Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

#JKRruns21k: Josianne

Deze week lees je op Just Keep Running onze verslagen van de halve marathon van Eindhoven. Vandaag ben ik aan de beurt. Het zit er weer op. De belangrijkste race van het jaar. Begrijp me niet verkeerd; de Dam tot Dam loop is heel mooi, maar de Eindhoven Marathon is toch wel de allermooiste race van het jaar. Ik ging er naartoe met een heel duidelijk doel: onder de twee uur finishen. Maar dat ging niet helemaal zoals gepland. Ik neem jullie vandaag mee in mijn gedachten tijdens de halve marathon van Eindhoven.

Voor de start

 photo JKRruns21k 2_zpsezjvap5e.jpg

Ik had afgesproken om samen met Maaike onder de twee uur te gaan finishen. We hadden een heel duidelijk doel en daar zouden we voor gaan.

‘Oh man, dit wordt spannend. Ik kan dit. Ik ben er klaar voor’
‘Hé John! Leuk dat ik je toch even zie!’
*startvakselfie*
‘Ok, ready to go. Bring it on!’

KM 1 – 5

‘Wat is het druk!’
‘Eens kijken of we een goed tempo kunnen vinden’
‘Gaan we niet wat snel?’ (Maaike vindt van niet, dit tempo moeten we aanhouden)
‘Hé! Daar staan bekenden! Haaaai Diana, Thom, Rob, Petra, Rianne en Eveline!’
‘Goed, dit tempo gaat lekker’
‘Man man, wat is het warm’
‘Ok, hier zouden bekenden kunnen staan, even goed kijken’
‘Helaas, ze staan er niet. Dan maar weer door.’
‘Opa! Je zou hier al staan, waarom sta je er niet?’
‘Jaaaa, opa opa opa!’ (Mijn opa keek volledig de verkeerde kant op dus ik moest best wel hard roepen. Uiteindelijk zag hij me en riep ‘ie heel hard mijn naam. Zó leuk!)
‘Het is zó warm. Waarom heb ik niet toch m’n tanktop aan gedaan?’
‘Jaaa nog meer bekenden!’

KM 5 – 10

 photo JKRruns21k 4_zpserteqygp.jpg

Dit is het moment waarop ik besluit m’n eerste gelletje te nemen. Een met cafeïne, die ik nog niet eerder heb geprobeerd.
‘Ugh, dit gelletje is vies! Snel wegspoelen met water’
‘Holy mozes, m’n hartslag is zó hoog’ (hij zat op dat moment op 202 en terwijl ik dat tegen Niels zei keek Maaike verschrikt om)
‘Misschien maar even een klein tandje terug doen.’
‘Hé weer bekenden!’
‘Goed, nog even een tandje terug’ (ik kreeg inmiddels ook buikpijn en werd ontzettend misselijk. Waarschijnlijk is dat gelletje verkeerd gevallen)
‘Niels en Maaike, gaan jullie maar vooruit. Ik moet echt even rustig gaan doen nu.’
Op dat moment halen de twee-uurs ballonnen mij in. Ik besluit nog even aan te haken maar niet veel later blijkt dat ik ze toch niet bij kan houden. Ze gaan zó snel.
‘Weet je, die twee uur gaat me niet meer lukken. Ik ga nu gas terugnemen en ik ga gewoon voor uitlopen.’

KM 10 – 15

Vanaf dat moment heb ik een paar keer gewandeld en ondertussen m’n moeder nog een berichtje gestuurd: “Fuck, het gaat ruk. Twee uur ga ik niet meer halen.” Achteraf lees ik allemaal opbeurende berichtjes en hoor ik nog een gesproken berichtje van m’n zusje. Zó lief.
‘Goed, nu heb je wel genoeg gewandeld. Weer even rennen nu hoor’
‘Ja dit gaat beter. Ik ren nu wel een stuk langzamer maar dit gaat lekker’
‘Holy shit!
Daar lag een vrouw op de grond. Ik heb haar niet zien vallen maar haar hele gezicht zat onder het bloed. Geen prettig gezicht kan ik je vertellen.
‘Hé Gert!’ Ik kwam toen ineens een bekende van vroeger tegen. Ik vroeg aan hem: hoe gaat het? Kut, zegt ‘ie. Waarop ik weer zeg: mooi, bij mij ook. We gaan samen finishen.
‘Ehm. Hallo. Nu moet je wel met me mee blijven lopen’
‘Waar ben je nou?’
‘Nouja, dan maar weer alleen verder’. Wat bleek nou; hij trok het echt heel slecht, hij ging steeds maar langzamer lopen. Omdat ik net in een lekker tempo zat, besloot ik niet nog verder af te zwakken maar gewoon door te gaan.
‘Jaaaa, Petra en Eveline! Yess!’ (Ik schreeuw naar ze dat ik de twee uur niet meer ga halen en zij roepen vervolgens dat ik toch ontzettend goed bezig ben. Dankjewel meiden, dit heeft echt geholpen)

KM 15 – 20

 photo JKRruns21k 5_zps7xqm8jdi.jpg

Vanaf dit punt gaat het eigenlijk heel lekker. Er staan flink wat mensen langs de route en dat helpt me heel erg.
Ok. Je zit er nu lekker in. Dit gaan we nu niet opgeven. De finish komt al steeds dichterbij.’
‘Wat staan er hier veel mensen langs de route, hoe leuk is dat! Vorig jaar was het helemaal niet zo druk.’
‘Yess, lekker liedje! (falling to forever, zoek maar op)’
‘Hé, we zijn al bij Strijp S. Hier kwam ik vorig jaar Jasmine tegen.’
‘Mam! Jack! Yesss.’ Daar stonden m’n ouders langs de route. Er zijn snel wat foto’s gemaakt, maar die kan ik maar beter niet delen haha.
‘Ja, nu ben je er echt bijna. Het wordt nu ook echt heel druk hier. Wauw, wat cool!’
‘Oeh, we zijn al bij de Bijenkorf. Yesss, het einde is nu echt in zicht.’
Wat bleek: het ging voor m’n gevoel best lekker. Tegelijkertijd liep ik toen m’n langzaamste kilometer: 6’50” minuten per kilometer. Voor mijn doen is dat echt heel langzaam. Hier kwam ik overigens pas achteraf achter, maar dit zegt wel wat.

KM 20 – 21,1

De laatste kilometer breekt nu aan. We zijn inmiddels in de stad en we gaan richting Stratums eind.
Oh man, ik ben er klaar mee. Alleen nog Stratums eind, het verschrikkelijke bruggetje en dan ben ik er’
‘Papaaaaa!’ Daar voor de Catharinakerk (Eindhovenaren, jullie weten waar ik het over heb), stond m’n vader. Ik wist dat hij zou komen, maar ik wist niet dat hij daar zou staan. Ik vond het zó leuk om hem te zien.
‘Eens kijken of we hier nog bekenden zien’ (helaas niet)
‘Oh crap, oh crap, oh crap, het bruggetje’
‘Yess, dat hebben we ook weer overleefd!’
‘Bijna, bijna, bijna!’
‘Jaaa, ik kan de finish zien!’
‘Jaaaaaaaaa, ik ben er!’

 photo JKRruns21k 3_zpsfhhwkvri.jpg

Dat was het moment van de finish: 2:09:38. Sneller dan Eindhoven vorig jaar, maar langzamer dan Leiden in het voorjaar. Ik wilde zó graag onder de twee uur eindigen maar dat is me niet gelukt. Verre van zelfs. Iedereen aan wie ik het vertel vind het nog steeds hartstikke goed, en dat is het ook. Ik heb er daarom voor nu vrede mee.

Tijdens deze run heb ik heel veel over mezelf en over het hardlopen geleerd. Ook weet ik nu dat ik m’n doelen heel erg ga aanpassen. Ik had allerlei wilde plannen maar ik moet eerst weer de basis goed krijgen en dat doe ik door m’n hartslag flink omlaag te gaan brengen. Ik ga de komende dagen / weken uitzoeken hoe ik dit het beste kan gaan aanpakken en daar houd ik jullie uiteraard van op de hoogte.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Josianne is 27 jaar en een tikje verslaafd aan hardlopen. Ze woont samen met haar vriend en twee katten in Hilversum en zoekt zo'n drie keer per week haar hardloopschoenen op om een lekker stukje te gaan lopen. Ze werkt vier dagen per week bij Scrn, als online media coördinator, en is na het lopen van haar eerste marathon nu hard op zoek naar een nieuw hardloopdoel!

Geef een reactie