Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Hollen of stilstaan?

‘Het is bij jou altijd hollen of stilstaan.’ Ik hoor het mijn moeder zo zeggen. En jaren later klopt deze uitspraak nog steeds. Vorige week liep ik vier keer, deze week stonden mijn hardloopschoenen voornamelijk stof te vangen.

Afgelopen woensdag trok ik eindelijk weer eens mijn hardloopschoenen aan. Eindelijk zeg ik, want ik had ze precies een week niet aangeraakt. Zeven dagen. Misschien vind jij een week hardlopen geen probleem en loop je sporadisch eens een rondje. Of trek je af en toe op zaterdag je schoenen aan. Maar voor mij was het even wennen.

De afgelopen weken ging ik namelijk drie, vier keer per week naar buiten. Ik hield me keurig aan mijn schema voor de halve marathon. Ik boekte vooruitgang. En, het belangrijkste, ik had er lol in! Ik liep de afgelopen tijd gewoon heel lekker.

Maar nu dus een weekje niet.

Voor het weekend kon ik eigenlijk de energie niet opbrengen om naar buiten te gaan. Ach, een enkele keer een training overslaan – dat leek me geen probleem. Zaterdag en zondag spendeerde ik in Maastricht. Ik had mijn hardloopschoenen thuis gelaten. Ik wilde niet weer een citytrip, waar ik koste wat kost een run in moest proppen. Ik wilde genieten: slenteren, bier drinken, uitgebreid tafelen. Mijn hardloopschoenen haalde ik voor vertrek dan ook uit mijn trolley.

Ha, een paar dagen niet lopen. Ook weleens fijn! Na het weekend zou ik de trainingen wel weer oppakken.

Of niet.

Op maandag had ik een afspraak bij de huisarts. De goede man vroeg mij naar mijn bloeddruk. ‘Die is uitstekend,’ antwoordde ik direct. Wist ik dat wel zo zeker? Niet veel later stroopte de huisarts mijn mouw omhoog. Mijn bloeddruk was flink te hoog. En ook de twee keren daarop was hij aan de hoge kant. Ai.

Helemaal onverwacht kwam het niet. Genetisch ben ik zowel aan vaders als aan moeders kant de spreekwoordelijke sigaar. Ouders, tantes, zus, nichten, ooms, grootouders: bij allemaal sloeg de meter te ver uit. En ik maar denken dat ik de dans ontsprong.

Mijn huisarts raadde me aan een paar dagen rustig aan te doen. Op woensdag moest ik terugkomen voor een 24-uursmeting. Ik kreeg een bloeddrukmeter en een apparaat in een oubollig heuptasje. Met dat kastje mocht ik niet sporten (of douchen). Hardlopen was dus uitgesloten.

Ik besloot daarom woensdagochtend te gaan rennen, vóór mijn afspraak bij de dokter. Op het schema voor de halve marathon stond voor deze dag een rustige 5 km. Dat leek me rustig aandoen? Mijn vriend, herstellende van een knieblessure, ging echter naar buiten voor 2,5 km. Na een korte preek van zijn kant besloot ik met hem mee te gaan.

En dat was maar goed ook. Na 2,5 km op een zeer rustig tempo was mijn lijf moe. Rustig aandoen, ha, dat was zo makkelijk nog niet.

Op donderdag mocht ik de bloeddrukmeter weer inleveren. Vrijheid! Eenmaal bevrijd van het apparaat en de snoeren nam ik mij direct voor ’s avonds 11 km te rennen, volgens schema. Op die manier had ik maar een paar trainingen gemist. Maar toen ik ’s avonds na werk op de bank plofte, voelde ik me leeg. Hier ging ik geen 11 km meer uitpersen. Dat zou alles behalve ‘rustig aandoen’ zijn. In plaats daarvan kroop ik in bed met een boek. Ook weleens lekker!

 photo jkr 12 9_zps7r76v6yq.jpg

Mijn wekker zette ik wel vroeg, zodat ik vrijdagochtend een rondje kon lopen. Maar ook nu moest ik mijn plan bijstellen. De geplande 8 km werden er uiteindelijk 5. Tijdens het lopen voelden mijn benen goed, alleen, de rest van mijn lijf haperde. Niet eigenwijs zijn, sprak ik mezelf toe. Na 5 km keerde ik – heel verstandig – huiswaarts.

Deze week was een goede test in het luisteren aan mijn lichaam. Ik voel vaak wel dat ik moe ben, of niet zo fit, maar meestal ga ik dan tóch hardlopen. Bang om van mijn schema af te wijken. Maar 1 of 2 weken minder of niet hardlopen heeft nauwelijks effect op je presentaties. Sterker nog, je lichaam gebruikt die tijd om uit te rusten. Dikke kans dat je juist beter herstelt en weer fit van start gaat bij je volgende rondje. Tsja, en nu moet ik mijn wijze woorden zelf wel in de praktijk brengen…

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

One Comment

  • monique

    17 september 2015 at 15:10

    Jeetje, ik ben ook altijd bang flink achteruit te gaan als ik een week zou stoppen. Nu merk ik wel dat ik lichtjes achteruit ga als ik een week niets heb gedaan, maar na 3 trainingen ben je zo weer op je oude niveau! Succes met trainen en ik heb heel veel respect voor wat je doet! Ik hoop dit jaar de halve marathon te lopen, als mijn knie het toelaat 🙂

    Beantwoorden

Geef een reactie