Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

#JKRruns21k: Patricia

Wat er de laatste week voor de halve marathon allemaal door mijn hoofd ging is niet normaal. Ik werd onzeker, onzeker door de tegenslagen, de pijntjes, de obstakels. Het niet willen teleurstellen. Nog niet eens een ander teleurstellen, nee mezelf teleurstellen… daar zag ik tegen op. Maanden van hard werken die steeds redelijk, lekker en super verliepen en dan nu zoveel tegenslagen.

De dagen voor De Dag
Om mijn wedstrijd en emoties goed te begrijpen start ik met de dagen voordat het zo ver is. Ik probeerde zoveel mogelijk mijn rust te pakken om fris, uitgerust en met minder pijntjes aan de start te verschijnen. Dinsdagochtend sta ik naast mijn bed en ik kan bijna niet lopen. Rust maakte niks uit. De tranen rolden over mijn wangen. Wat is er aan de hand, wat is dit en waarom, waardoor. Gelukkig had ik die avond een afspraak met de fysio. Ik hoopte dat hij me meer kon vertellen. Gelukkig kon hij wat meer vertellen. Bij beide kanten van mijn heup zat een beperking in het bewegen. Dit was een gevolg van rugklachten. De beperking zorgde ervoor dat er een zenuw werd bekneld en ik pijn kreeg. De pijn van dinsdag was verkramping. Na flink trekken aan mijn been, het kraken van mijn rug en het bindweefsel in mijn rug lostrekken ging het stukken beter. Ik kon weer normaal wandelen. Nu werd het afwachten wat mijn lichaam ging doen.

De laatste testjes
Op vrijdagavond fiets ik in de sportschool iets meer dan 20 minuten en daarna loop ik op de loopband. Rianne doet alles met me mee en vraagt af en toe hoe het gaat. Ik krijg steeds meer hoop. Zaterdagochtend net na negenen sta ik buiten. De test. 2,11 km die redelijk oké voelen. De laatste check-up van de fysio kan helaas niet, dus dit lichaam moet het doen. Ik wil mijn rust pakken maar rara, het loopt anders. Na een stressvolle middag komen we in de avond thuis. We eten niet de geplande pasta maar Chinees. De laatste check van mijn spullen, alles opladen, relaxmodus aan…… vergeet ik bijna mijn nagels af te maken.

#JKRruns21k: Patricia

Het is de dag van De Halve Marathon
Zondagochtend, de dag waar maanden naar toe is gewerkt, is aangebroken. Om net voor 9 uur vertrek ik van huis. Ik pik mijn zus op en samen gaan we richting Eveline in Eindhoven. Ruim op tijd komen we aan en zo kunnen we nog wat eten en drinken, plassen en ontspannen. Eveline heeft vlaggetjes gemaakt, echt zo leuk en superhandig want zo kunnen we de support niet missen. Ik ben blij met deze twee dames: ze zorgen voor een hoop rust en steun. Na omgekleed te zijn gaan we met de fiets naar het Beursgebouw waar we hebben afgesproken met de andere dames die de halve marathon ook gaan lopen.

#JKRruns21k: Patricia

Net na 1 uur lopen we richting de startvakken. Onderweg nog even langs een dixie in en dan het startvak in. In? Laten we het er maar op houden dat we aansluiten bij ons vak, want erin paste niet meer. Het stuk naar de daadwerkelijke start was lang. Er zit zeker al een kilometer op vanaf het Beursgebouw richting start. Eenmaal bij de start begonnen we gelijk met lopen. Met z’n vijven stonden we in het startvak en weet je wat? Ik raak ze gelijk allemaal kwijt, ja dat kan ik dus terwijl ze naast me liepen. Ik raakte ze kwijt omdat ik werd meegesleurd door de massa. In die massa zag Kelly mij lopen en even een hug terwijl we lopen. Zoef, daar gaat snelle Kelly verder. Die eerste kilometer duurde voor mijn gevoel zo lang. Ik dacht al lang bij die eerste kilometer te zijn, maar het bleek pas een paar honderd meter te zijn. Ik probeerde zo hard mijn eigen ritme terug te vinden en dat was lastig, maar gelukkig kon ik steeds meer mijn eigen ritme vinden. Op een bepaald punt liep ik weer met Wendy en Nicole, twee dames met wie ik heel fijn kan lopen. Wat liepen die twee lekker!

Een nadeel zijn lopers die niet weten dat als iemand al helemaal rechts loopt je die persoon links inhaalt. Sowieso moet je links inhalen, dat doe je met autorijden toch ook? Door het vele verkeer rechts en niet langs me lopen maar tegen me aan lopen kreeg ik best veel last van mijn arm, maar goed, ik genoot en wilde me er niet al te druk over maken. Bij zo’n 6 km stonden onze supporters weer met vlaggetjes en een hoop gejuich. Dat is zo fijn, je doet het zelf al die kilometers maar wetend dat er mensen staan voor jou, dat geeft een powerboost.

Langzaam ga ik wat gas afnemen en laat ik Wendy en Nicole los. Bij welke kilometer dit gebeurt heb ik geen idee van, maar ik voel dat ik mijn eigen race moet lopen. Wat ik wel weet is dat vlak hierna Limp Bizkit met My Generation komt, voor het eerst dat nummer in mijn playlist en man dat is lekker! Door Eveline staat hij ertussen en ik moet zeggen dat ik eigenlijk de hele cd wel weer op mijn mp3-speler wil hebben.

Ik loop nog steeds redelijk lekker, minder snel, maar dat neem ik voor lief, ik verveel me niet en het parcours is prachtig. Het werkt wel mee dat de bomen flink aan het verkleuren zijn en dat vind ik zo prachtig. Soms valt er een klein blaadje van de boom en dat dwarrelt zo langzaam voor me naar beneden. De kilometers gaan één voor één voorbij. Het 8 km-punt passeer ik in 56:30 en dat ziet er mooi uit. Zal ik de 16 km onder de 2 uur komen vraag ik me af, ik besluit dat het niet veel uit maakt. Ik wil het gewoon halen.

We lopen op de 13 km op een lange weg, ik weet waar we heen gaan want ik herken het van een eerdere run. We gaan naar het park. Daar moeten Rianne, Eveline en Petra ergens zijn en dat houdt me op de been, want op deze lange weg wordt het zwaarder en zwaarder. Het is geen klein stukje, nee, het is van ongeveer het 12 km-punt tot het 15 km-punt. Mijn rug geeft klachten en nadat we een viaduct onderdoor zijn besluit ik 100 meter te wandelen. Dat viaduct was diep, dat was even werken om naar boven te komen. Even geen dreun voelen en rustig wandelen, nee ik faal niet, ik denk verder want ik wil finishen. Het bandje om mijn pols met tussentijden doe ik af, het was een fijne houvast, maar voor nu ga ik op karakter door, ik weet dat ik zal finishen na de 2 uur en 30 minuten want ik heb al 5 minuten ingeleverd ondertussen. Ik ben aan dit avontuur begonnen en zolang alles nog beweegt maak ik het af.

Rustig ga ik weer verder, het park in. Ik zie allemaal mensen, maar niet mijn mensen. Waar zijn ze? Ik heb ze nodig. Mijn zussenradar gaat aan. Daar komt ze aangefietst: mijn zus. Ze komt het parcours op en fietst naast me. Ze weet dat er iets mis is want ik heb tijd ingeleverd, ze weet het. Ik hou me groot maar ik kan wel janken, dat weet ze ook. Terwijl ze naast me fietst komt Pink op mijn mp3 speler. Ik luister en zing mee:

Today’s the day I’ve been waiting for
Tomorrow won’t come after all
Yesterday is so far away
And today is the only day
Somebody please stop the clock
Oh oh oh

I’mma say today’s my day
I’mma say it’s gonna go my way

Mensen die wandelen kijken me vreemd aan, maar ik geniet. Dit is de dag, ik ga het gewoon doen. Muziek kan je power geven, vertrouwen om te doen wat je wilt. Rianne fietst mee tot de drankpost, daar moet ze eraf want de lopers van de 10 km komen eraan. Het liefst had ik haar nog een stuk bij me gehad, maar dit was genoeg. Ze weet hoe ik me voel en hoe het gaat, ze is er aan de finish. De 16 km heb ik net onder de twee uur gelopen, in 1:59:24 om precies te zijn. Het zijn de laatste kilometers waar mijn tempo verder naar beneden zakt; ik loop ruim 8 minuten over een kilometer.

Zoef zoef, de snelle lopers van de 10 km. Ik loop verder Strijp S op en dan langs het Philips Stadion. Daar bij het Philips Stadion zing ik heel zachtjes (je weet nooit wie er langs de kant staat, dus heel hard was het niet) Hand in hand kameraden, hand in hand voor Feyenoord één geen woorden maar daden leven Feyenoord één. Dat moest gewoon even, want langs een paar stadions kom ik niet graag. Deze gaat dan nog wel, maar het gaf wel een lekker gevoel om dat even te zingen en ik kon er om lachen dat ik nog zo vol besef was op een moment waarop het toch echt zwaar was. Ik wist nog waar ik liep, lette nog op de omgeving en ik nam het in me op.

Er kwam weer een drankpost aan en ik pakte een nieuwe spons, water en een stuk sinaasappel aan. Heerlijk verkoeling, drinken en wat te eten. Echt een topverzorging onderweg, zoveel posten met van alles en nog wat.

Na het stadion is het nog maar een ‘klein’ stukje; er zit namelijk al 19 km in de benen. Langs de kant hoor ik zo vaak mijn naam en aanmoedigingen en mensen die klappen, echt zo geweldig. Mensen die ook weten dat jij niet de 10 km loopt maar de halve marathon. Ik hoor een vrouw zeggen; deze lopers lopen op karakter, die willen hun doel bereiken. Ik loop de drukte van de stad in langs alle mensen op het nu hele smalle parcours, maar wat voelt dit magisch. Mensen die een high five geven en nog vaker hoor ik mijn naam. Ik ben ondertussen kotsmisselijk van de pijn maar die laatste kilometers die pakt niemand me meer af. (Om jullie gerust te stellen het is geen blessure, het is iets in mijn rug wat sterker gemaakt moet worden en ik maak niks kapot) Tussen alle mensen staat Eveline me keihard aan te moedigen. En dat terwijl ze zelf moest uitstappen, echt: respect.

Het allerlaatste stukje komt eraan, de tranen zitten in mijn ogen. Ik ga gewoon finishen. Ja, ik heb gewandeld vandaag maar niet meer dan 100 meter en dat haal ik denk ik nog niet eens. Schuin achter me zie ik Zélia. Ik ga naast haar lopen. We doen dit samen! Op het laatste stuk versnellen we nog en hand in hand gaan we over de finish. 2 uur 43 minuten en 29 seconden over 21,1 km. Mijn eerste officiële halve marathon is een feit. Ik ben gebroken, alles is stijf en voelt rot maar pffff, wat ben ik blij dat ik het heb kunnen doen. Ik heb genoten, gebaald, mezelf herpakt en ben blijven doorgaan. Ik ben net gefinisht als papa naar mijn zus belt, ja daar hield ik het niet meer droog. De spanning, pijn, ontlading, blijdschap moest eruit.

Alle supporters of ik je nu ken of niet, of ik je gehoord heb of niet, jullie wil ik zo ontzettend bedanken want het maakt een parcours van 21,1 km levendig, je blijft lopen door alle support die je krijgt en dat maakt een wedstrijd nog mooier.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Patricia is Grafisch Vormgever, blogt op www.blog.donderdesign.nl, leest, fotografeert en sinds 2012 niet meer te stoppen met hardlopen. Het meer bewegen werd een passie, een moment voor haar zelf, om na te denken en te genieten. Ze begon met een 6.8 km wedstrijd gevolgd door een 10 & 15 km en in oktober 2015 liep ze haar eerste halve marathon. Haar focus is nu sterk genoeg worden om een marathon te lopen en wel die van Rotterdam

3 Comments

Geef een reactie