Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • 1/4 Marathon Rotterdam: Patricia en Wendy

1/4 Marathon Rotterdam: Patricia en Wendy

Zondag 12 april was de dag dat bijna alle meiden van Just Keep Running aan de start stonden van hun race. Zélia in Parijs voor haar marathon, Kelly in Den Helder voor de 13,7 km en Alyssa, Niki, Patricia, Saskia en Wendy stonden in Rotterdam voor de 1/4 marathon. Een dag vol emoties voor alle meiden. Patricia en Wendy vertellen je hoe het voor hun was in Rotterdam.

Patricia:
Alles was voorbereid en lag klaar. Een voorbereiding zoals altijd en toch kan er dan toch iets mis gaan. Mijn wekker stond om 5:55 uur en 6:00 uur. Ik werd wakker van de vogels die fluiten. Het is 7:20. Wat!?! In m’n telefoon staat: “uw wekker wordt uitgeschakeld.” Ik spring uit bed. Onder de douche, probeer wat te eten en kleed me aan. In 30 minuten sta ik buiten en vertrek. Startnummers bij me voor alle meiden en gaan met die banaan.

Op tijd sta ik op Blaak te wachten op de meiden en kan ik rustig bijkomen. Nou, dat heb ik wel even nodig. Zodra iedereen zijn startnummer heeft en ook Nicole er is loop ik naar de dixies. Drie dixies aan deze kant en drie aan de andere kant. Ik sta in de rij en kijk op mijn horloge. Zoveel mensen en zo weinig tijd. Ik bel mijn hulplijn. “Ri, ik moet toch niet plassen? Dit is toch mindfuck?!” Haar antwoord was duidelijk. Ik ging uit de rij, terug naar de meiden en hup naar het startvak. Ja hoor, ik loop Marlissa tegen het lijf, hoe toevallig alweer. In het startvak worden we natuurlijk weer lekker hyper. Wendy, Nicole en ik besluiten samen te gaan lopen. Wanneer we los willen van elkaar zullen we het aangeven, maar het lijkt ons wel fijn en ons tempo ligt wel redelijk hetzelfde.

1/4 Marathon Rotterdam: Patricia en Wendy

We starten, wat een heerlijk gevoel. Het eerste stuk heeft al zoveel sfeer en zoveel mensen. In de bocht staat mijn supporter, Rietje! Heerlijk, mijn zus die er staat. We gaan de bocht om over de Boezemstraat. De muziek die gedraaid wordt is zo heerlijk en natuurlijk die handjes gaan in de lucht en de eigen muziek gaat af. De Boezemlaan op en dan is het Lange pad er al. Zijn we nu al bij het Kralingse Bos? Dit gaat snel en wat ben ik aan het genieten. Wanneer we daar lopen aan het begin van het bos zegt Wendy, kijk eens naar de overkant. Alleen maar mensen, allemaal hardlopers in een slinger achter elkaar aan. Wat een prachtgezicht. Op de helft van het bos staat een waterpost. Ik pak een bekertje met een spons. Ik hou van sponsen, wat geven die een heerlijke verkoeling op mijn polsen. Niet bam, kou, maar lekker rustig de kou erop. Ik hou de spons vast zodat ik af en toe kan koelen.

1/4 Marathon Rotterdam: Patricia en Wendy

We lopen nog steeds met z’n drieën en wat genieten we van alles. De hele sfeer is geweldig en de hoeveelheid mensen langs het parcours; wow wat veel. Nog een klein stukje en dan zie ik Rianne weer staan. Ik ga een stukje voor de meiden lopen want ik wil haar graag zien. Ze staat er nog op precies dezelfde plek. Het laatste stukje breekt dan ook aan. Ik zak weer iets af zodat we weer met z’n drieën lopen. Het laatste stuk, de Coolsingel. De mensenmassa, wat is dit toch genieten. Voor me zie ik dat we gewoon hardlopend kunnen finishen. Wendy steekt haar hand uit en hand in hand en natuurlijk met het You’ll never walk alone gaan wij de finish over. Wat ben ik blij en trots en het is niet te omschrijven hoe ik me voel. Nicole en Wendy wat was dit top, zo hoort een race te zijn.

1/4 Marathon Rotterdam: Patricia en Wendy

Vorig jaar viel deze run zo zwaar tegen voor mij, omdat ik er zoveel van verwacht had. Dit jaar is de grijns niet van mijn gezicht af te krijgen.

Wendy:
Oh wat loopt het lekker. Nicole, Patricia en ik hadden oorspronkelijk afgesproken dat we rustig zouden starten, en zouden kijken of we iedere kilometer wat konden versnellen. Hahaha. Jaja. In de eerste kilometer zitten we al op 6’19” en we lopen lekker door. Het gaat zo snel! Voor ik het weet zijn we al bij de Kralingse Plas, ik geloof mijn ogen niet. Nog steeds lopen we met zijn drieën en we hebben het opperbest naar de zin. Het tempo is inmiddels wat afgezakt naar een aanvaardbaar ritme dat we behoorlijk vlak volhouden.

De zon schijnt, er staat een licht briesje dat lekker afkoelt als het nodig is en de omgeving is werkelijk schitterend. Voor ons uit slingert zich een lange slang met hardlopers en iedereen lijkt te grijnzen. In no time zijn we al weer om de plas heen en op de terugweg. Ik doe hetzelfde als Patricia bij het waterpunt, pak het bekertje voor de spons. Ik druk het sponsje tegen mijn nek, mijn polsen en mijn ellebogen. Even verlagen we in tempo vanwege de gladheid en de klinkertjes, maar daarna zetten we weer aan.

Wat is het fantastisch leuk om met zijn drieën deze race te lopen! We houden elkaar qua tempo prima bij en houden elkaar ook in de gaten. Ik merk wel dat mijn hartslag langzaam aan het stijgen is – de conditie is nog steeds niet helemaal wat het geweest is, maar daar had ik ook rekening mee gehouden.

Gelukzalig stuk

Foto: Nicole Vorderman

Ergens op de 9e kilometer komt er ineens een flinke heuvel. Het publiek moedigt ons aan en ik blijf met een gelijk tempo naar boven lopen, maar bovenaan de heuvel danst mijn hartslag de horlepiep. Bij kilometer 9,5 komt de man met de hamer, het gaat hier heel zwaar. Nicole en Patricia slepen me er samen doorheen, Patricia herinnert me aan de Dextro’tjes in mijn belt. Ze peutert hem er zelfs voor me uit omdat ik er zelf niet goed meer bij kan. Het helpt echt onmiddellijk en voor ik het weet lopen we over de 10 km-mat. We zijn er bijna! We nemen de bocht naar rechts en opeens loop ik op de Coolsingel. Wow. Wow wow wow. Het publiek draagt ons naar de finish, deze laatste meters zijn puur genieten. Vlak voor de finish grijpen we elkaars handen en met opgeheven armen gaan we met zijn drieën de finish over. De camera’s om ons heen klikken verwoed, het ziet er mooi uit denk ik! We finishen allen om en nabij de 1:11:55. Netjes!

Medaille!

Nicole en Patricia, bedankt voor deze fantastisch mooie race. Kers op de taart blijkt veel later in de vorm van een onverwacht PR, ik heb blijkbaar 20 seconden van mijn tijd in Den Haag afgesnoept. Say what? Niet gemerkt, niet naar gezocht, integendeel! De onverwachte cadeautjes zijn altijd het leukst hè?

Bikkels van Run2Forty4

Foto: Run2Forty4 Breda

Ik sluit de dag heel sfeervol af door eerst met mijn ouders lekker een terrasje te pakken. Als zij naar huis zijn, voeg ik me bij de dames en heren van Run2Forty4, die op het keerpunt 28/41 kilometer staan, op de Blaak. Gezamenlijk schreeuwen we de bikkels binnen die de marathon lopen. Onze eigen loopmaatjes, maar ook de mensen die er uit zien of ze wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Met name bij het 41 kilometerpunt – zo dicht bij die felbegeerde finishlijn – zie je veel mensen die eigenlijk niet meer kunnen, maar ondanks alles toch nog verder gaan. Wat een wilskracht! Het doet bij mij ook weer die marathonkriebels toeslaan. In 2017, of 2018 misschien? En dan zeker hier, in Rotterdam!

Hoe is het bij jou gegaan?

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Patricia is Grafisch Vormgever, blogt op www.blog.donderdesign.nl, leest, fotografeert en sinds 2012 niet meer te stoppen met hardlopen. Het meer bewegen werd een passie, een moment voor haar zelf, om na te denken en te genieten. Ze begon met een 6.8 km wedstrijd gevolgd door een 10 & 15 km en in oktober 2015 liep ze haar eerste halve marathon. Haar focus is nu sterk genoeg worden om een marathon te lopen en wel die van Rotterdam

3 Comments

  • manouska

    14 april 2015 at 07:05

    Mijn doel was uitlopen…tijdens mijn laatste training op donderdag had ik zo veel pijn in mijn schenen dat ik de 2km niet gehaald heb. Ik stond dus met zenuwen aan de start…..met te veel pijn zou ik er uit stappen, maar ik ging voor uitlopen. De tijd was niet belangrijk.

    Dit was mijn allereerste loop in Rotterdam… Hoe gaaf! Ik ben begonnen met een gigantische smile op mijn gezicht, maar de pijn begon weer bij 2,5km. Bij de 4km en 5km heb ik moeten lopen en wat tranen moeten laten, maar ik wilde uitlopen. Na het waterpunt ging het weer heerlijk. Ik heb een snellere 10km dan mijn CPC tijd vorig jaar en het stuk op de Coolsingel was pure euforie: de finish in zicht :). Ik heb het uitgelopen in 1:16:18, en ik ben daar supertrots op. Op naar de 10km in Amsterdam op 16 mei!!

    Beantwoorden
    • Wendy

      14 april 2015 at 14:33

      manouska Je doel heb je in ieder geval gehaald, dat neemt niemand je meer af.
      Pas wel op met scheenbeen blessures. Het is waarschijnlijk helemaal niet wat je horen wilt, maar vaak ontstaan die door te snel opbouwen, of door overbelasting. Er mee door blijven lopen is vaak niet verstandig.
      Kijk dus goed voor de run in Amsterdam of het wel kan. Beter een keer een race missen dan heel lang vastzitten aan een blessure die iedere keer weer terugkomt he?

      Beantwoorden
  • manouska

    14 april 2015 at 15:50

    Je hebt helemaal gelijk….ik weet ook wat de oorzaak is van de pijn: ik heb na mijn vakantie (en 4 weken niet hardlopen) 2 runs ter training gedaan. 1 van 7,5km en 1 van 9km…..en dat was iets te veel na zo lang niks doen.

    Ik houd rust en ga vooral naar mijn lichaam luisteren.

    Beantwoorden

Geef een reactie