Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Hazen en haasten

Het was een week van hazen en haasten. Ik kan wel concluderen dat ik bijna nog geen enkele week volgens mijn halvemarathonschema heb gelopen. Ook deze week moest ik weer improviseren!

Zondag

Je hebt er al veel over kunnen lezen op Just Keep Running: de Dam tot Damloop 2015. Josianne en Zélia liepen ook mee. Het was mijn allereerste Dam tot Damloop, en die liep ik niet voor ‘mezelf’; ik liep mee als pacer. Zondag stond dus in het teken van pacen, oftewel hazen!

Nadat ik Josianne en Zélia succes had gewenst, wandelde ik naar de rest van de pacers. Wij kregen uitleg over de horloges, konden ons omkleden en voorbereiden op de wedstrijd. Samen met Esther ging ik de groep met als eindtijd 1.40 pacen. Aan ons de taak om een steady 6.08 minuten per kilometer te lopen.

 photo jkr 26-09 2_zpslzgyofec.jpg

Voor het Amsterdamse Centraal Station verzamelden we met onze opvallende ballonnen. Daar kwamen de deelnemers een voor een aan gelopen. Met een sliert hardlopers liepen we vervolgens naar de startvakken. Nog even een pitstop bij de dixi’s en toen mochten we ein-de-lijk het startvak in. Daar breidde onze groep zich uit.

En wat waren er een hoop leuke mensen! Het mooie aan onze groep was dat er veel mensen bij zaten voor wie dit de eerste keer was, of de langste afstand ooit. Iedereen deelde zijn verhaal en motivatie. De een vierde met deze run zijn 50e verjaardag en het feit dat hij 15 kilo was afgevallen met hardlopen (chapeau!), de ander liep mee na een moeilijk jaar op persoonlijk vlak. Reden te meer om deze groep eens extra te motiveren!

 photo jkr 26-09 3_zpsm0cl5apx.jpg

Toen het startschot dan eindelijk klonk, activeerden wij onze sporthorloges. Ik had de week ervoor de pace geoefend en voelde me op alles voorbereid. Helaas had ik er niet bij stilgestaan dat de Dam tot Damloop begint met de IJ-tunnel. En daar had mijn horloge geen bereik. En ook tot ver na de tunnel sloeg de teller op mijn horloge alle kanten uit. Die van Esther hielp ook niet, die gaf ook elke 10 sec een andere snelheid aan…

Oeps. Nu begonnen we redelijk zenuwachtig te worden. Nu kwam het op hoofdrekenen aan – niet mijn sterkste punt. Volgens mijn berekeningen liepen we redelijk goed. Het horloge liet nog steeds om de vijf minuten een ontevreden piepje horen. Oké, tijd voor stap 2. Ik pakte mijn telefoon uit mijn zakje en slingerde mijn Nike-app aan. Nu kwam het moeilijkste: ik moest op mezelf vertrouwen. Het zou nog wel even duren voor de app en het horloge pace de juiste pace te pakken hadden. Maar: ik kende deze pace. Dit was jarenlang ‘mijn’ snelheid. Het zou vertrouwd moeten voelen. En ik had de snelheid de week erna nog geoefend.

Het was de juiste beslissing. Na een paar km had ik het ritme te pakken en liepen mijn app en het horloge redelijk gelijk. En zo te zien hadden onze lopers niet teveel gemerkt van onze stress, want overal om me heen zag ik nog bekende gezichten. Goed. Adem in. Adem uit.

Nu was het tijd om te genieten. Het lopen ging inmiddels als vanzelf. Ik hield het tempo vast, Esther slingerde af en toe langs waterpunten om iedereen te laten drinken en zelf bij te tanken en ik hobbelde rustig door. Onderweg genoten we van de geweldige sfeer langs de kant en kletsten we honderduit.

En daar was het bord al: de laatste kilometer! Wauw, dit waren de snelste 16 kilometers die ik ooit heb gelopen. We moedigden de lopers om ons heen aan om alles te geven. Plankgas naar de finish.

 photo jkr 26-09 4_zpswfwhaari.jpg

Wij hobbelden er rustig achteraan. Hand in hand kwamen we de finish over, in 1.39.17. Keurig op schema dus!

Na de eindstreep kwamen we ‘onze’ lopers tegen. Mét medaille. En stiekem waren best een beetje trots. Ze hadden het toch maar mooi geflikt. En wij ook.

Dinsdag

Maandag werkte ik tot laat. Pas om negen uur had ik mijn avondeten voor mijn neus staan. En dan duurt het bij mij zeker 1,5 uur voordat ik een rondje kan hardlopen. Dus verschoof ik mijn uitlooprondje naar dinsdag.

Dinsdag was wederom een lange dag op werk: ik begon vroeg en eindigde laat. ’s Avonds plofte ik op bank. Ik keek mijn vriend aan: wat zullen we doen? We proberen de laatste tijd eens wat vaker een wandeling te maken ’s avonds. Zo zit je eens niet op de bank, loop je rustig buiten en heb je ook nog eens tijd om bij te praten. Ik wist hem te overtuigen om nu te rennen in plaats van te wandelen. En zo gingen we in het donker naar buiten. Mijn vriend is nog steeds herstellende van een blessure. Dus we liepen uiteindelijk 3,5 km hard en wandelden het laatste stuk naar huis. Zo lekker! Dit moeten we echt vaker doen. Tevreden dook ik in bed.

Vrijdag

Je raadt het al: ook de rest van de week was het razenddruk en was ik steeds pas rond acht uur klaar met werken. Maar hoe harder ik werk, hoe meer behoefte ik heb aan sport en hardlopen. Even mijn hoofd leegmaken, de stress en frustratie eruit rennen. En de afgelopen dagen waren ‘haast’ en ‘stress’ de kernwoorden in verband met een belangrijke deadline op werk. Op vrijdagochtend zette ik dan ook wat vroeger de wekker. Even doorbijten, maar ik zou mezelf dankbaar zijn.

 photo jkr 26-09 1_zpszwsor5mj.jpg

Om zeven uur liep ik buiten door schemerig Den Haag. Het was bewolkt, de zon kwam op en dat zorgde voor prachtige luchten. Dat uitzicht, in combinatie met de energie die ik van rennen krijgen, motiveren mij keer op keer om uit bed te komen.

Vandaag loop ik een duurloop en zondag doe ik samen met Josianne mee aan MudMasters in Biddinghuizen!

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Geef een reactie