Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Een brief aan mijn coach: Groet uit Schoorl 2015

Een brief aan mijn coach: Groet uit Schoorl 2015

Zoals jullie weten ben ik aan het trainen voor de marathon van Paris. Dit doe ik niet alleen, ik heb een coach! Andrea van Run Andrea Run helpt mij hierbij. Ze heeft een schema op maat gemaakt voor mij. Eerder schreven we elkaar al een brief, deze kan je hier lezen en daarop heeft ze ook uitgebreid geantwoord. Vandaag weer een brief, over mijn eerste halve marathon-wedstrijd van 2015.

Beste coach,

Zondag was het zover. Mijn eerste hardloopwedstrijd van 2015. Ik wilde per se een wedstrijd doen voordat ik de marathon van Paris zou lopen en na veel zoeken kwamen we toch uit bij Groet uit Schoorl. Ik heb de laatste paar weken (maanden) flink getraind en ik loop goed op schema. Ik heb geen blessures of kwaaltjes. Met af en toe een dip-run mag ik niet klagen en dat was wel te merken, want ik was voor het eerst geen dagen van tevoren zenuwachtig. Dat vond ik wel eng, hoezo heb ik geen zenuwen? Aan de andere kant dacht ik: tja, ik ken die afstand nu wel en het gaat goed. Dit moet lukken. Ik ga die halve marathon rocken! Ik had beloofd dat ik het als een training zou lopen, maar toch vroeg ik jou na mijn onofficiële PR op de halve marathon of ik niet een hartslagzone hoger kon en dat mocht!

Inmiddels heb ik die halve marathon gelopen en ik ben boos en teleurgesteld. Zondag rond een uur of 10 uur kwam ik in Schoorl aan, samen met mijn vriend en Noa. Ik had afgesproken met Anke, zij ging met mij de halve marathon lopen op mijn tempo. Klein dingetje, Andrea. Jij had aangegeven dat ik zondag 24 km moest lopen. Oh ja, ik ben niet zo van het inlopen tijdens wedstrijden, maar goed. Keurig samen met Anke ging ik inlopen, ze liet me zelfs DE heuvel oplopen tijdens het inlopen. Hallo kuiten! Waarom zoveel inlopen als ik nog een wedstrijd moet doen? Dit wordt nog grappig op 8 maart, want daar moet ik 7 km inlopen of uitlopen. Na ongeveer 3 km liepen we naar het startvak. Ik had er zin in. Gezonde zenuwen, maar ik voelde me klaar om te gaan. Ik ga 21,1 km lopen en goed lopen! Van tevoren had ik met Anke afgesproken dat ik niet zoveel zou praten in verband met mijn hartslagzone, dus zij mocht praten. Anke begon over haar hardloopcarrière te praten en stiekem keek ik op mijn horloge. We hadden al 3 km gelopen en onze gemiddelde pace was 7’25” en ik had niet eens moeite met bijhouden! Dit gaat goed en mijn kuiten voelden goed.

Tot 7 km ging het heel goed en toen moesten we weer die ene heuvel op. Ik maakte kleine stapjes. Ik had het snikheet, maar het ging lekker! Ook toen had ik een gemiddelde pace van 7’25”! Ik dacht meteen aan jou, zie je! Ik word echt sneller, Andrea! Anke zag waarschijnlijk aan mijn hoofd dat ik het bloedheet had. Ze zei dat ik misschien even moest stoppen om mijn jas uit te doen, maar zo stronteigenwijs als ik ben wilde ik niet stoppen. Ik ging hem wel hardlopend uit doen. Voorbij 8 km stopte ik toch even, want ik kreeg natuurlijk mijn jas niet in mijn tas. Ik keek om en ik zag een auto achter ons rijden. Een auto van de organisatie. Andrea, geloof me. Mijn gezicht werd 100x roder op dat moment, van woede. HOEZO IS ER NU AL EEN BEZEMWAGEN? Waarom bij 8 km al, terwijl ik juist zo lekker snel ga?! Hoe kan dit? Ik kreeg gelijk flashbacks van Eindhoven. Nee, ik wil niet als laatste eindigen. Dat kan niet en dat wil ik niet! Ik bleef achterom kijken, maar ik was zo gefrustreerd. Mijn benen liepen nog wel even, maar mijn hoofd had er genoeg van. De auto bleef bij 10 km staan, maar dat had ik pas veel later door. Net voor de 12 km zag ik mijn hond op me afkomen en daarna mijn vriend. Ik kreeg even een energieboost, maar in mijn hoofd bleef ik maar aan de auto denken. Komt ‘ie er al weer aan? Wat zal ik doen? Mijn energielevel was naar -10 gegaan en mijn boosheid naar +10. Ik was zo kwaad.

En toen sloeg ik weer om. Die auto was helemaal niet bedoeld als bezemwagen. Ik heb mezelf alleen maar gek gemaakt door zo te denken. Hij was waarschijnlijk maar achter ons gaan rijden omdat ‘ie ons niet wilde verstoren door in te halen. Hoe heb ik mezelf zo kunnen opfokken voor dit? Ik begon kwaad te worden op mezelf en op dat moment heb ik ook gedacht hoe ik tegen jou zou vertellen dat ik ging stoppen met het trainen voor een marathon. Ik wil dit niet meer. Ik wil dit gevecht niet meer met mezelf. Ga ik nu echt continue bang zijn voor een auto die achter mij rijdt tijdens een wedstrijd? Ook in Parijs als ik nog 30 km moet? Hoe ga ik dit volhouden? Andrea, ik dacht serieus aan om te stoppen, maar dat was misschien 2 min van die 3 uur durende halve marathon. Ik wilde je bijna gaan bellen.

Na 2 min begon ik te lachen. Kom op Zélia, niet opgeven! Dat kan ik en dit wil ik. Veel zin om te hardlopen had ik daarna niet meer. We kwamen in de duinen terecht, niemand voor ons of niemand achter ons. Lopen we nog wel goed? Gelukkig zagen we de kilometerbordjes. Terwijl de vrijwilligers al aan het opruimen waren (what’s new?) kregen we nog een koude thee. Nog nooit heeft koude thee zo lekker gesmaakt. Ik probeerde nog wel te genieten van de omgeving, want die was echt prachtig. Maar die tegenwind, die vervloekte ik. Terwijl ik half aan het lopen was en half aan het rennen, dacht ik na. Hoe heb ik mezelf zo gek kunnen maken? Waarom? Wij kwamen het bordje 18 km tegen en ik was nog nooit zo blij! 18 km bordje betekende nog maar 3 km naar de finish en bijna weer in de bewoonde wereld!

We keken tussen de 18 km en de 19 km nog even achter ons en opeens zagen we een loper met de echte bezemwagen. Oh nee, dit gaat me niet gebeuren. Ik wist dat we bijna bij de groep van 30 km konden aansluiten, dus ik zette het op het lopen. Anke kan het beamen, het moment dat ik weer hardlopers zag (die van de 30 km) was ik even de gelukkigste hardloper. We liepen en ik dronk tussendoor nog een keer een koud kopje thee met als resultaat een steek in mijn zij. Even lopen, maar daarna echt tot de finish knallen. Andrea, toen ik bijna bij de finish was riep Anke: “kom op, sprinten!” Ik wilde niet, maar toen dacht ik aan jou. Ik ben niet dood, zoals bij de halve marathon van Eindhoven. Ik heb nog volop energie. Ik kan dit! De laatste 200 meter heb ik gesprint alsof jij achter mij aan liep roepend: “NU 100 BURPEES!” Andrea, ik heb gesprint met als resultaat dat ik de laatste 200 meter met 4 min per km liep. Ik kwam lachend over de finish en weet je waarom? Nou, heel simpel. Het was een mentale shit-run en ik was blij dat ik nog geen 42,2 km hoefde, want dat had ik mentaal zeker niet kunnen volhouden.

Het is nu een dag later en ik krijg van iedereen lovende reacties. Ik vind ze allemaal 1 voor 1 mooi om te lezen en ook jij hebt gezegd dat ik dit goed heb gedaan, maar dat vind ik niet, Andrea. Ik wilde dit als een meetpunt zien. Een meetpunt met inderdaad behoorlijk wat hoogteverschil – dat we in Eindhoven niet hebben -, maar ik wilde laten zien dat ik sneller ben dan vorig jaar en dat heb ik nu niet kunnen laten zien. Er komt een revanche op 8 maart, maar als ik eerlijk ben, daar ben ik nu al zenuwachtig voor en dat is niet goed. Ik dacht echt dat ik klaar was met die onzekerheid, die angst voor het tijdslimiet. Wat moet ik doen? Wanneer kan ik bewijzen dat ik dit kan? Moet dat altijd tijdens een training? Nog 25 dagen tot de CPC Loop, die ik alleen ga lopen. Ik ben benieuwd! Eén ding heb ik hier sowieso uit geleerd: ik kijk nooit meer achterom tijdens een wedstrijd. Nooit meer.

Andrea, ik ga niet stoppen hoor.

Liefs

Je pupil Zélia

P.S. in de brief heb ik nog wat foto’s toegevoegd van mijn run!

Een brief aan mijn coach: Groet uit Schoorl 2015

Groet-uit-schoorl-3

Groet-uit-schoorl-2

Wat was ik blij met het 18 km-bordje! 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

5 Comments

  • Saskia

    12 februari 2015 at 16:14

    Hi Zelia,
    Wat een verhaal… en wat een gedoe die voorbereiding op de marathon. De worsteling in de je hoofd is misschien wel de ergste. Bij mij overheerst de angst voor blessures (zoveel pijntjes!) nu zo enorm dat ik bijna niet meer dan 5 km durf te lopen. Dat doe ik dan braaf bijna elke dag zodat ik toch nog op 30 km per week uitkom. Maar ja, het is niet genoeg om in Parijs te kunnen lopen…
    Volgens mijn man kan ik het makkelijk en moet ik eens stoppen met denken. Want aan mijn benen en mijn hart zal het niet liggen. En misschien is dat ook wel de grootste uitdaging voor first time marthoners: je gedachten dat je het niet kunt te overwinnen.
    Dit weekend ga ik weer proberen een duurloop te doen, nadat ik de laatste heb overgeslagen. Ik ben er gewoon een beetje zenuwachtig door maar ik moet over twee weken een halve lopen in de voorbereiding. Als die niet haal, wat dan? Ik heb nog maar zo korte voorbereidingstijd…
    Zelfs de sportarts zag geen enkel probleem met mijn voorbereiding!
    Dus het zit vooral in mijn hoofd, en volgens mij is het bij jou niet anders. Jouw voorbereiding is zo doordacht, evenwichtig en je loopt zoveel kilometers. Dat komt echt goed. Heb vertrouwen.
    Paris, here we come!
    Groet,
    Saskia (stel je voor hoe je je voelt als je straks over de finish gaat in Parijs…)

    Beantwoorden
    • Zelia

      17 februari 2015 at 17:48

      Saskia Hoi Saskia, raar dat het trainen opzich goed gaat maar je merkt nu wel dat het een mentale strijd is. Wat je hebt is ook niet fijn zeg, de angst om geblesseerd te raken! Hardlopen is een mind fucked up game noem ik het vaak. Continue die gedachten maar we zijn sterk genoeg en wij gaan dit doen! Ik weet zeker dat jij het kan! Wij moeten denk ik meer onze hoofden legen en gewoon rennen! Wellicht komen we niet samen over de finish maar we gaan wel over die finish! Succes!

      Beantwoorden

Geef een reactie