Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • De kilometers gaan nu komen

De kilometers gaan nu komen

Een interval, tempotraining, een training van zoveel minuten en een van zoveel kilometer; het staat allemaal op de planning. Gaat dat allemaal lukken en hoe ga ik het ervan afbrengen? Het was een week waar de kilometers echt zichtbaar verlengd werden. Vooral op de doordeweekse dagen gaan er meer kilometers komen.

Na een drukke week en enorm chaotische maandag was ik toch vrij actief in de sportschool. Het resultaat was wel dat ik dinsdag bij thuiskomst niks meer deed. Zelfs in koken had ik totaal geen zin: ik had er geen energie meer voor. Wat een uitkomst dat er een Domino’s bij ons in de buurt is geopend!

De geplande interval verschoof ik een dag en ik zorgde dat ik er niet onderuit kon komen. Ik had namelijk mijn hardloopshirt al de hele dag aan, gecombineerd met een colbertje zag je niet dat ik een hardloopshirt aan had. Ik besloot na het werk niet in mijn auto te stappen, maar voor de deur bij mijn werk de intervaltraining te doen. Een paar 1-minuutjes! En laat dat net van stoplicht tot stoplicht zijn als ik heel snel ben. Of het slim was om na deze dag mijn interval te doen, geen idee, maar alle emoties en irritaties waren erna er wel uit.

Mijn snelste tijd was gewoon 3’49”! Natuurlijk hield ik dat niet lang vol, maar de gemiddelde pace van de minuutjes lag toch wel rond de 4 – 5 minuten. En elke keer van stoplicht tot stoplicht lukte natuurlijk niet, maar het was een goed meetpunt.

Donderdag was het heerlijk weer en had ik mijn hardloopspullen ’s ochtends al in mijn auto gelegd. Na het werk was het een kwestie van naar het bos rijden en wisselen van kleding. Na alle jaren waarin ik al in het bos kom, weet ik de paden nog steeds niet uit mijn hoofd en koos ik weer de korte route. Dan maar oversteken en aan de andere kant verder gaan. Ik liep het stuk bos in waar ik veel minder bekend ben. Dat was te merken. Ik nam het pad dat rechtsaf gaat, maar na een paar honderd meter houdt het pad op en verandert het in zand en gras. Teruggaan? Het gras nemen? Ja, waarom niet? Ik nam het pad met zand en gras en dat was eigenlijk best leuk. Wel een stukje zwaarder, maar lekker. Weer eens wat anders. Uiteindelijk kwam ik uit op de weg en kon ik zo weer richting mijn auto.

De “geen zin/wel zin”-avond was vrijdag. Rianne en ik gingen richting de sportschool en waren beiden niet echt gemotiveerd, maar we hadden ook geen zin om te skippen. Ja we zijn raar. Ik had vorige keer gezien dat het buiten vernieuwd was en dat er ringen hingen. Probeer mij daar maar eens vandaan te houden! Vroeger met turnen heb ik vaak erin gehangen. Wij gingen dus gelijk naar buiten. Even heerlijk spelen met de ringen, boxen en zandzakken voor we binnen serieuzer aan de slag gingen. Geen zin, maar toch wat gedaan. Helaas ging ik wel met ontzettende pijn in mijn arm richting huis en besloot ik ook de privétraining voor volgende week af te zeggen en dit schema nog te hanteren.

Zaterdag. Vandaag was het tijd voor een wisseltempotraining. 40 minuten twee verschillende zones afgewisseld. Natuurlijk ging het anders. Binkey (kat van mijn zus) moest zalf toegediend krijgen en ik besloot die taak op me te nemen deze ochtend. Het werd dus een combinatie van hardlopen, verzorgen en weer hardlopen. Hierdoor kwamen er wel meer kilometers op de teller dan gepland. Ik startte met tien minuten rustig inlopen, gevolgd door tien minuten versnellen. Na die tien minuten was ik blij dat ik weer wat rustiger mocht. Mijn hartslag ging niet gemakkelijk omlaag, maar ik kon het voor mijn gevoel wel rustiger doen. Het was enorm benauwd en het windje dat er stond was alleen maar warm. Het voordeel was een blauwe lucht met een prachtig uitzicht op de Lek. Voor ik het wist moest ik alweer gaan versnellen. 40 minuten en een hoop gezweet later was ik bij Binkey en Rebel. De laatste vond mijn schoenen wel erg leuk en gebruikte ze dan ook als speelobject.

Na wat gedronken te hebben en Binkey verzorgd te hebben kon ik aan mijn kilometers naar huis beginnen. Eerst had ik geen idee hoe ik thuis ging komen, het was nog maar net half 10 geweest maar voor mijn gevoel zat er al een halve dag op. Eenmaal het dorp uit en de dijk op was het weer genieten. Het uitzicht zorgt ervoor dat ik vergeet waar ik mee bezig ben en zonder op tijd, snelheid, afstand of hartslag te letten loop ik naar huis. Eenmaal thuis barst ik weer van de energie en ga ik de galerij en het balkon schoonmaken en in de middag…. ja, toen kakte ik in.

De volgende ochtend merkte ik goed wat ik allemaal gedaan had. Bij zo’n schoonmaak gebruik je ook wat buikspieren. Vanwege een somber en regenachtig begin van de dag stelde ik mijn duurloop uit. Voor mijn gevoel zat ik er wel op te wachten wanneer ik kon gaan. Ik wachtte op een zonnetje, maar zou die nog wel komen? Rond een uur of twee klaarde het op en ging ik meteen naar buiten. Op het programma een duurloop. Ondanks de regen waren de paden waar ik wilde lopen al droog. Dit betekende dat ik asfalt kon afwisselen met schelpenpaden, niet alleen maar rechtdoor hoefde, maar hier en daar ook een rare bocht kon maken. En rare bochten heb ik gemaakt. Ik kreeg de mogelijkheid fietspad of looppad. Ik koos het looppad, maar uiteindelijk kwam ik weer uit bij het fietspad waar ik zo ongeveer 600 meter geleden begon. Een enorm raar pad dat dus nergens op slaat.

Ik had verwacht dat het na de buien wel wat fris zou zijn, maar dat viel erg tegen. Het was benauwd en daardoor heb ik na een tijd mijn hartslag gelaten voor het was en ben ik op een rustige tempo verder gehobbeld. Ging de hele route lekker? Voor mijn benen wel, dit had ik niet verwacht met de spierpijn, maar ik liep het er een beetje uit voor mijn gevoel. Mijn arm was een ander verhaal, die gaf enorm veel pijnsignalen af. Toch wist ik dat ik kon blijven lopen. In totaal heb ik 12 km gelopen en kwam mijn weektotaal uit op 29,94 km. Deze maand gaat gewoon de 100 km aangetikt worden, dat kan gewoon niet anders denk ik. Zoveel kilometers, wauw wat enorm lekker!

De aankomende week wordt een iets rustigere week, maar ik zit er helemaal in en geniet van elke training.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Patricia is Grafisch Vormgever, blogt op www.blog.donderdesign.nl, leest, fotografeert en sinds 2012 niet meer te stoppen met hardlopen. Het meer bewegen werd een passie, een moment voor haar zelf, om na te denken en te genieten. Ze begon met een 6.8 km wedstrijd gevolgd door een 10 & 15 km en in oktober 2015 liep ze haar eerste halve marathon. Haar focus is nu sterk genoeg worden om een marathon te lopen en wel die van Rotterdam

One Comment

Geef een reactie