Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Dikke vette after-marathondip

Dikke vette after-marathondip

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatste zo’n dikke vette hardloopdip heb gehad. De symptomen na de marathon in 2015 waren lang zo ernstig niet. 

Wat zijn die symptomen dan, vraag je je af? Denk aan: vermoeidheid, of zelfs lamlendigheid, zware benen, laag tempo, pijntjes en een algeheel gevoel van ‘meh’. Met vlagen heb ik nog wel zin om te gaan hardlopen. Maar dan kijk ik naar buiten: de regen slaat tegen de ruiten. Argh. Snel de dekens weer over mijn hoofd. Deze herfst in het voorjaar helpt zeker niet om mijn after-marathondip te bestrijden.

Er is wat mij betreft altijd maar een remedie om uit een hardloopdip te komen: een beetje lief zijn voor jezelf, maar wél blijven lopen. Dat heb ik dan ook geprobeerd afgelopen week.

Zondag

De groepsapp met alle Just Keep Runners liep over van de berichten zondag. Marleen stond aan de start van de marathon in Düsseldorf, Koen had een halve marathon en Ellis liep een trail in Limburg. De rest van de crew stond stand-by om iedereen aan te moedigen en wisselde berichten als ‘SUCCES!’ af met ‘Ik heb zojuist heerlijk gelopen’. En ik? Oeps. Al het hele weekend dacht ik eraan om een kilometer of 12-15 te lopen. Lekker verstand op nul, geen oog voor tempo. Maar het kwam er maar steeds niet van. Geen tijd, geen zin. Totdat mijn vriend op zondagmiddag een pakketje bij de buren ophaalde, met daarin een paar gloednieuwe hardloopschoenen van New Balance. Tsja, dan moet wil je wel… Ik besloot mijn telefoon en horloge thuis te laten. Dat was maar goed ook, want ik denk dat ik van mijn pace heel verdrietig was geworden. Ik was kortademig, ik had zware benen, kortom: ik was niet fit. Maar he, ik ben naar buiten gegaan!

 photo IMG_7638_zpsncjd2sbk.jpg

Dinsdag

Nieuwe week, nieuwe kansen. De wekker gezet voor mijn wekelijkse rondje langs Madurodam. Halverwege de route besloot ik eens een andere weg in te slaan. Een mooie route, maar wel eentje waarmee ik zo’n 1,5 km eerder thuis was: na bijna zes kilometer stond ik weer voor de deur. Daar baalde ik van, want ik wilde wel weer eens wat meer lopen dan 5 km. Maar blijkbaar baalde ik niet genoeg om er nog iets aan te plakken… 😉

Woensdag

Koningsdag! Ik at een tompouce. In bed. Ik las een boek, in bed. Ik schreef wat e-mails en keek wat filmpjes op YouTube: allemaal in bed. En dat terwijl de rest van de crew enorm goed bezig was. De een liep per ongeluk (!) ruim een halve marathon, de ander had er voor dag en dauw al een rondje opzitten. En ik? Ik bewoog geen spier. Het stormde en ik had geen enkele aandrang om me met dit weer over de vrijmarkt te bewegen. Maar na uren dag vegeteren in bed was het mij zelfs teveel. En, heel eerlijk: met zo’n actieve crew voelde ik me toch een beetje een lui varken… Dus ik sloeg de kruimels van de dekens en stapte rond de klok van vier uur naar buiten, samen met mijn vriend. Ik werd helaas niet beloond voor mijn activiteit. Na vijf minuten begon het keihard te regenen en mijn lijf voelde vooral heel zwaar. Waar is mijn pace gebleven? Hoezo kom ik niet vooruit?! Heel frustrerend dit: dan ga ik eindelijk lopen, en dat gaat het zo rot. Mokkend liep ik naast mijn vriend. Die de boel, zoals altijd, weer even relativeerde: ‘Je hebt nog geen drie weken geleden een marathon gelopen. En: je loopt toch! Niet zo piepen hoor.’ Shit, gelijk heeft-ie.

 photo IMG_7761_zpsnstoleaf.jpg
Na een kleine 5 km stonden we weer voor deur. Niet blij met de afstand of mijn tempo, maar wel blij dat ik überhaupt was gaan lopen. Iets is beter dan niets, nietwaar?

Donderdagavond ging ik slapen met een kruik tegen mijn buik. Ik had pijn, maar kon niet precies achterhalen waarom. Tijdens het lopen op woensdag had ik hier ook last van gehad. Ik nam een pijnstiller en hoopte dat de warmte van de kruik de pijn zou verzachten. Dat deed het, iets, maar toch besloot ik mijn rondje van vrijdag te skippen. Misschien is rust wel het beste medicijn.

Dit weekend heb ik een intervaltraining met mijn team van de Roparun. Verder heb ik nog geen hardloopplannen. Misschien geef ik me wel even helemaal over aan deze after-marathondip…

 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

5 Comments

  • Fernanda

    30 april 2016 at 09:20

    Hi Eveline,

    Je bent niet de enige hoor. Ik heb sinds marathon Rotterdam gewoon nog helemaal niet gelopen. Gelukkig fiets ik wel elke dag, want dan heb ik toch wat lichaamsbeweging.
    Morgen heb ik met een vriendin afgesproken om te gaan lopen. Hopelijk heb ik daarna de smaak weer te pakken. Zo niet, dan is het maar zo.

    Beantwoorden
  • Petra Kerkhove

    30 april 2016 at 09:41

    Nou wat herkenbaar! Irritant dingetje hè? Ik heb ‘m ook! En Leiden staat al weer voor de deur ?. Ik probeer eruit te komen door vooral gezellig samen te gaan lopen. Dus als je zin hebt? Kunnen we samen ontdippen. Zet ‘m op!!

    Beantwoorden
  • Brenda

    30 april 2016 at 14:30

    Ja ook herkenbaar hier!! Zo´n algeheel gevoel van meeeh. Mijn hoofd wil hardlopen, maar mijn lichaam is er geloof ik nog niet helemaal aan toe hahaha 🙂 Ik accepteer het maar een beetje, doe rustig aan en hoop op 29 mei wel fit te zijn voor de Royal Ten 😀

    Beantwoorden

Geef een reactie