Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Halve van Renesse: Nog 4 weken én een bedankje

Halve van Renesse: Nog 4 weken én een bedankje

Warning: mijn verslag is deze week wat langer uitgevallen dan normaal. Want wauw, afgelopen week was heftig. Ik maakte weer wat meer kilometers en ging (figuurlijk uiteraard) met de billen bloot door het verschijnen van mijn blog over mijn burn out. De week begon dus wat zenuwachtig en gestrest, maar eindigde met een geweldig gevoel, mede dankzij jullie! En dat laatste kan ik natuurlijk niet zonder een bedankje voorbij laten gaan.

Maandag

Omdat ik vorig weekend niet was gaan lopen, besloot ik om voor de verandering eens op maandagavond bij de atletiek mee te gaan trainen. Op maandagavond staat er altijd een duurlooptraining op de planning bij de vereniging. De afstanden zijn dan wat minder lang dan ik zelf de afgelopen tijd vaak loop, maar wel goed om er weer even terug in te komen. Het was heerlijk weer en we liepen een rondje langs en door het dorp, waarna we met een voldaan gevoel terug keerden naar de atletiek. Die trainingen met z’n allen gaan me steeds meer aanspreken, misschien wel omdat ik nu vaak zulke lange afstanden in mijn eentje loop. Ik vind het heerlijk om dan gewoon te gaan lopen op een lekker tempo en een beetje te kletsen, zonder bezig te zijn met de afstand of snelheid. Ik denk dus dat ik na de halve marathon weer wat meer trainingen met de atletiek mee ga doen.
 photo 2016-05-02 21.20.29_zpsmmqen6gl.jpg

Dinsdag

Op dinsdag ben ik niet gaan sporten, maar deze dag is toch het schrijven waard. De reden daarvoor is het feit dat op dinsdagmiddag mijn blog over mijn burn out online kwam. Ik had hem al een tijdje geleden geschreven (en 100 keer aangepast) en twijfelde dinsdagochtend nog steeds. Had ik alles wel goed verwoord? Was het niet een langdradig en saai verhaal? Schetste ik niet een te negatief of juist rooskleurig beeld? Stond er geen onzin in? Het was voor mij sowieso best wel een dingetje om het naar buiten te brengen. Veel mensen in mijn omgeving wisten niet eens wat er aan de hand was, dus hoe zouden die reageren? En hoe zouden totaal onbekenden reageren? Ik maakte me stiekem best wel druk om het feit dat er tegenwoordig zo veel mensen zijn die alles denken te kunnen en mogen zeggen via internet, alsof ze tegen en over gevoelloze ‘dingen’ praten, in plaats van mensen met gevoel. Tegen de tijd dat het 15.00 uur was, zat mijn hart dus in mijn keel. Ik was gewoon aan het werk, maar had er best wel wat moeite mee om me te concentreren (en dit keer niet alleen maar veroorzaakt door die burn out zelf 😉 ). De eerste reacties kwamen al snel. Via de website, via Whatsapp, via de Facebookpagina van Just Keep Running, via de Facebookpagina van mijn atletiekvereniging, die het artikel hadden gedeeld. Ik kreeg enorm veel reacties en dat had ik niet helemaal zien aankomen. Zowel van mensen die heel dicht bij me staan als van totaal onbekenden. In het begin wilde ik nog op iedere reactie zelf reageren, maar tegen de tijd dat ik daar tijd voor had, waren het er al zo veel, dat ik niet meer wist waar ik moest beginnen. Bij deze dus, voor jullie allemaal: onwijs bedankt!

In woorden valt niet zo goed uit te drukken wat jullie reacties voor me hebben gedaan, maar ik zal het proberen. Ik had dit niet verwacht en het voelt goed dat zo’n persoonlijk verhaal iets heeft losgemaakt. Ik voel me weer wat meer gesteund en begrepen en ik word weer opnieuw met mijn neus op het feit gedrukt dat ik niet de enige ben die ermee te maken krijgt. Voor iedereen die zichzelf erin herkende en een lieve reactie achterliet (en ook voor iedereen die geen reactie achterliet); ik hoop dat jullie je ook zo gesteund voelen door iedereen om je heen als ik door jullie.

Donderdag

Donderdag was het Hemelvaart en Bevrijdingsdag en was ik dus vrij. De atletiekvereniging organiseerde voor het vierde jaar op rij de Heaven Run. Dit is een trainingsloop waaraan zowel leden als niet-leden kunnen meedoen. Je kunt kiezen uit drie afstanden. De langste afstand (25km) start als eerste, na 9 kilometer haakt de tweede groep (16km) aan en 8 kilometer later haakt de laatste groep (8km) aan. Uiteindelijk kom je dus met alle lopers aan bij het eindpunt. Ik twijfelde heel lang of ik mee zou doen, maar toen ik een persoonlijk mailtje van de organisatie kreeg met de vraag of dat niet iets voor mij was, kon ik natuurlijk niet meer twijfelen! Ik had me dus ingeschreven en daar heb ik geen spijt van gehad! De langste afstand ging me nog wat te ver, dus ik liep de 16 kilometer. De route was mooi en afwisselend en het was heerlijk weer. Ik had me wel een beetje vergist in de temperatuur (dacht dat het ’s ochtends vast nog niet heel warm was) en had een lange tight aan. Ik kwam dus behoorlijk oververhit aan bij het eindpunt, zoals je hieronder wel kunt zien 😉 Na het lopen hebben we gezellig met z’n allen genoten van een heerlijke lunch en een drankje in het zonnetje. Een perfect begin van een heel lang en zonnig weekend.
 photo collage heavenrun_zpsuxcb8n7n.jpg

Foto’s links en rechts: Timme Grummels.

Zaterdag

Het hele weekend zou het onwijs warm worden, maar ik wilde wel drie keer trainen deze week. Ik besloot zaterdagochtend dus op tijd te vertrekken, voordat het té warm was. Door wat opstartprobleempjes in de ochtend, vertrok ik alsnog later dan gepland en dat heb ik gemerkt. Mijn doel was om te kijken hoe het zou gaan met mijn schenen en de temperatuur en het liefst een afstand te lopen tussen de 12 en 19 kilometer. Ik had ook weer wat gels meegenomen om te testen, zodat ik over vier weken goed voorbereid aan de start sta in Renesse en weet wat wel en niet werkt. Al de eerste kilometers voelden mijn benen zwaar. Ik had natuurlijk donderdag ook 16 kilometer gelopen en dat was er nog niet helemaal uit. Dat is overigens niet zo gek, want daarna heb ik vooral veel in de zon gelegen in plaats van mijn benen los te lopen, haha!

Rond de 7 kilometer was het tijd voor een korte stop en mijn eerste gelletje. Eentje met sinaasappelsmaak. Ik had alleen nog maar de gelsnoepjes geproefd, dus hoe een ‘echt’ gelletje zou zijn, wist ik echt niet. Gelukkig viel het niet tegen. Ik kon hem niet in één keer wegkrijgen, zoals veel mensen eigenlijk aanraden, maar de smaak was prima en ik werd er niet misselijk van. Ik was gestopt in de schaduw van een grote boom, op de kruising van het fietspad waarop ik liep en een zandpad. Aangezien de Halve van Renesse ongeveer vier kilometer strand en meer onverhard dan verhard parcours bevat, besloot ik het zandpad eens in te gaan. Dat was AFZIEN! Ja, met hoofdletters! Wat was ik blij dat ik na een paar honderd meter het bos in mocht, zeg! Maar goed, volop in de zon en toch weer een wat zwaarder stukje training. Ik maakte een rondje door het bos en kwam weer op het fietspad, waarlangs ik terug naar huis liep. Rond kilometer tien was het eigenlijk al te warm en besloot ik even te wandelen. Op kilometer elf begon mijn rug pijn te doen. Toen besloot ik ook mijn tweede gelletje maar te nemen, misschien zou dat me nog acht kilometer op de been houden. Maar helaas, na twaalf kilometer, twee gelletjes en heel veel zweetdruppeltjes, gaf ik het op. Mijn rug deed pijn en het was écht heel warm. Ik wilde mezelf niet kapot lopen en besloot dus te stoppen. Het doel was om tussen de 12 en 19 kilometer te lopen en die 12 zaten erop, dus het was wel goed zo. Volgende week weer een kans.
 photo collage 7 mei_zpsxadu6i1p.jpg

Zondag

Omdat ik mijn benen al wel heel veel rust en zonlicht had gegeven de afgelopen dagen, besloot ik dat het wel goed zou zijn om op zondagochtend mijn benen weer even los te maken na de 12 kilometer van zaterdag. Maar ik zou niet weer die hitte in gaan! Ik stapte dus heel braaf thuis op de crosstrainer voor een half uurtje. Met Netflix (het eerste half uur van McFarland USA, tot nu toe een aanrader!) vlogen de minuten voorbij en voelden mijn benen prima. Toch weer wat gedaan, maar wat minder belastend dan het hardlopen. Een prima laatste workout van een sportieve week. Op naar de volgende, laten we hopen dat die net zo goed wordt!

Hebben jullie ook last van de hitte tijdens het hardlopen?

 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Nikki begon in het voorjaar van 2014 voor de zoveelste keer met hardlopen. Al jarenlang gaf ze het na een paar weken op, maar nu zette ze door. In juni 2016 liep zij haar eerste halve marathon, en dat zal niet de laatste zijn!

Geef een reactie