Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Een horrorrun van 30 km

Joehoe, daar ben ik weer! Vorig weekend was er geen weekverslag, want toen zat ik op het terras in de Spaanse zon. Op een mini-run na heb ik daar niet hardgelopen. Maandag was ik weer thuis en ging ook het trainen voor de marathon van Rotterdam weer door. En dat was een pittig weekje… Lees mee!

Zoals je al kon lezen in het artikel JKR Worldwide: Madrid, was ik afgelopen week vier dagen in de Spaanse hoofdstad. In de dagen voor vertrek (en na de CPC) deed ik een herstelloopje en een rustige duurloop. De vier dagen in Madrid waren ‘vrijgeroosterd’: ik hoefde dus niet te trainen. Ik nam toch mijn hardloopschoenen mee. Het zou prachtig weer worden en ik wilde dolgraag met mijn vriend al rennend de stad verkennen. En dat hebben we gedaan! Voor het ontbijt stapten we naar buiten voor een toeristisch rondje. Wat is lopen in het buitenland toch fijn!

 photo jkr maart 2_zpslhpuu40b.jpg
Dinsdag

Zondagavond (láát) waren we weer op Nederlandse bodem. Maandag ging de wekker alweer redelijk vroeg, want de minivakantie was voorbij. De hele dag had ik moeite om mijn ogen open te houden. Ik besloot om mijn training te verplaatsen van maandagavond naar dinsdagochtend. Vroeg. Heel vroeg. Om half tien dook ik in bed en niet veel later was ik in diepe slaap. Om zes uur rinkelde de wekker. Ik ben nu eenmaal een ochtendmens en stap liever ’s morgens wat vroeger uit bed, dan dat ik ’s avonds laat nog naar buiten moet.

Ik had prima (8 uur!) geslapen. Tijd voor een training in Z1; rustig dus. Perfect voor de vroege morgen! Ik hoefde niet al te lang in het donker te lopen, want na een half uur kwam de zon op. Hoera! Na ruim 11 kilometer stond ik weer voor de deur. Iets korter dan gepland, maar ach. De dag kon beginnen!

 photo jkr maart 4_zpsmmsit6mc.jpg
Woensdag

Pff. Woensdag. Op het programma stond een interval. Ik was op tijd thuis en maakte een gezonde en niet te zware maaltijd. Ik plofte op de bank – even mijn eten laten zakken.

Twee uur later.

Het was inmiddels acht uur ’s avonds. Nog steeds geen onchristelijk uur om te gaan lopen. En ietwat vroeg om te gaan slapen. Maar mán, wat lokte mijn bed. Bijna een uur had ik nodig om mezelf te motiveren. Alle voors en tegens en verschillende opties woog ik tegen elkaar af. Nu slapen en dan weer vroeg op? Niet gaan? Over een uur gaan? Totdat ik wist: ik moet nu. Niet zeuren. Morgen heb je geen tijd. Nog 1,5 week trainen en dan mag je al taperen!

De knop was om. Snel trok ik mijn hardloopoutfit aan en schoot de deur uit voordat ik van gedachten kon veranderen. Ik moest 75 min in Z1 lopen, waarvan 5 x 1500 meter op een sneller tempo. Ik vertrok redelijk vlot en besloot dit tempo maar aan te houden. Een klein uurtje later (jup, ik loop de kantjes ervan af deze week..) was ik weer thuis. Eerlijk? Het was zo erg niet. Het was eigenlijk best lekker. Dat geklaag was nergens voor nodig…

 photo jkr maart 3_zpsosdvcfbv.jpg

Vrijdag

Duurloopdag! Hier keek ik de hele week al naar uit. Het zou mijn laatste duurloop voor de marathon worden*. Ik moest voor de derde keer 30 km aantikken. Voor wie mij al langer volgt, weet dat ik bijna altijd dezelfde routes loop. Maar voor deze speciale gelegenheid, om deze laatste lange run te ‘vieren’ besloot ik het eens over een andere boeg te gooien.

Had ik dat maar niet gedaan.

Wat. Een. Ontzettende. Rukrun.

Waar zal ik beginnen? De dag begon goed. Ik werd uit mezelf rond 7 uur wakker, fris en uitgeslapen. Ik maakte ontbijt en kroop nog even terug in bed. Na een uur kuste ik mijn vriend gedag en ging vol goede moed op pad.

Maar direct in mijn straat ging het al mis. Ik voelde mijn kuiten en enkels. Ik sloeg niet direct alarm – ik heb wel vaker stijve spieren, dat stretch of jog ik er meestal wel uit. Nou, nu niet. Die spierpijn en verzuring bleef 30 km lang bij me. Waar het aan lag? Waarschijnlijk heb ik donderdag te weinig water gedronken. En oh, ik had de hele dag op hakken gelopen. Ook niet slim.

Aan die inzichten had ik niks. Ik moest nog steeds die 30 km aantikken. Met mijn nieuwe route. Wat een ellende: ik maakte talloze zinloze bochten, stak viaducten over, verdwaalde, plofte een paar keer op een boomstam om mezelf moed in te spreken, werd in mijn nek gestoken door een groot zwart vliegend beest, liep een keer of 4 tegen een hekwerk aan (om vervolgens noodgedwongen om te keren en hetzelfde stuk nog eens te lopen). Met nog 10 km te gaan kon ik wel janken. Mijn benen voelden loodzwaar. Evenals mijn humeur. Wat een horrorrun.

Op 24 km appte ik mijn vriend. En hij, de engel, kwam wederom aangefietst. Hij reed naast me, vertelde verhalen en hield me aan de praat. Ik kon weer een beetje lachen. Na precies 30 km stond ik voor de deur. Halleluja. Eenmaal binnen plofte ik direct languit op de grond. Een harde vloer heeft zelden zó goed gevoeld.

*Zou. Want volgend weekend mag ik nog een keer 25 km rennen…

 photo jkr maart 1_zpso1wcw7n0.jpg
Links: Na de 1e 10 km, met nog een klein lachje en een grote zweetsnor. Rechts: Man down, man down.

Wat was jullie allervervelendste run?
En – leuker – wie zie ik morgen in Zandvoort???

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Geef een reactie