Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

De halve marathon als laatste geeindigd maar met stijl en PR!

Gisteren was het zover. Ik ging mijn 2de halve marathon lopen in mijn eigen stad Eindhoven. Precies een jaar geleden liep ik mijn allereerste hardloopwedstrijd, de 5 km city run. Wij zijn nu een jaar later en ik heb veel meer gedaan dan dat ik dacht te gaan doen. 

Het begon zaterdagavond al te kriebelen. Heel de nacht hoorde ik de regen en ik wist nu al dat dit een pittige race zou worden. Ik vind het helemaal niet erg om in de regen te hardlopen maar toch met die wind en regen zou het geen pretje worden. Ik werd s’nachts een paar keer wakker van de zenuwen en om 08.00 uur ging mijn wekker. Ik wilde namelijk ook de start zien van de hele marathon dat om 10.00 uur begon. De beelden op tv gaven al aan dat het weer niet echt veranderd was. Ik keek ook nog eens op weeronline en ja hoor, 95% op neerslag met krachtige frisse wind. Ik had mijn kleding al klaar liggen maar twijfelde of ik mijn regenjas mee moest nemen om erin te gaan hardlopen. Gelukkig niet gedaan want je krijgt het toch wel warm maar met een poncho kon ik me wel warm houden bij de startvakken.

Samen met mijn vriend fietste ik naar het station en ik was zo zenuwachtig dat ik aan een stuk door aan het praten was. Bij het beursgebouw ging ik me omkleden en het springen kon bewegen want damn, het was koud en het regende nog steeds! Ik moest in het laatste vak starten maar ik wist me redelijk vooraan aan te sluiten. Liever dat iedereen mij in moest halen dan dat ik als laatste zou starten. Om 13.30 was het zover. De race ging beginnen. Ik moest me vooral concentreren in het begin om NIET TE HARD TE GAAN! Om 13.39 startte ik mijn horloge en daar ging ik:

0-1 km: Are you kiddin’ me? Damn you, rot kuiten. Ja, ik heb 1 km lang mijn kuiten lopen vloeken EN DAT IN HET BEGIN AL! Gewoon doorgaan Zélia. Komt goed, rustig lopen.

2-3 km: Mijn vriend zou tussen de 2 en de 3 km ergens staan maar ik kon hem niet zien. Oké, dan niet dacht ik. Ik zie hem wel wat verder. Ik bleef lopen en ik had een constante snelheid.

4-5 km: Ik bleef lopen maar mijn kuiten deden zo zeer en mijn enkels gaven ook even aan dat ze gingen protesteren. Serieus? Het enige waar ik aan dacht was over het feit dat ik ALTIJD tot de 5 km last heb van iets. Tijdens mijn eerste halve marathon belde ik mijn vriend huilend op dat ik wilde stoppen voor de 5 km. Dat ging me nu niet gebeuren. Door blijven gaan!

6-7 km: In mijn hoofd maakte ik sprongetjes van blijdschap want inderdaad mijn kuiten voelde weer als normaal en mijn enkels hadden het protesteren opgegeven. Let’s do this!

7- 10 km: Oh ik voel me goed!! Dit gaat lekker en ik loop op schema! Whohooo! Ik zag mijn vriend samen met mijn hond en van hem kreeg ik een bidon met isodrank en ik kon mijn geluk niet op! Door de regen en wind waren mijn handen heel erg stijf aan het worden en om even iets in je handen te hebben was wel fijn. Ik was bijna op de helft!

10-12 km: Uh, ik voelde me net heel goed en nu? Ik kon niet meer. Waarom doe ik dit?

13-14 km: Oké, gewoon doorgaan. Er is niks aan de hand, gewoon even rustig ademenhalen en weer oppakken.

15 km 2 uur later : Komt een politiemotor langs me rijden en de man achterop vertelde dat ik beter kon stoppen. SAY WHAT? Ik hoef nog maar 6 km en dan zou ik nu stoppen? Ik riep dat ik nog 1 uur ( tijdslimiet is 3 uur ) en dat ik de finish ging halen. Hij begon te praten met allemaal rare redenen. “Ja maar de weg moet wel vrij zijn om 5 uur”. DAN BEN IK BINNEN riep ik. “Ja maar”… NEE IK GA DOOR. Oké… oké.. “Maar als het echt niet moet je wel op tijd stoppen”. En toen stopte ik. Ik zei tegen hem: ” Misschien loop ik nu langzamer dan de rest, maar ik ga dit halen. Ik voel me goed en ik ga over de finish. Als ik nu door mag lopen, graag. Ik heb hem daarna niet meer gezien. Trouwens, op dat moment was ik nog niet de allerlaatste!!

16 km: Ik belde mijn vriend hysterisch op. Ik wil niet stoppen, ik wil doorgaan! Mijn vriend zei ook al dat ik gewoon door moest gaan als ik me nog goed voelde.

17 km: Ik haalde mensen in en was niet meer laatste, maar wat bleek nou.. zij stopte allemaal achter mij dus bleef ik weer als laatste over. Ik voelde me heel erg opgejaagd want als laatste loper heb je achter je een ambulance, een paar politemotors en politiemannen op de fiets.

18 km: Een man komt voorbij gefietst en moedigt me aan. Het enige wat ik op dat moment dacht was, shit ik ben de laatste. Shit, shit shit! Ik faal hard maar hij bleef maar roepen dat dit super was en dat het goed was dat ik door ben blijven gaan. Ook hij begon te vertellen dat de eerste persoon aandacht krijgt maar ook de laatste loper aandacht krijgt. Niet dat ik daar op zit te wachten maar goed.

19 km: Hij fietste nog steeds langs mij en hij bleef me aanmoedigen. Hij zei ook dat ik het dadelijk super zal vinden als ik in de stad ben. Dat iedereen en nog voor mij is. Ik zag nog een collega staan en ik dacht, kom maar op met de laatste 2,1 km ( die veel langer leken dan normaal haha ). Op dat moment fietste er 4 polite’s mee.

20 km: Ik kom de stad binnen en iedereen was mijn naam aan het roepen, er liep een verslaggever langs me en moedigde me aan. Ik kwam de markt op en iedereen was daar gezellig aan het drinken en toen ze me zagen begonnen ze me te aanmoedigen. De politie begon te fluiten om nog meer lawaai te maken. Het voelde zo vreemd maar ik voelde trots!

21 km: Bij 21 km liep ik door het stratumseind ( uitgaansplek/straat ) en daar waren zoveel mensen, NIET NORMAAL! Iedereen begon te roepen, te juichen en ik deed bij heel veel mensen een high five. Security’s moesten de mensen zelfs aan de kant doen zodat ik erdoor heen kon lopen. Oh het voelde zo vreemd maar ook zo leuk!

21-21.1 km: Jongens, die 100 meter is echt een HELL! Die leek wel 1 km haha! Omroep Brabant stond klaar om een stukje mee te lopen en wat vragen te stellen en toen zag ik mijn vriend met mijn hond maar ook mijn moeder met haar vriend en nog 2 vrienden. Mijn geluk kon niet meer op! Ik ga nog even knallen dacht ik! En jaar hoor VOOR HET TIJDSLIMIET VAN 3 UUR WAS IK BINNEN! Ik werd direct geïnterviewd door Eindhovens dagblad en daarna kon ik eindelijk naar mijn familie en vrienden. Oh ik was zoooooo blij en ook trots!

De halve marathon als laatste geeinidigd maar met stijl en PR!

De halve marathon als laatste geeinidigd maar met stijl en PR!

 

De halve marathon als laatste geeinidigd maar met stijl en PR!

De halve marathon als laatste geeinidigd maar met stijl en PR!

Ik ben dan misschien wel als laatste binnengekomen maar ik ben wel gefinisht. Ik heb doorgezet en me niet gek laten maken. Ik ben onder de 3 uur binnengekomen. Ik was altijd bang om als laatste binnen te komen maar I don’t care. Dit was super om mee te maken en ik ben doorgegaan en dat is wat voor mij telt. Ongelooflijk hoeveel steun ik gekregen heb van familie, vrienden en collega’s maar ook de lieve berichten op Facebook en Twitter. Ik heb een keer niet gehuild tijdens bij de finish maar al die lieve woorden, zucht tranen komen nog steeds over mijn wangen. IK HEB HET WEER GEFLIKT!

En ik sta nu dus her en der in een krant en online. Vandaag kreeg ik deze getweet: Hallo Bikkel der marathonbikkels

 

 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

30 Comments

Geef een reactie