Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

#JKRruns21k: Eveline

Deze week lees je op Just Keep Running onze verslagen van de halve marathon van Eindhoven. Vandaag beginnen we met misschien wel het kortste verslag. Ik liep namelijk maar 5 km. 

Het was niet de eerste wedstrijd waar ik dacht aan uitstappen. Bij een handjevol evenementen speelde ik met de gedachte. Het was te ver, te zwaar, te warm. Mijn kuiten waren te verkrampt, mijn voeten te moe. Maar het verschil bij die wedstrijden was dat het altijd bij fantasie bleef. De gedachte, de mogelijkheid, was meer dan genoeg. Het gaf rust. Ik wist: ik ga deze wedstrijd wel uitlopen. Met klapkuiten en al.

Dat was deze zondag in Eindhoven wel anders. Nooit eerder werd de fantasie werkelijkheid. Tot in Brabant. Ik schreef het al eerder: mijn voorbereiding was niet optimaal, ik was niet topfit. Mijn doel (1:45) had ik twee weken geleden al moeten bijstellen. Toen maakte ik de optelsom: iets te weinig getraind, iets te veel gewerkt, iets te weinig rust gepakt. De som onder de streep was negatief.

Maar niet lang nadat ik deze conclusie trok, concludeerde ik dat dit niet ‘het einde’ was. Ik kon nog steeds een PR lopen, ik kon nog steeds genieten van de voor mij onbekende route, het publiek, de sfeer.

De meiden van Just Keep Running en onze support crew troffen elkaar voor de start. Daar zwelden mijn zenuwen aan. Dat was goed – ik werd er geconcentreerd van. Zonder loop ik slechter. Na alle gelukswensen ging iedereen richting startvak.

In het startvak stelde ik mijn horloge in. Iets langzamer dan oorspronkelijk gepland. Met dit tempo zou ik nog steeds flink doorlopen, maar niet aan mijn max zitten. Ik vertrok met goede zin.

Die was al snel al ver te zoeken. Ik keek op mijn horloge. Shit, pas een halve kilometer achter de rug. Ik probeerde me te focussen op de muziek, op de mensen. Ik merkte dat pal voor mij twee mensen liepen in hetzelfde ritme. Ik besloot hun cadans te volgen – dat zou het vast makkelijker maken. Maar niet veel later werd mijn pas onderbroken door een groep renners. Weg ritme, weg heimelijke hazen.

Inmiddels had ik de eerste twee kilometer achter de rug. Met moeite. Ik beloofde mezelf dat het snel beter zou gaan. De eerste kilometers moet ik altijd warm worden, opstarten.

Maar het ging niet beter. Sterker nog, elke vezel in mijn lijf deed zeer. Ik keek verward op mijn horloge. Pace en hartslag waren prima in orde. Op dat moment vloog de pacegroep van 1:50 voorbij. Ik zette de achtervolging in. Change of plans: ik had blijkbaar een steun in de rug nodig, en dat was deze groep. ik sprak met mezelf af dat ik deze groep zou volgen tot 5 km. Dan zou ik opnieuw beslissen: meelopen, of op eigen houtje verder.

Bij de derde kilometer sprongen de tranen in mijn ogen. Dit waren geen normale opstartproblemen, hier was iets goed mis. De pijn in mijn rug straalde uit naar de rest van mijn lijf: mijn armen, mijn hamstrings, mijn heupen.

Ik liet me een beetje terugvallen in de mensenmassa. Wellicht dat een langzamer tempo de pijn zou verminderen? Een heftige misselijkheid overspoelde me.

Vlak voor de vijfde kilometer sms’te ik naar mijn vriend. ‘Gaat niet’ ‘5 km nu’ ‘Stoppen??’ Direct daarna belde hij. Na een kort zakelijk overleg (‘Je moet nog 16 km. Dit is foute boel. Dit is het niet waard.’) slalomde ik tussen de renners door naar de berm. Game over. 

Hikkend en huilend stond ik tegen een boom geleund, mijn vriend nog steeds aan mijn rechteroor. Nooit eerder was ik uit een race gestapt. En nu twijfelde ik of ik de juiste beslissing had genomen. Mijn rug schrijnde en ik keek nog even naar de lopers. Nee. Het was klaar. Ik maakte rechtsomkeert en wandelde de renners tegemoet. De verkeerde kant op.

 photo IMG_3790_zps0p0xgznv.jpg

Het grootste nadeel van uit een race stappen? Je moet weer terug lopen naar de start. En 5 km is rennend zo voorbij, wandelend doe je er al gauw een uurtje over. Meteen een mooi moment om mijn gedachten te laten gaan over deze blamage. Klote, was het woord dat de eerste tien minuten door mijn hoofd galmde. Niemand reist af naar Eindhoven om na 5 km uit de race te stappen. Ik had ervoor getraind, ik had er zin in.

Maar hoezeer ik er ook van baalde, helemaal als een verrassing kwam het niet. Ik klaagde thuis al weken over een zere rug en schouders. En ’s ochtends in de trein op weg naar Eindhoven voelde ik ‘m ook. Dus deze race was een dikke vette wake-up call. Jammer, maar nodig, want blijkbaar was ik zeer diep in slaap.

Zo. En nu ga ik mijn sportfysio bellen.

 photo IMG_3817_zpsgmmrp6xv.jpg
Eenmaal terug bij het finishterrein stonden deze toppers me op te wachten. #crewlove

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

7 Comments

  • Veronique

    12 oktober 2015 at 22:00

    Shit! Wat balen zeg .. Lijkt me zo enorm klote. Wel een knap besluit, als je doorgelopen was had dat waarschijnlijk meer kapot gemaakt dan je lief is.

    Anyway: ik las ergens (volgens mij in een blog van Zelia) dat je volgende week wel gaat pacen bij de HM in Amsterdam? Gaat dat nu nog wel lukken? (en zo ja: welke tijd ga je pacen? Ik zou namelijk heel graag met je meelopen in dat geval)

    Succes in elk geval en ik hoop dat het allemaal meevalt. Hopelijk heb je toch nog een beetje kunnen genieten van Eindhoven als supporter.

    Beantwoorden

Geef een reactie