Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Alyssa, Patricia en Wendy: CPC Loop Den Haag 10 km

Alyssa, Patricia en Wendy: CPC Loop Den Haag 10 km

Afgelopen zondag was voor Alyssa, Patricia en Wendy de start van hun hardloopseizoen. Alle drie gingen ze voor de 10 km. Alyssa wilde in ieder geval sneller zijn dan haar langzaamste 10 km. Patricia wilde genieten, uitlopen en sneller zijn dan vorig jaar. Wendy wilde de 10 km zonder wandelen lopen, het liefst onder haar tijd van vorig jaar duiken en als het kon een PR lopen. Lees mee hoe wij deze dag ervaren hebben.

Alyssa, Patricia en Wendy: CPC Loop Den Haag 10 km

Alyssa:
De dagen voor de CPC had ik er superveel zin in en had ik weinig last van zenuwen, maar op de ochtend voor de race merk ik dat ik toch erg nerveus ben! Het is immers al een tijdje geleden dat 10 kilometer liep, laat staan 10 km zonder tussendoor eventjes te wandelen. Maar ik weet dat ik het kan, dus daar houd ik me aan vast. En natuurlijk aan mijn enthousiasme voor het hele evenement, want die zin erin, die is gelukkig niet verdwenen!

Na een beetje moeten haasten, haal ik nét mijn trein en het blijkt dat ik in dezelfde trein als Wendy zit. Buiten Den Haag Centraal ontmoeten we Patricia en haar zus en dan is het tijd om naar het Malieveld te lopen. We hebben er zin in! Natuurlijk merken we wel wat zenuwen en moeten we een paar keer gaan plassen. In het startvak lijkt de tijd ineens heel langzaam te gaan. Ik ben klaar voor de start, wanneer is het nou 12 uur?! Patricia en ik staan samen in het startvak, dus dat was gezellig!

Dan is het tijd om echt van start te gaan, horloge aan en lopen maar! Dat gevoel is heerlijk, de eerste paar stappen van een race. Ik loop de eerste kilometers samen met Patricia. Op een gegeven moment – volgens mij zo rond de 2/3 km – hoor ik één van mijn powersongs en automatisch ga ik sneller. Voor ik het weet zijn we al bij 5 km. Wauw, gaat dat zo snel?! De tweede helft van de race ging voor mijn gevoel niet zo snel als de eerste, want toen werd het voor mij iets zwaarder.

Ik kon echt merken dat ik zo’n afstand niet meer gewend was. Na zo’n 7 kilometer begonnen mijn bovenbenen steeds zwaarder te voelen. Gelukkig was het niet heel erg en heb ik gewoon nog kunnen genieten van de laatste 3 kilometer! Zo’n 500 meter voor de finish dacht ik nog “ohhh ik ga de laatste meters echt niet harder kunnen gaan, pfoe”, maar op magische wijze kon ik er toch nog een ‘sprintje’ uitpersen de laatste 100 meter. Heerlijk gevoel!

Mijn officiële tijd is 1:03:48 en daar ben ik héél erg tevreden mee! Mijn gemiddelde pace was 6’19”. Ik had niet verwacht zo’n tempo te lopen en dat zonder te stoppen. Superblij! En het was daarbij ook nog eens een hele gezellige dag met JKR-meiden!

Patricia:
Nagels gelakt, vlecht in mijn haar, tas tien keer gecheckt. Samen met mijn zus rij ik naar Den Haag. De spanningen zijn aanwezig. Ondanks dat ik het vaker heb gedaan blijven de zenuwen. Elke keer voelt anders. Hou ik het vol? Wat doet mijn tijd? Maar het belangrijkste kan ik 10 km lang genieten? Op het station ontmoeten we Alyssa en Wendy. Op het Malieveld nog even plassen, omkleden, tas afgeven, plassen (ja, nog een keer) en het startvak in. Natuurlijk gaan Alyssa en ik onze veters zestien keer strikken. Wij zijn nooit tevreden over onze schoenen. Gelukkig zijn we allebei zo.

Om 12:10 mogen we van start. Die start dat blijft toch magisch. Heerlijke muziek wordt er gedraaid en iedereen gaat van start. De eerste kilometer lijkt enorm lang te duren. Toch is het maar 1 km en 6:22 in tijd. Na die eerste kilometer loopt het lekker. Alyssa en ik lopen samen de eerste kilometers. Na een aantal kilometer laat ik Alyssa gaan en ga wat langzamer. Het park zat vorig jaar niet in de route en wow daar ging ik wel de mist in. Het ging langzaam omhoog en dat had ik eerst niet door. Mijn tempo was daarvoor te snel. Ik haalde het maar deed even een stukje rustiger. Ondanks de zon begon ik al af te koelen. Mijn lichaam moest hard werken en dan kan het me niet meer warm houden. Even wat dextro.

5 km voorbij. Dan zie ik zo Joelle. Voor mijn gevoel moest ze links staan. Ik zie haar niet. Daar, ik hoor haar. Wat gaaf dat op km 7 er iemand voor mij (ons) staat. Dat gaf een boost. Die kilometer liep ik gelijk een stuk sneller. De laatste kilometers. Mensen krijgen het zwaar inclusief mezelf, nog een dextro en gaan. Ik praat mezelf naar het einde, ik geniet nog steeds, ik kan het, gewoon voetje voor voetje. Kilometer negen komt eraan. Tijd om mijn finish nummer aan te zetten; You’ll never walk alone. Daar staat ze de dame die mij het laatste beetje energie geeft; mijn zus. De laatste 500 meter, ik geef het laatste beetje wat ik heb en dan ben ik kapot. Mijn hartslag lag heel de weg hoog, mijn rib was gevoelig maar wat heb ik genoten. Ik liep sneller dan vorig jaar en finishte in 1.06.03. Kijk mijn hoofd! Wat was ik weer blij en trots dat ik het gedaan heb. Ik heb alles gegeven en genoten van elk stukje van de dag.

Wendy:
Zaterdagochtend heb ik alle spullen klaargelegd, want ik kom er de rest van de dag niet aan toe. Reden? Het vrijgezellenfeestje van mijn beste vriend, dat de dag voor de CPC gepland is. Tja, ik wil toch echt naar beiden toe, dus dan is het goed plannen. Zondag ochtend op het station kom ik tot de ontdekking dat ik mijn sporthorloge vergeten ben. Stom! Gelukkig komt mijn man met gierende banden in actie en brengt het horloge langs. Ik haal zelfs nog mijn trein. Op het station ontmoet ik Alyssa en Patricia en gezamenlijk vertrekken we naar het terrein.

Ik ben nerveus. Vorig jaar liep ik hier ook de 10 kilometer, in een tijd van 1.18.44. Niet best dus. Ik was slecht voorbereid, moest wandelen, het was onverwachts enorm warm, ik had oponthoud bij het waterpunt (water was op) en op de 9e kilometer werd ik vertraagd (loper voor mij viel flauw, ben ik even bij gebleven). Ik sta nu in startvak nummer drie, achter het vak van Alyssa en Patricia en ik sta nog behoorlijk achteraan ook. De twijfel slaat toe. Kan ik dit? Gaan al die mensen achter mij me zometeen inhalen? Straks eindig ik als laatste … Het startschot gaat eindelijk en we schuifelen vooruit. Eenmaal over de startlijn loop ik heel even 6’28” maar in no time stokt het hele veld. Het is te krap, te druk, we wandelen en staan zelfs even stil. Ik baal. De eerste kilometer klok ik op 7’28”, mieh!

Daarna gaat het ineens snel. Ik focus me op ontspannen benen en de middenvoetslanding, en een hoge pasfrequentie. Ik loop vrij moeiteloos en begin tot mijn verbazing heel veel mensen in het startvak in te halen. Dat is me nog nooit overkomen – ik was altijd degene die ingehaald werd. Ik begin het “elastiek” spelletje: ik focus op een rug voor me en begin die aan een denkbeeldig elastiekje binnen te halen tot ik er voorbij kan. Op plekken waar ik vrijuit kan lopen haal ik snelheden va 6’18” en 6’20” – fantastisch! Zo loop ik de verloren tijd van de eerste kilometer best snel goed en de hele weg heb ik het gevoel dat ik in controle ben. Ik kan wat gas terugnemen als mijn hartslag te hoog is en weer aanzetten als dat gaat. Tot vlak voor de finish ben ik mensen blijven inhalen.

Kilometer negen doe ik een klein beetje rustiger aan, ik loop nu 6’40” gemiddeld. Zodra het bordje met 9 kilometer gepasseerd is, en ik de finish al kan ruiken, ga ik los. Alle energie die ik nog over heb laat ik gaan en deze kilometer loop ik dan ook op 6’17” gemiddeld. Ik kom zelfs met 4’40” over de finish! RAWR!!!

CPC 2015

Eenmaal terug op het terrein is het er op of er onder – heb ik een PR gelopen? De gegraveerde medaille geeft het antwoord: 01:07:22 JA! Weliswaar met maar 20 seconden, maar op dit parcours ben ik daar dik tevreden mee. Wat een fantastische race! Ook Alyssa en Patricia hebben de race lekker gelopen. Niki en Petra verschijnen ook nog even, voordat ze zich bij Zelia in het startvak voegen. Ook zij hebben fijn gelopen. We wensen Zelia nog een stevige toi toi toi en vertrekken vervolgens richting het station waar we ook nog een aantal “winnaars” foto’s maken bij New Babylon. Een perfect einde van een perfecte dag, als je het mij vraagt! Ik heb mijn drie doelen gehaald: uitgelopen zonder wandelen, revanche op vorig jaar en als toetje ook nog een PR. Blij!

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Patricia is Grafisch Vormgever, blogt op www.blog.donderdesign.nl, leest, fotografeert en sinds 2012 niet meer te stoppen met hardlopen. Het meer bewegen werd een passie, een moment voor haar zelf, om na te denken en te genieten. Ze begon met een 6.8 km wedstrijd gevolgd door een 10 & 15 km en in oktober 2015 liep ze haar eerste halve marathon. Haar focus is nu sterk genoeg worden om een marathon te lopen en wel die van Rotterdam

One Comment

Geef een reactie