Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Dominer Les 42 km: Hardloopdip en update over mijn (eet)verslaving

Dominer Les 42 km: Hardloopdip en update over mijn (eet)verslaving

Vorige week schreef ik niet over mijn hardloopweek door de aanslagen in Parijs. Ik heb uiteindelijk ook besloten om niet de Zevenheuvelenloop te lopen. Ik kon het niet. Ik kon niet gaan genieten terwijl ik weet wat er 2 dagen ervoor plaatsvond. Begrijp me niet verkeerd! Ik heb bewondering voor iedereen die de wedstrijd gelopen heeft en ik vind het super dat iedereen doorgaat, maar ik kon het niet. Ik kreeg het niet voor elkaar om deze week te lopen. Mijn hoofd was er niet bij, tot gisteren. Daar wil ik jullie wat over vertellen en ik vind ook dat ik jullie een update verschuldigd ben over mijn eetverslaving, waar ik een paar maanden geleden over heb geschreven. Een persoonlijk stukje.

We zijn nu 3 maanden verder en de vraag is of er al veranderingen zijn. Ja en nee. Ik heb ontzettende lieve en mooie mails ontvangen. Ik heb niet iedereen kunnen terugmailen omdat ik het heel heftig en zwaar vond, maar iedereen die gemaild heeft: erg bedankt! Een maand na mijn blogje deed ik mee aan sportvasten. De ene vindt het onzin, maar ik heb daar heel veel van geleerd en het goede nieuws is dat ik nog steeds die kilo’s kwijt ben, maar echt verder gezakt is het niet. En dat komt door mezelf. Denk ik.

Ik ben een enorme emo-eter. Ik geloofde daar niet in totdat ik zelf alles ging bijhouden. Wanneer eet ik? Hoe voelde ik me? Waarom at ik? Had ik echt honger? Ik kwam al snel tot conclusie dat ik at om te eten. Niet omdat ik honger had. Niet omdat het moest, maar ik wilde eten. Ik eet wanneer ik stress heb en me ‘verveel’. De laatste maanden leef ik in een patroon met veel stress. Ik werk veel, teveel. Ik werk soms weken achter elkaar 7 dagen per week, behalve wanneer ik een hardloopwedstrijd had. Dat was dan mijn ‘dagje’ vrij. Ik kan me ook niet herinneren wanneer ik voor het laatst een echt vrij weekend had. Door stress eet ik gemakkelijker. Geen zin om iets uitgebreids te koken. Nu heb ik een onwijs lieve vriend die er vaak voor zorgt dat er wel gevarieerd eten is, maar hij werkt ook veel en studeert nog. Wanneer ik alleen ben, gaat het fout. Ik neem niet de tijd om voor mezelf te zorgen. Het is altijd ‘effe snel iets eten’. Het is ook niet dat ik ongezond eet. Ik eet niet elke dag afhaaleten, fastfood of drink liters frisdrank. Ik eet gezond, maar gewoon te veel op momenten dat het niet nodig is!

Ik heb een mooie lijst en een schema gemaakt met mijn voedingsdeskundige, maar ik moet het uiteindelijk zelf doen. En toch lukte dat niet. En daar moest verandering in komen. Ik sport verdomme veel! Ik besloot om vrijdag naar de huisarts te gaan. Ik moet rust pakken en om zeker te weten dat het 100% aan mijn eetgedrag ligt, heb ik bloed laten prikken om mijn schildklieren te laten controleren op zowel functie als hormonen. Kijk, als ik een vertraagde schildklier heb, dan kan daar ook wel onder ander de oorzaak zijn dat ik niet afval met zoveel sporten. Maar ik ga ervan uit dat het puur aan mezelf ligt. Dus of er al verbetering is? Nee.

Het positieve aan dit alles is wel dat ik weet dat ik dit heb. Ik weet dat ik verslaafd ben aan eten. Ik weet dat ik eten nodig heb en vooral wil, maar ik weet ook dat ik geen drastische diëten (meer) wil volgen. Ik moet en wil een manier vinden dat voor mij werk,t maar wat dat precies is? Weet ik niet. Het is frusterend. Mensen die ik al heel lang niet meer gezien hebben en weten dat ik veel hardloop kijken regelmatig verbaasd omdat ik niet ‘dunner’ ben geworden. En als ik zeg dat ik hardloop, schaam ik me ervoor omdat ik niet dat ‘typische’ beeld ben en ik krijg regelmatig dan de reactie: Oh, echt?.

Ik geef niet op. Ook hardlopen niet. Deze week kon ik niet genieten van hardlopen. Ik was er niet bij met mijn hoofd, tot gisteren. Vrijdag had ik een to do-list die ik per se af wilde maken en dan mocht, correctie, moest ik van mezelf een vrij weekend inplannen. Om 17 uur was het zover. Ik was klaar met wat ik wilde doen. Ik had weekend! Goed, KPN werkte niet echt en dus ging ik een boek lezen… en nog een. Ik raakte ontspannen. Zo ontspannen dat ik om 22 uur dansend en zingend door de woonkamer liep op het nummer Sigala – Easy Love. Gisteren heb ik de hele ochtend niks gedaan. Wel een beetje het huis opgeruimd, weer wat gelezen. Ik ging in de middag naar de Nike store (Clearance store) in Eindhoven en kocht daar een hardloopjack voor maar 35 euro. Ik kwam thuis en trok mijn hardloopkleding aan incl nieuwe jas en samen met Noa ging ik lopen. Door de bossen, in de modder. Ik kwam thuis na 6,5 km met overal modder, maar het waren 6,5 fijne kilometers. Hele fijne kilometers. Ik ondervond weer waarom ik kon genieten van hardlopen. Ik kan er weer voor gaan.

Goed, en wat betreft het eten. Ik wacht op de uitslag die ik woensdag krijg, maar zoals ik al zei ga ik er vanuit dat mijn schildklieren goed functioneren. Als dat het geval is ga ik samen met mijn vriend kijken hoe ik het beste kan plannen. Daarnaast ga ik zorgen voor meer me-time in de week, want geloof het of niet; ik heb dit weekend geen een keer een moment gehad dat ik aan eten dacht, behalve wanneer het moest (zoals ontbijt, lunch en avondeten). Stress en eten… Ik denk dat dat het is en het wordt tijd dat ik daar eens goed en gedisciplineerd aan ga werken. Verdomme zeg, wel trainen voor een marathon, maar qua eten, ho maar! Ik moet beter voor mezelf zorgen.

Ik beloof dat ik volgende week weer met hardloopupdates kom!

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

3 Comments

  • Bente

    22 november 2015 at 16:06

    Goed dat je er zo actief mee bezig bent! Alles laten testen voor de zekerheid zodat je echt de oorzaak weet. Hopelijk is er met je schildklier niks aan de hand en kan je er nu weer vol voor gaan 🙂

    Beantwoorden
  • Maaike

    22 november 2015 at 16:38

    Ik heb ook ooit eens alles laten checken… mijn probleem is nog steeds zoetigheid en ik heb altijd trek na het avondeten… en ook ik schaam me als ik zeg dat ik hardloop… De fysio zei ooit dat ik helemaal niet de bouw heb om te lopen… =( nu gaat het er heel langzaam af… echt met grammen.. het enige verschil met nu en tien jaar geleden is dat is een stuk strakker ben… ik weeg hetzelfde maar m’n kleding maat ik kleiner… succes de komende tijd!

    Beantwoorden
  • Romy

    22 november 2015 at 19:00

    hoi Zelia,
    Zoals ik het lees lijkt de ontspanning je vooral goed te doen. Dieten gaan niet werken als je niet naar je lichaam luistert.

    tip: het boekje ‘onrust en eten’ van Meijke van Herwijnen.

    Beantwoorden

Geef een reactie