Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Burn out en hardlopen

Je leest het overal; depressies komen steeds meer voor bij jongeren en jong volwassenen. En dan hebben vrouwen er ook nog vaker last van dan mannen. Laat ik nou precies aan die criteria voldoen. Ik heb last van een burn out. Of een depressie, het maakt niet echt uit hoe je het noemt. Ik vertel(de) het niet graag en al helemaal niet gemakkelijk. Maar het is niet iets waarvoor ik me moet schamen. En ik weet dat ik niet de enige ben. Daarom wil ik er open over zijn. Het heeft ook invloed gehad op het hardlopen en de manier waarop ik daar tegenaan kijk. Dit wordt dan ook een vrij persoonlijk stukje, waarin ik jullie zal uitleggen hoe het hardlopen en mijn burn out tot elkaar in verhouding staan.

Burn out

In november 2015 kwam ik voor de zoveelste keer in maanden op vrijdagavond thuis van het werk en stortte ik in. Al een tijdlang was ik prikkelbaar en moe en had ik nergens meer zin in. Ik stond constant gespannen en toen stortte ik dus in. Ik dacht dat ik na één of twee weken rust wel weer gewoon terug aan het werk zou kunnen. Zo simpel was het helaas niet. Ik ging naar een psycholoog, die me testen liet doen en daar kwam een ‘matig ernstige tot ernstige depressieve stoornis’ uit. Dat klonk ineens wel heel heftig, veel heftiger dan ik zelf had verwacht. Ik noem het zelf daarom ook altijd een burn out. Volgens mijn psycholoog komt het vrijwel op hetzelfde neer, maar voor mij omschrijft de term ‘burn out’ meer wat ik voel en wat de oorzaken waren. Er zaten heel veel druppeltjes in mijn emmer en toen liep de emmer over. Ernstig depressief klinkt voor mij een stuk heftiger en ‘donkerder’ dan ik me voel of heb gevoeld.

Mijn burn out heeft niet één bepaalde oorzaak. Er zijn verschillende dingen, waaronder eigenschappen die in mij zitten, waardoor ik even ‘op’ was. Ik leg mezelf best wel wat druk op. Wil alles kunnen en door iedereen aardig gevonden worden. Dat werkt natuurlijk niet. Dat wist ik ook wel, maar het was helaas niet een kwestie van simpelweg de knop omzetten. Inmiddels gaat het gelukkig een stuk beter en is de knop al voor een groot gedeelte om. Althans, meestal dan. Babysteps.

Hardlopen

Dat voor wat betreft de burn out. Daar gaat deze blog natuurlijk niet alleen over. Het is een hardloopblog en dat moet het blijven. Het hardlopen is voor mij ook een belangrijk onderdeel van de burn out. De manier waarop ik tegen het hardlopen aankeek, is inmiddels veranderd.

Voorheen

Ik wilde overal goed in zijn, dus ook in hardlopen. Ik stelde mezelf doelen die niet altijd realistisch waren. Wanneer een training niet ging zoals ik wilde, voelde ik me daar de hele dag rot over. Tijdens het lopen was ik alleen aan het focussen op mijn snelheid in plaats van te genieten van alles om me heen. Iedere training was een wedstrijd met mezelf.

Daarnaast merkte ik ook tijdens het hardlopen dat er iets niet helemaal goed was. Ik ging meer trainen en werd alleen maar langzamer. Daarmee heeft mijn lichaam waarschijnlijk aan willen geven dat het te veel was en mijn lijf niet alles tegelijk kon. Voordat ik dat doorhad, was ik helaas al wel een tijdje (en veel pijntjes) verder. Tip dus: luister naar je lichaam! Het vertelt je meer dan je misschien zou denken.

Tijdens de burn out

Toen ik thuis kwam te zitten, heb ik ook even wat minder vaak en ver gelopen dan eerst. Er wordt aangeraden om te blijven bewegen bij een burn out en vooral buiten te zijn. Dat dat goed voor je is, weet ik ook zeker. Door beweging maak je endorfines aan en de buitenlucht zorgt voor de aanmaak van vitamine D, welke stofjes beide goed zijn voor je gemoedstoestand. Maar in mijn hoofd zat het hardlopen gewoon even niet zo goed. Ik moest het niet meer als verplichting gaan zien, maar weer als een manier om te ontspannen, zodat ik er opnieuw van kon genieten.

In plaats van hardlopen, ging ik wel veel wandelen. De buitenlucht deed me goed en bij het wandelen had ik geen doel dat ik moest halen. Ik ging gewoon wandelen, zo lang ik me goed voelde. Was ik het beu, of was ik moe, dan ging ik naar huis. Ik leerde dat ik toe mocht geven aan het gevoel dat ik ergens echt even geen zin in had. Ik moest niet de hele dag op de bank gaan liggen, maar als ik gewoon even niets anders kon, hoefde ik me niet schuldig te voelen als ik een dag niet van die bank af kwam.

Na een tijdje ging ik me weer beter voelen en ging ik weer wat vaker en langer lopen. Ik lette niet meer op het tempo dat mijn horloge aangaf, maar liep op het tempo waarbij ik me goed voelde. De buitenlucht deed me goed en ik kon weer ontspannen tijdens het lopen. Het was geen verplichting meer, maar opnieuw een hobby.

Hoe gaat het nu?

Inmiddels ben ik dus aan het trainen voor mijn eerste halve marathon. Dat is soms nog best een dingetje. Ik maakte een trainingsschema, waar ik me aan ‘moest’ houden. Maar het verschil met vorig jaar is dat ik toen gefocust was op hoe snel ik een afstand kon lopen. Nu ben ik gefocust op de afstand zelf. Ik wil die halve marathon uitlopen. Het maakt me niet uit hoe lang ik er over doe. Ik doe dus ook gewoon de trainingen zoals ik me voel. Als een training even minder goed gaat, maak ik hem af en baal ik er niet van. Volgende keer beter. En als ik écht geen zin heb om te trainen, of het gaat even écht niet goed, dan is het ook geen ramp als ik niet ga lopen. Daarom was het nu ook minder moeilijk om mijn trainingsschema aan te passen. Ik weet nu wat het met me doet om het allemaal wat meer los te laten.

Ik laat het hardlopen nu in dienst staan van mezelf, in plaats van mezelf weg te cijferen en de hele week bezig te zijn met wat ‘moet’. Ik voel me weer beter door (onder meer) het hardlopen en dat wil ik nu zo houden.

Ik ben nog niet waar ik wil zijn. Zowel voor wat betreft de burn out als voor wat betreft het hardlopen. Voor mijn hardloopdoel heb ik een schema. Helaas valt voor de burn out geen schema te maken. Het is afwachten hoe snel ik weer de oude ben, maar ik heb er nu wel weer vertrouwen in dat ik me uiteindelijk weer helemaal goed zal voelen. Zoals mijn psycholoog zegt, moet ik straks op een bankje kunnen gaan zitten, zonder iemand om me heen, en zomaar kunnen denken: ‘Wat heb ik een goed leven.’ Daar doe ik het voor. Zoals je op de foto hierboven ziet, oefen ik al een beetje, haha! 😉

Wat ik met deze blog eigenlijk wil zeggen: het is goed. Geniet van het lopen! Geniet je er niet van? Doe het dan niet of verlicht de druk voor jezelf door niet op afstand en tijd te letten. En voel je je een tijdlang niet goed en kom je er zelf niet uit? Zoek hulp. Schaam je er niet voor. Het kan écht iedereen overkomen.

Leef niet om te lopen, maar loop om (gelukkig) te leven 😉 En dat geldt natuurlijk niet alleen voor lopen, maar voor alles in je leven. Doe niets omdat het moet, maar omdat je het wilt.

Helpt het hardlopen jou om beter in je vel te zitten?

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Nikki begon in het voorjaar van 2014 voor de zoveelste keer met hardlopen. Al jarenlang gaf ze het na een paar weken op, maar nu zette ze door. In juni 2016 liep zij haar eerste halve marathon, en dat zal niet de laatste zijn!

12 Comments

  • Linda

    3 mei 2016 at 19:18

    Heel mooi geschreven 🙂 Ik heb een aantal jaar geleden ook best een beetje met mezelf gezeten en vooral jouw laatste alinea omschrijft precies wat ook ik uit die tijd heb gehaald, en geef het tijd dan weet ik zeker dat het moment op het bankje er zal komen!

    Beantwoorden
  • Ilse

    4 mei 2016 at 07:11

    Jeetje ik herken ontzettend veel van je verhaal.. Ben momenteel ook aan het ‘knokken’ om eruit te komen.. Zit sinds eind januari thuis en het duurt allemaal veel langer dan verwacht / gehoopt.. Maar de tijd mensen is belangrijk. Bedankt voor het delen van je verhaal en veel PLEZIER met het lopen! 🙂

    Beantwoorden
  • Jorinda

    4 mei 2016 at 22:15

    Heftig nikki, miste je al n tijdje. Knap van je om t te beschrijven. Geef t de tijd en luister inderdaad naar je lichaam. Maar ik weet ook zeker dat t goed komt, keep running!

    Beantwoorden
  • Liesbeth

    8 juli 2016 at 17:04

    Had ik dit geweten (ik zie en lees dus niet altijd alles) dan had ik je twee weken een extra knuffel gegeven. Nu nog trotser op jou ???

    Beantwoorden
  • Wendy Hendriks

    15 oktober 2017 at 18:05

    Wat een herkenning! Het is net alsof ik mezelf lees. Ik zit nu met een burn out maar ben ook een fanatieke hardloper. Dat maakt het moeilijk…ga maar eens beginnen met wandelen…

    Beantwoorden
    • Nikki

      17 oktober 2017 at 11:08

      Hoi Wendy,
      Bedankt voor je reactie. Wandelen is echt heel fijn om even je verstand op nul te krijgen. Hardlopen ook natuurlijk, maar probeer jezelf geen druk op te leggen (afstanden die je MOET lopen van jezelf, snelheden die je MOET halen van jezelf…). Het is en blijft lastig, maar leer van alles wat je ‘goed’ of ‘fout’ doet. En je geloof het nu misschien niet, maar het komt goed.
      Liefs, Nikki

      Beantwoorden

Geef een reactie