Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

#JKRruns21k: Zélia

Deze week lees je op Just Keep Running onze verslagen van de halve marathon van Eindhoven. Vandaag is het de beurt aan Patricia en mij. Die van Patricia lees je vanmiddag, nu lees je hoe mijn halve marathon verliep. Ik kan al een ding verklappen… k*t. 

Ik had er zoveel zin in en ik had zoveel vertrouwen, maar ik kon het ook ergens wel weten dat het fout zou gaan. Tot nu toe is het bijna altijd voorgekomen dat wanneer ik niet zenuwachtig ben voor een wedstrijd, het niet goed gaat. Ik had wel wat gezonde spanning maar echt heel zenuwachtig? Nee, daar maakte ik me wel zenuwachtig over. Snap je hem nog? De halve marathon, in mijn eigen stad, voor de 3e keer. Dit keer moest het echt gebeuren. Dit keer kon ik aan mezelf laten zien dat ik sneller geworden was. Dit moest het worden. Maar het werd hem niet.

Om half 1 kwamen we met z’n allen bij elkaar. Dat was fijn, elkaar even zien en spreken voor de wedstrijd. De een zenuwachtiger dan de ander. Ik was ook wel gespannen hoor! Maar ik voelde me vooral goed. Ik was er klaar voor. Ik wilde gaan. Om 13 uur liepen we naar de startvakken. Mijn vriend stond in hetzelfde startvak en besloot in de ochtend om mij te gaan hazen, of zoals hij zelf zegt, mij af te remmen, vooral in het begin. We konden al vrij snel naar voren lopen, de kriebels waren weg. Tijd om te gaan knallen!

Mijn vriend en ik verloren al snel Wendy, Patricia en Nicole uit het oog, maar dat was niet erg. Zij liepen hun eigen race, zij moesten zelf deze halve marathon gaan rocken.

1-5 km

De 1e kilometer ging wel goed. Ik voelde wel wat kramp in mijn kuiten, maar dat is vrij normaal voor mij. Tempo zat er goed in, ik voelde me nog steeds goed. Rond de 2e kilometer voelde ik dat mijn linkervoet aan het slapen was. Kan gebeuren, dacht ik. Ik schudde een beetje met mijn voet, hopelijk ging dat gevoel snel weg. Maar dat gevoel ging niet weg, sterker nog, mijn rechtervoet begon ook te slapen. Ik snapte er niks van. Tussen kilometer 3 en 4 ben ik een paar keer gestopt om even mijn voeten wakker te maken. Ik strikte mijn veters anders, ik deed mijn sok goed. Ze voelden absoluut niet te strak en het waren ook geen nieuwe schoenen. Ik ging weer volle moed! Dat ging tot 5 km, en net na de 5 km zag ik een spoedpost. Ik liep daarheen en hij vertelde me dat er waarschijnlijk iets vastgeklemd zat. Ik besloot toch door te gaan, om op z’n minst de 10 km te halen. Ondanks het stoppen een paar keer, zat mijn gemiddelde snelheid wel goed. Ik zou mijn doel wel kunnen halen, maar dan moest ik nu wel echt doorlopen. Nog steeds voelde mijn lichaam goed, maar mijn voeten bleven maar slapen.

6-10 km

‘Lachen Zélia’, riep mijn vriend. Er stonden mensen die we kenden maar ik kon niet lachen, ik kon alleen maar huilen. Huilen van boosheid, waarom moest dit per se vandaag gebeuren? En huilen van de pijn. Het is zo’n raar gevoel. Je weet gewoon niet hoe je je voeten op de grond plaatst. Gelukkig zag ik bij 6 km Eveline, Petra en de zus van Patricia staan. Dat vrolijkte me wel op, ik moest gewoon doorgaan van mezelf. Samen met mijn vriend liep ik weer door. Tempo was goed. We wisten beiden dat bij 10 km ons huis staat. Dat we daar eventueel konden uitstappen. Ik wilde dat niet. Ik moest en zou deze halve marathon uitrennen. Desnoods als laatst. Ja, je leest het goed. Ik zou hoe dan ook over de finish komen.

11-15 km

Het saaiste stuk van de halve marathon was nu aan de gang. Ondanks veel toeschouwers langs de kant begon het al een beetje te verminderen om me heen qua hardlopers. Ik schudde nog steeds met mijn voeten om ze wakker te krijgen. Soms werden ze ook wakker en kon ik weer even tempo maken maar al snel vonden mijn voeten het weer nodig om te slapen. Ik liep 5 km lang op mijn lippen. Pijn, boos, teleurgesteld. Ik zag dat ik never nooit meer mijn doel ging behalen. Ik zag nog wel een kansje om mijn PR te verbreken met een paar seconden, maar dat durfde ik niet meer hardop te zeggen. We kwamen bij een viaduct aan en laatste 2 jaar kon je over het fietspad langs lopen waardoor de dal minder diep lag. Dit keer was die afgesloten. We zagen nog wel wat lopers die onder de lint door liepen, maar wij moesten toch echt via de gewone weg naar beneden. Kuitenbijters! Bij 15 km aangekomen was het tijd voor de Oirschotsedijk waar ik heel veel loop. Dit keer met meer mensen aan de kant. Dat was fijn! Halverwege kwamen we de ouders van mijn vriend nog tegen en natuurlijk Petra en Eveline! Yeah voor hun aanwezigheid!

16-20 km

De laatste paar kilometers gingen in. Nog door Strijp S richting het centrum en door naar de finish. Overal stonden mensen te klappen, je naam te schreeuwen. Ineens zag ik Sanne met haar grote bord HELD. Dat gaf me even weer een power. Ik vergat even hoeveel pijn ik had in mijn voeten en enkels. Mijn vriend en ik keken elkaar aan, kom op… ! We versnelden het tempo, maar de pijn schoot nu ook in mijn heupen. Waarschijnlijk waren mijn heupen nu de klappen aan het opvangen. Ik begon ook heel zwaar te ademen. Mijn vriend pakte mijn vest aan en ik probeerde weer mijn adem onder controle te krijgen. We liepen bijna het centrum binnen. Kwamen nog bekenden tegen. Net voor 20 km liepen we het centrum binnen, onder een brugje waar ik bijna plat op de grond lang omdat ik struikelde. Een paar meter verder op zag ik Eveline staan, ik wist op dat moment al dat ze uitgestapt was en toch stond ze er nog (dankjewel Eveline!), te juichen! Door de stad heen was magisch, heel even vergat ik mijn voeten. Er stonden zoveel mensen, ik wist gewoon niet waar ik moest kijken. Iedereen schreeuwt naar je toe, juicht, klapt! Het was echt zo gaaf!

20 km – finish

We moesten nog een laatste brugje over. Ik was er klaar mee. Helemaal klaar mee. Ik kon mijn schoenen niet meer verdragen. Ik stopte. Ik deed mijn schoenen uit en liep met 2 schoenen in mijn handen richting de finish. Ik wilde ze namelijk daar achter laten maar dan had ik geen schoenen meer om terug naar huis te gaan. Nog 500 meter tot de finish. Het was al bijna in zicht. Opeens zag ik Patricia naast mij lopen, ze had even gewacht op mij. Ik zag dat ze het zwaar had. Ik pakte haar hand en samen gingen we over de finish. Handen in de lucht, schoenen in de lucht. It’s DONE!

#JKRruns21k: Zélia

Ben ik nu wel blij? Ben ik nu wel tevreden? Nee. Ik liep een tijd van 2:43:30. Dat is niet een persoonlijk record, wel liep ik 13 min sneller dan vorig jaar in Eindhoven. Had ik moeten stoppen? Was het slim om zo door te lopen? Ik weet het niet. Het voelde voor mij niet goed om te stoppen. Ik kon niet stoppen. Ik wilde zo graag dat dit zou lukken. Deze wedstrijd was iets waar ik zolang naar toegeleefd heb. Bloed, zweet en tranen. Bewijs voor mezelf dat ik sneller ben geworden. Ik weet dat ik sneller ben geworden en ik moet ook niet mokken. Het is oké, wat ik gepresteerd heb. Het is gewoon zuur dat ik het nog niet heb kunnen laten zien. Er zijn genoeg wedstrijden die gaan komen, het is geen drama. Het komt wel goed.

P.S. voordat iedereen nu allemaal oorzaken, gevolgen van mijn slaapvoeten gaan melden hier. Gisteren moest ik voor een shoot weer hardlopen. En dat ging goed. Mijn voeten en enkels zijn nog wel een beetje pijnlijk van de krampen en de klappen die ze hebben gekregen, maar het blijkt nu dat mijn schoenen gewoon echt op waren. In andere schoenen heb ik geen last dus het is gelukkig geen opkomende blessure of iets. Het was gewoon dikke vette pech voor mij. En het was gewoon dom van mij. Ik had een paar weken geleden nieuwe schoenen moeten kopen, want ik wist dat ze bijna op waren. Ze gaan met pensioen.

P.S 2 excuses voor zo weinig foto’s, mijn focus lag namelijk op de tijd en niet op foto’s maken haha!

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

8 Comments

  • Astrid

    13 oktober 2015 at 08:29

    Ik vind het zo rot voor je Zélia! Ik liep dus ook voor de derde keer en was net daarvoor hartstikke verkouden. Gelukkig net op tijd hersteld, want ondanks dat iedereen tegen me zei ‘dit is niet de laatste wedstrijd, volgend jaar kan het weer’ wilde ik gewoon per se laten zien dat ik me verbeterd heb in het afgelopen jaar. Ik had me vooraf er al bij neergelegd dat er geen PR in zou zitten, dat als ik in 2.59.59 over de finish zou komen het ook goed was door die stomme verkoudheid. De eerste kilometers vond ik zwaar – geen goed ritme, stress (was het toch wel verstandig) en toen vond ik iemand met wie ik samen kon lopen. En toen zag ik allemaal JRK dames en dat vond ik zo gaaf – ik wist natuurlijk niet hoe het jullie verging, alleen dat ik het zo gaaf vond om jullie onderweg te zien – dat het ook een oppepper gaf. Misschien een schrale troost om dat te weten, dat jullie echt motiverend zijn? Op het blog, maar zeker ook tijdens de wedstrijden. Dus keep up the good work!

    Beantwoorden
  • Josianne

    13 oktober 2015 at 08:55

    Lieve Zeel, je weet al hoe ik erover denk, maar nogmaals: je bent een held. Je hebt het zo goed gedaan, je hebt niet opgegeven en je bent gewoon doorgegaan. Ik was waarschijnlijk al lang uitgestapt, maar je hebt doorgezet en daar ben ik echt MEGA trots op.

    Beantwoorden
  • Jolien

    13 oktober 2015 at 10:09

    Toch goed dat je niet hebt opgegeven en door bent gelopen! En toch mooi een parcoursrecordje voor jezelf 🙂 Ik zit even te denken, maar volgens mij mochten wij wel gewoon over het fietspad (ik zal 3 kwartier tot een uurtje voor je gelopen hebben). (er was toch maar 1 viaduct waar je onderdoor moest?) Want toen dacht ik nog, blij dat ik niet over de weg hoef 😉

    Beantwoorden
  • Danielle

    13 oktober 2015 at 10:43

    Ah wat k*t zeg! Knap dat je toch hebt doorgelopen en fijn dat het dus geen ernstige blessure is.. wijze les voor de volgende keer! Enne wel sneller dan vorige keer dus dat geeft de burger moed .. toch ?

    Beantwoorden
  • Marieke

    13 oktober 2015 at 13:32

    Jemig wat rot!!! Slaapvoeten tijdens het hardlopen, ik had er nog nooit van gehoord maar ik kan me helemaal voorstellen dat het gewoon NIET loopt! Ik vind het echt knap dat je hem uberhaupt hebt uitgelopen. Volgende wedstrijd weer een kans 🙂

    Beantwoorden
  • Sanne

    13 oktober 2015 at 13:50

    Ha lieve Zelia,

    Wat een domper en wat ontzettend balen! Ik kan me voorstellen dat je boos, verdrietig en teleurgesteld bent. Maar…je weet nu wel waar het aan ligt en dat is níet aan jou! Deze schoenen’fout’ zul je nooit meer maken en uiteindelijk heb je die HM toch maar mooi wél uitgelopen! Dat alleen al is een hele diepe buiging en een groot applaus waard. Dat PR…dat komt nog wel 🙂

    Beantwoorden
  • Mariska

    14 oktober 2015 at 10:47

    Hier past maar 1 woord: RESPECT! Super knap van je.
    Ben zelf sinds een jaar ook besmet met het hardloopvirus. Begin dit jaar de uitdaging aangegaan voor een 10km wedstrijd. Dit smaakte naar meer en in september dan ook de 10 km Vredesloop gelopen.
    Jullie blogs werken enorm motiverend en ben dus ook bezig met de gedachte om in het jaar dat ik 50 wordt (2017) mijn eerste halve marathon te gaan lopen.

    Keep on running ?

    Beantwoorden

Geef een reactie