Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

19 km, dijken en bruggen

Maandagavond ik kom thuis uit mijn werk. Geen sportschool vanavond; die hebben we verzet naar morgen. Ik ga op mijn stoel liggen en de woorden van mama gaan door mijn hoofd: “De ronde van Nedstaal is al volgende week.” Nee zeg ik, de andere week. “Nee,” zegt ze, “dan is de Ladies Run en Ride al.” Wat zeg je! Waar blijft de tijd? Over 5 weken loop ik de halve marathon en ik zit hier op mijn stoel en val in slaap. Hoe ga ik dit aanpakken, kan ik dit? Twijfels gaan er door mijn hoofd. Twijfels die ik niet graag deel, maar ze zijn er wel.

Twijfels hebben we allemaal en we moeten gewoon doen wat we kunnen, want meer kan je niet doen. Vorige week heeft me geleerd dat ik het kan en vooral omdat als ik iets wil, ik het ook doe. Daarnaast heb ik veel lieve woorden gehad tijdens en na mijn run zondag. Natuurlijk van mijn zus en van de JKR-meiden maar ook op Twitter en Instagram kreeg ik lieve berichten en op Instagram kreeg ik ook hele bemoedigende privéberichten, wat me goed deed. Maar laten we bij het begin van de week beginnen.

Dinsdagavond toen er vier meiden aanwezig waren bij de Runner’s World Hardloopblog van het Jaarverkiezing, stond ik na het werken in de sportschool. Ik was er graag bij geweest, maar helaas was het met mijn werk niet mogelijk. In de sportschool zijn Rianne en ik lekker bezig geweest. Het touwtjespringen gaat weer steeds makkelijker en langer en dan gaat de lat natuurlijk weer omhoog. Na het trainen was het aan tafel en daarna relaxen met de tv, telefoon en een boek. Ja, telefoon om updates in de gaten te houden van de avond. Jammer genoeg wonnen we niet, maar genomineerd zijn was al zo tof.

Er het beste van maken toch? Woensdag stond een intervaltraining op het programma. Zou het lukken? Het was een hele volle chaotische dag. De tweede dag dat mijn collega ziek was, machines kapot gingen en dus de achterstand die we al hadden groter werd. Toch wilde ik graag even naar buiten en tempo maken. Weet je wat? Eerst een kilometer warm lopen en dan vijf minuten knallen en kijken hoe dat voelt. Dat knallen ging lekker tot het laatste stukje; enorme steken in mijn zij. Ik ging wel lekker hard, dus dat was vast de reden. Mijn lichaam voelde goed, maar ik besloot een kilometer rustig aan te doen. Dat rustig ging moeilijk na die hele snelle kilometer. Dan maar de volgende kilometer snelwandelen. De laatste kilometer tot aan huis werd weer flink het gas erop. Heerlijk 5 km en een klein beetje. Niet een echte interval, maar het was zo lekker om weer na een werkdag naar buiten te gaan, dat deed me goed. Wat was dit lekker. Een alternatieve training, maar zo fijn. Ik stap thuis naar binnen en het komt weer met bakken uit de hemel. Wat ben ik blij dat ik geweest ben.

De regen blijft al de hele week met bakken uit de hemel vallen. Zo ook op vrijdag, dus trainen we binnen. Door de oorpijn die er al heel de dag zit kan ik niet alles geven op de vloer, dus besluit ik nog een stuk op de loopband te gaan lopen. Niet heel voldaan maak ik de training af. Ik accepteer het, want met twee uitgeschakelde collega’s waardoor we nog maar met twee staan en gewoon al het werk moeten doen is het niet vreemd dat ik een beetje op ben. Thuis staat mijn mannetje gelukkig aan het fornuis en kan ik zo een paar pannenkoeken naar binnen schuiven.

Zaterdagochtend is het weer niet anders dan de rest van de week. Ik kruip van mijn bed op de bank. Dekentje en boekje en lezen maar. Toch weet ik mezelf naar buiten te krijgen. Het druppelt een klein beetje, maar over het algemeen loop ik een droog rondje. Ik loop 1 kilometer warm voordat ik de eerste dijk op ga. De volgende dijk naar beneden, uitlopen tot het einde van de straat en weer terug omhoog. Het volgende is 2x de trap op en af voor we de volgende dijk weer af en weer op gaan. Een halve kilometer hobbel ik door en deze dijk ga ik twee keer op en af. Rustig maak ik mijn rondje af en zo heb ik een rondje gemaakt van 4 km. Ik stap naar binnen en de regen barst weer los. Ik had een goede timing.

Zondagochtend: waar ik heen ga weet ik niet. Hoeveel kilometer, geen idee. Ik start zonder plan en mijn voeten gaan. Veel paden die ik normaal neem kan ik niet doen. Oké ik kan ze wel doen, maar om na twee kilometer al zeiknatte voeten te hebben en er zeker nog 14 te gaan hebben, daar had ik geen zin in. Ik kies dus voor asfalt maar dat betekent minder opties voor een leuke route. De eerste drie kilometer is dus vooral nadenken over wat ik ga doen. Ik heb zin om de Algerabrug over te gaan, ver weg van alles zijn, alleen zijn. Terwijl ik de Algerabrug oploop zie ik de lampjes branden, hij gaat open, dus ik moet even wachten voor ik verder kan.

De brug af en de dijk over. Het is een dijk met veel hobbels, dus het is geen gemakkelijke route, daar kom ik achter. Eigenlijk had ik dit kunnen weten, want het is een stukje van de Ronde van West. In de verte zie ik de van Brienenoordbrug. Wat ben ik daar lang niet overheen geweest. Zal ik het doen? Ja! Ik ga de brug weer eens over. Voor ik de brug opga neem ik een slokje drinken en rustig hobbel ik naar boven. Zo op een brug lopen blijf ik toch wat eng vinden, maar ook zo geweldig. Ik sta zo hoog. Ik geniet van het uitzicht en zie de hele route die ik heb afgelegd en weer af moet leggen om thuis te komen. Eenmaal over de helft van de brug keer ik weer om om naar beneden te gaan. Yeah, ik heb het weer gedaan. Zo leuk, en gelijk komt ook de zin om hier met de Bruggenloop overheen te gaan en dit jaar ben ik niet alleen. Ik loop samen met een aantal meiden van JKR de Bruggenloop en ik verwacht in november wel dat er een trainingsrondje inzit.

Dat is voor later; nu de dijk weer over terug naar de Algerabrug. Halverwege de dijk voel ik mijn rug, ja de oefeningen gaan weer standaard in mijn dagroutine komen. Had ze laten versloffen en dat kan dus niet. Waarom ben ik ze niet blijven doen? Ik loop door, maar door mijn hoofd gaan zoveel dingen. Ik wil stoppen en ook weer niet. Naar huis bellen om opgehaald te worden maar het antwoord weet ik al: DOORLOPEN! De brug over en rustig naar beneden. Nog ruim 4 km. Die laatste kilometers zijn killing. Ik hobbel wel voort maar ik wil niet meer! Waarom had ik deze route verzonnen? Ik zie een bekende hardlopen dus ik krijg weer wat power, al zakt dat snel weer weg. Kom op, een klein stukje nog met een aantal bruggetjes. Tijdens de laatste 2 kilometers moet ik af en toe lopen aangezien ik op de bruggetjes niet meer kom. Als klap op de vuurpijl een bui. Met 19,44 km op de teller kom ik thuis aan. Ik kijk naar boven, ja die trap moet ik ook nog op, laat ik dat maar per trede doen.

Zo, dat was dan echt de laatste duurloop even want deze week staat de 10 km bij de Ronde van Nedstaal op het programma en de andere week 10 km bij de Leontien Ladies Run en 35 km bij de Leontien Ladies Ride. Ik moest even de tijd en afstand ervaren en dat is gelukt. Twijfels zullen we altijd hebben, zelfs voor een 10 km-loop. Want zal ik zaterdag weer laatste zijn of dit jaar niet? Ach, ik doe het vooral omdat ik ervan geniet, het fantastisch vind om mijn grenzen te verleggen en de uitdagingen aan te gaan met de weg, het weer en mijn lichaam.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Patricia is Grafisch Vormgever, blogt op www.blog.donderdesign.nl, leest, fotografeert en sinds 2012 niet meer te stoppen met hardlopen. Het meer bewegen werd een passie, een moment voor haar zelf, om na te denken en te genieten. Ze begon met een 6.8 km wedstrijd gevolgd door een 10 & 15 km en in oktober 2015 liep ze haar eerste halve marathon. Haar focus is nu sterk genoeg worden om een marathon te lopen en wel die van Rotterdam

6 Comments

Geef een reactie