Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Die eerste en laatste kilometers…

Oh how funny the minds works… Ken je dat: hoe ver je ook moet lopen (4, 16 of 42 kilometer) die eerste en laatste kilometers zijn altijd het lastigst.

Stel je voor. Het is een mooie ochtend, ik heb alle tijd en ik besluit om 5 km te lopen. Disclaimer: ik ben niet per se dol op 5 kilometer. Ik weet niet waar ik heen moet en ik loop daarom altijd hetzelfde rondje. Het is het voor mij gewoon net niet.

In ieder geval, 5 km dus. Die eerste twee kilometer zijn altijd lastig, hoe ver ik ook ga. De eerste 500 meter denk ik nog ‘Oooh wat heerlijk! Wat voelen mijn benen goed! Wat ben ik fit vandaag!’ Maar zodra ik het eerste zebrapad heb overgestoken, ebt dat gevoel snel weg. De eerste krampjes komen en de eerste stijve spieren openbaren zich. Ah ja, die wijntjes van gisteravond voel ik wel degelijk. Dit gevoel houdt zo’n 2-3 kilometer aan. En dan begint het lopen pas echt. Mijn spieren zijn warm, mijn benen gaan als vanzelf en ik heb mijn ademhaling onder controle. Maar als ik een rondje van 5 km loop, dan ben ik bij 3 km dus al op de terugweg.

En dan ben ik dus net warm.

Als ik verder loop, dan is er niks aan de hand. Bij 8 km voel ik me altijd op mijn best. Ik heb mijn ritme gevonden en ik denk niet langer na over het hardlopen. Mijn gedachten gaan naar mijn werk, mijn relatie of welke kleur nagellak ik vanmiddag eens op mijn nagels zal smeren. Prima dus. Behalve als ik 10 km loop.

Als ik 10 km loop, dan ben ik er bij 8 km al klaar mee. En dan tel ik af. Ben ik er al bijna? Hoe ver is het naar dat park? 500 meter? Of toch wel een kilometer? 

Die eerste en laatste kilometers...

Zie hier een charmante foto van mij tijdens de halve marathon in het Belgische Lier (februari 2015). De finish was in zicht. En zoals je aan mijn gezicht kon zien, liep ik vol enthousiasme de laatste meters.

En het maakt ook niet uit hoe ver ik ga: zo’n 3 kilometer voor de laatste meters begin ik met aftellen. Als ik een halve marathon loop, dan ben ik er bij het 18-kilometerpunt al klaar mee. Ik vind dat ik mezelf genoeg heb bewezen. Ik heb geen zin meer. Ik ben moe. Ik heb ineens overal pijntjes. Het maakt niet uit of dat daadwerkelijk het gevoel is (lees: meestal niet namelijk), het is gewoon een grote mindf*ck. En ik trap er elke keer weer in.

Is dit herkenbaar? Zo ja, wat doe jij eraan? 

 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

3 Comments

  • Margot

    26 november 2015 at 15:52

    Dit is echt zoooooo herkenbaar! Eerste 0.5k denk ik ook altijd dit gaat goed en dan slaat het toe en heb ik een aantal km nodig om in mijn ritme te komen. 7km is om 1 of andere reden echt een heerlijke afstand voor mij om te lopen en dan vooral s avonds achter het werk (in het weekend ga ik graag voor het langere werk), maar desondanks heb ik ook dat ik altijd de laatste kms zit af te tellen! Bizar toch hoe onze geest spelletjes speelt!

    Beantwoorden
  • Mathilde

    26 november 2015 at 18:34

    Veel slimmer om gewoon een goede warming up te doen voor elke training. Je warmt je spieren op, voelt alvast of er nog ergens verborgen pijntjes zijn en kunt alvast wennen aan de buitenomstandigheden. Uiteraard kun je je warming up aanpassen aan je training: bij duurloop gewoon de spieren losmaken, bij interval of tempoloop aantal versnellingen toevoegen. Ik loop altijd zo’n 3-5 minuten in een rustig tempo, daarna wat oefeningen (huppelen, spreid-sluit-sprongen, kruispajes, knieheffen, hakken-billen) en tot slot drie korte versnellingen. Ben je er helemaal klaar voor!

    Beantwoorden
  • anke

    26 november 2015 at 21:23

    ja, bizar: en niet eens zo bij elke training heb ik dat wel ergens, maar bij wedstrijden is het nog veel erger. Pas 1 keer in al die jaren tijd heb ik van het begin tot het einde van een wedstrijd genoten. Er was altijd wel ergens zo’n moment met de vraag: waarom doe ik dit hier?!

    Beantwoorden

Geef een reactie