Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Flashback marathon Rotterdam 2015

Nu marathon Rotterdam editie 2016 bijna van start gaat, denk ik veel terug aan mijn deelname vorig jaar. Een pracht race onder perfecte omstandigheden met een SUPER resultaat.

Na het uitlopen van mijn eerste marathon had ik 2 opties: stoppen of doorgaan. Ik besefte dat ik een uitdaging nodig zou hebben om door te kunnen gaan, maar wat zou het dan moeten zijn? Nog een marathon is een optie maar welke dan? Ik koos uiteindelijk voor doorgaan en schreef me gelijk in voor de marathon Rotterdam.

Voorbereiding

Gedurende de wintermaanden bleef ik trouw mijn rondjes lopen. De voorbereiding was voorspoedig, al kreeg ik na het eind toe wat last van mijn rechter bovenbeen. Over het geheel genomen was ik in mijn leven nog nooit zo fit geweest. Op vrijdagmiddag, het weekend van de marathon, samen met mijn vrouw afgereisd naar Rotterdam. Leuk kamertje geboekt dichtbij het Centraal Station en dichtbij de start van de marathon. Het bleek een hotel in een appartementencomplex te zijn bij een lieve vrouw van Russische afkomst. Overigens verbleven er alleen maar lopers in dit hotel, wat wel zo gezellig was. Op zaterdag in de ochtend mijn startbewijs opgehaald en wat rondgedwaald in het centrum. ’s Middags een bezoek gebracht aan de bioscoop, waarbij ik niet veel heb gezien van de film: heerlijk liggen slapen in de bioscoopstoel! ’s Avonds pasta gegeten in een klein Italiaans restaurantje met uitzicht op het parcours en daarna op tijd naar bed.

12 April 2015, Raceday

Zo’n 3 uur voor de race boterhammen met stroop naar binnen zitten werken, aangevuld met sportdrank. Ik lust geen stroop, maar het schijnt te werken. In ieder geval dat geloof ik. Alternatief was een speciale gevulde omelet van de Russische gastvrouw, maar dat heb ik niet aangedurfd. Na het eten de outfit aan, riem om, gelletjes erin en ik was er klaar voor.

Vanuit het hotel liepen mijn vrouw en ik richting Centraal Station, waar de rest van mijn supporters (mijn ouders en kleine broer) arriveerde. Met zijn allen zijn we verder gelopen naar het startvak. Na de nodige succeswensen en toi-toi-toi’s liepen mijn supporters door om alvast een plekje te zoeken langs het parcours.

Er werd gestart in diverse startgolven met het gevolg dat ik ineens helemaal vooraan stond. Na het startschot, waarbij het pistool haperde, had ik daarom vrij baan om in mijn eigen tempo de eerste kilometers weg te werken. Na anderhalve kilometer zag ik mijn supporters, de eerste keer van velen die nog zouden volgen. Voor hun zou het een marathon met de metro worden. Over de Erasmusbrug vervolgde ik mijn weg. Het ging lekker, ik lag zelfs voor op mijn schema. Het doel was om onder de 4:10u te lopen. Dit is namelijk de tijd van mijn vader. Hij heeft toen hij zo oud was als ik nu, éénmalig aan een marathon deelgenomen. Tijdens mijn vorige marathon (Berlijn) een half jaar eerder ben ik belangen na niet in de buurt gekomen van deze tijd. Uiteindelijk liep ik daar 4:25:40. Gezien de voorbereiding verwachtte ik een tijd te kunnen lopen tussen 4:05u en 4:10u.

Vanaf kilometer 11 ging de marathon verder over een relatief smal fietspad. Dit kwam het tempo niet ten goede. Een aantal keer flink door de berm moeten lopen om ervoor te zorgen dat ik mijn tempo kon vasthouden. Goed oppassen met neerzetten van de voeten en zo snel mogelijk weer op het pad terug. Rond kilometer 14 gingen we gelukkig van het fietspad af en liepen we de wijk in. Hier zou ik mijn supporters weer zien. Helaas niemand te zien. Later bleek dat ze hier niet op tijd konden zijn met de metro.

Halverwege

Ondertussen kwam het 21,1km punt dichterbij. De tijd die mijn horloge aangaf toen ik het halve marathon punt passeerde was 2:00 nog wat. Helemaal geweldig. Mijn eerste marathon kende weinig verval (slechts 3 minuten), het doel was binnen handbereik. Terwijl ik dit besefte zag ik mijn supporters staan en dit gaf nog een extra boost.

Voorzichtig mijmerde ik even over een tijd onder de 4 uur. Wat als ik in de 2e helft een ietsepietsie zou versnellen en deze in minder dan 2 uur zou lopen? Dat zou helemaal geweldig zijn, maar zou ik dat kunnen? Ik besloot zo door te lopen tot kilometer 32 en daar pas te kijken of dit inderdaad haalbaar zou zijn.

De doorkomst bij kilometer 25 was op schema, 2:23:01. Mijn tempo bleef erg vlak en sub 4 begon zich te nestelen in mijn gedachte. Ik checkte mijn voorraad gelletjes en bedacht me dat ik nog wel een extra gelletje kon gebruiken.

Bij kilometer 26 stonden mijn supporters weer, erg fijn. We hadden de plekken van te voren afgesproken en ik merkte dat ik tijdens de race elke keer erg uitkeek naar deze plekken. Grappig eigenlijk, want het is even zwaaien, misschien iets korts roepen en dan weer door. Nu riep ik vlug naar mijn broer dat ik een gelletje wou, om vervolgens gewoon door te lopen. Had hij mij verstaan? En hoe zou ik mijn gelletje krijgen? Bij het volgende afgesproken punt wellicht, maar is het dan niet te laat? Ineens werd ik geroepen, het was mijn broer die achter het publiek voorbij gesprint kwam. Een paar honderd meter verder murwde hij zich tussen het publiek en kon hij het gelletje aanreiken. Top zo’n broer! Uiteindelijk heb ik dit gelletje helemaal niet nodig gehad en heb het tot en met de finish als een soort talisman in mijn handen gehouden.

Doorkomst 30 kilometer punt in 2:51:46.

Sub 4?

Kilometer 32 passeerde ik met als tijd: 3:03:11. Okee, tijd om plan op te maken. Nog 10 kilometer en een beetje in minder dan 57 minuten, dat moest toch wel lukken? Ik besloot het tempo wat op te voeren, maar ik merkte gelijk dat ik dat niet vol zou houden. Dan maar terug in het ‘oude’ tempo, het was nu zaak om door te blijven gaan. Bij elk kilometer bord begon ik opnieuw te rekenen, maar ik merkte dat dat niet gemakkelijk meer is na 3 uur rennen. Ik werd er gek van.

Daar zag ik mijn supporters weer, kilometer 39. “Het zit er in!”, riep ik in het voorbijgaan. Snel verder onder de kubuswoningen door en richting finishstraat.

Het schijnt dat dit één van de mooiere finish straten van een marathon is, maar eerlijk gezegd heb ik er niets van gezien. Stoempen was het nu om maar zo snel mogelijk over de finish te zijn. Horloge uitgedrukt en vlug naar de tijd kijken: 4:00:00!. Yes, of nee SHIT niet onder de 4. Whatever ik ben er! Mijn 2e marathon uitgelopen!

Even later zag ik de officieuze tijd op de app, 4:00:01. Ik vond het prima, ik had ruim 25 minuten van mijn PR gelopen en was zelfs 10 minuten onder mijn doel gefinisht. Sub 4 wordt een uitdaging voor een volgende keer.

Nu mijn medaille ophalen en op zoek naar mijn supporters. Veel later, onderweg naar huis kreeg ik de officiële tijd door. Herinneren jullie mijn opmerking nog over het haperen van het startschot? Waarschijnlijk hierdoor werd mijn officieuze tijd gecorrigeerd met 2 seconden: 3:59:59 YES, YES, YES! Ik heb een marathon gelopen onder de 4 uur!

Hebben jullie nog wedstrijden waar je goede herinneringen aan hebt?

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Koen is begin 2013 actief begonnen met hardlopen. Doordeweeks loopt hij ’s avonds maar in het weekend loopt hij het liefst vroeg in de morgen om de natuur te zien ontwaken. Met alles wat hij op internet kan vinden, maakt hij zijn eigen schema’s en trekt zijn eigen plan. Vaak een tikkeltje anders plan dan 'normaal'.

Geef een reactie