Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Marathon is magisch

Een marathon lopen. De ene moet er niet aan denken terwijl de ander er van droomt. Ik behoorde tot de laatste categorie en nu, over een paar dagen loop ik mijn tweede marathon. Een marathon lopen is een pokke-eind, maar het is magisch. Het heeft iets magisch.

Marathon-03

Toen ik op de basisschool zat speelde ik hockey en deed ik aan turnen. Ik ben nooit het slankste meisje van de klas geweest maar wat vond ik dat leuk. Handstand, over de ezel springen of op een balk lopen. Rennen vond ik ook leuk maar dat deed ik vooral met hockey. Toen ik naar de middelbare school ging, deden we 2x per jaar een soort van atletiekrondje met de klas. Speerwerpen, kogelstoten maar ook hardlopen. Ik zat met twee andere meiden in de klas, de rest alleen maar jongens en ik was enige meisje die mee deed. Ik vond het altijd maar raar dat zij elke week ongesteld waren terwijl ik dat maar 1x per maand was..

Mijn liefde voor hardlopen is niet toen begonnen maar ik keek wel altijd naar de olympische spelen of wanneer er een marathon op tv was zoals Londen. Dat moest ik zien. Ik vond het zo bijzonder dat een stelletje gekken bij elkaar een marathon liepen. 42,195 km lang! Dat is toch van de zotte! Maar het trok me enorm aan en op dat moment zei tegen mezelf (met een zak chips op de bank, leeg) dat ik ooit een marathon zou lopen. Ooit.

En dat ooit is in 2015 gebeurd. Op 12 april 2015 liep ik mijn eerste marathon in Parijs en op 3 april 2016 zal ik mijn tweede marathon lopen. Sommige lopers vinden het wel goed, één marathon. Ik niet. Ik heb ontdekt wat een marathon met je kan doen, wat het van je verwacht en wat je ervoor terug krijgt. Een marathon is magisch en ik ga proberen uit te leggen waarom.

Van de beslissing tot de finish

Het moment dat ik een mail kreeg dat ik daadwerkelijk de marathon ging lopen kan ik me nog goed herinneren. Enthousiast en ongeloof en tegelijkertijd met vraagtekens. HOE GA IK DIE MARATHON LOPEN? Je begint dan met een schema, je bent enthousiast en start gelijk. Je noteert alles goed en deelt het op social media. Het is begonnen! Je schrijft je in voor wedstrijden zodat je kan kijken of je sneller wordt of je gebruikt deze als training. Elke week is een overwinning. Het moment dat je de 21,1 km barrière verbreekt geeft een euforisch gevoel. Elke week 1 km meer, elke week weer een stap verder richting de 42,195 km. Elke week weer zie je en voel je wat je lichaam aan kan. Maar ook de momenten zoals rust, je voelt je lichaam herstellen na een run. En natuurlijk krijg je blaren, schuurplekken en sommigen zelfs blauwe nagels maar het gevoel dat je elke keer weer meer en meer kan overheerst heel het gevoel.

Ik weet het moment nog dat ik mijn eerste 30 km punt aantikte. Hoe kan het dat je als mens ‘gewoon’ 30 km kan lopen! Ik was die avond kapot maar ik viel wel met een glimlach in slaap. 30 km.

De week voor de marathon is een hel. Sowieso is taperen is een hel. Je wil zo graag gaan hardlopen. Toch even testen of je het nog wel kan maar in die twee weken mag je maar weinig doen. Je gaat dan onwijs twijfelen aan jezelf. Kan ik het wel? Ben ik het niet verleerd? Dat waren ook 2 weken die ik minder leuk vond aan een marathon. Je wil gewoon gaan. Je wil gewoon de marathon lopen.. of toch niet? Want wat als het niet lukt? In je hoofd gaan verschillende stemmetjes tegen elkaar praten. Soort van engeltje en duiveltje. De ene dag heb je vertrouwen dat het goedkomt terwijl je de volgende dag het liefst nog de hele marathon wil afzeggen.

En dan komt het moment dat je mag starten. Je mag het echt gaan doen. De zenuwen gieren door je lijf. Het ophalen van je startbewijs (in Parijs moet je hem ophalen) is al een feestje op zich. Het moment dat je daadwerkelijk je startbewijs in je handen hebt. Met dat nummer ga jij een marathon lopen. Je voelt je verbonden met de andere lopers die ook hun startnummer ophalen. Een knikje of succes wensen. Jij hoort hier tussen. Of je nu snel of langzaam bent. Of je nu slank bent of wat steviger. Wanneer jij hardloopt ben je een hardloper.

De nacht voor een marathon, oei. Ik sliep niet best maar dat schijnt normaal te zijn. Al vroeg ga je uit bed, de meeste marathons starten vroeg. Je ontbijt en je maakt je klaar. Op weg naar de start zie je alleen maar hardlopers. Allemaal mensen die het net als jij nu voor het echt gaan doen. Denken dat je het niet meer kan zit er niet meer in. Want je gaat de marathon lopen. Jij gaat over de finish, wat er ook gebeurd. Wij allemaal.

Zodra je het startschot hoor krijg je wellicht net als ik tranen. Ik begon te huilen, nu ik er weer aan denk schiet er een traan over mijn wang. Het is zover! Na maanden getraind te hebben is het zover. Ik huilde, wellicht dat de toeschouwers dachten dat ik gedwongen werd om te lopen, maar ik huilde van vreugde, van emoties en spanning. Wanneer het je eerste marathon is, ga dan niet recht op een snelle tijd af maar geniet. De mensen om je heen supporten je, schreeuwen je naam. Geven een boost als ze zien dat je het zwaar hebt. Stoppen is voor hun is ook geen optie want als jij wandelt zal er altijd wel iemand zeggen: KOM OP! Je kan het! Kanjer! Soms hoor je het, soms niet maar wanneer je het hoort, kijk op en kijk ze aan en glimlach! Zij staan niet voor 1 persoon aan de kant, zij staan iedereen aan te moedigen want uiteindelijk loop je een marathon samen. Die stroming van mensen bij elkaar maakt het bijzonder.

Een marathon lopen is zwaar. En er zijn momenten tijdens de marathon dat je denkt.. WHY! Waarom doe ik dit? Kijk om je heen en kijk naar je zelf. Jij kan dit. Het gaat je lukken! Vanaf 32 km is het aftellen. Je bent er bijna en je merkt het ook aan de mensen, het publiek. Bandjes langs de kant. Dance acts. Je bent er bijna en stoppen is geen optie. En dan zie je ineens in de verte de grote boog en mensen door de microfoon brullen. Je zet het op het sprinten. Het is toch maar 500 meter, wat is 500 meter? Maar die gaan langzaam en toch ga je ervoor want je wil toch niet langs al die mensen gaan wandelen? De laatste energie gooi je er nog even uit. Je kan het misschien wel uitschreeuwen. Je komt steeds dicht bij de finish lijn. Je kijkt om je heen. Zie je nog iemand die je kent? Nee, hup nu mag je echt sprinten. Ja maar ik ben moe! Geloof me, je zal hoe dan ook sprinten over de finish komen. Kijk voor je op het laatste moment want je wil niet struikelen (zoals ik bijna deed vorig jaar)…. HANDEN IN DE LUCHT…  Je heb freaking 42,195 km gelopen!

Marathon-07

Ik kan goed begrijpen dat voor veel mensen 42,195 km te lang is en dat je dit gevoel ook bij 10 of een halve marathon kan hebben. Maar voor mij voelt de marathon als iets magisch en het geeft me een boost in mijn kunnen. In mijn zelfvertrouwen. Want als ik zo gedisciplineerd kan trainen, dan kan ik toch alles aan?

Wil je mijn marathon verslag lezen van vorig jaar? Dat kan hier Mijn eerste marathon, Paris 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

5 Comments

  • Linda

    25 maart 2016 at 15:12

    Toch wil ik ooit die ene marathon lopen waar ik van droom. Ik riep altijd voor mijn dertigste, heb er inmiddels maar 35 van gemaakt want ik wil hem wel goed getraind lopen 🙂

    Beantwoorden
  • Nicole

    25 maart 2016 at 16:32

    Je maakt het voor mij wel erg moeilijk om nu nog te zeggen “mij niet gezien”! Ik ben toch om, ik ga er ook een lopen! Maar voor nu geniet ik vooral nog van de afstanden tussen 10 en 21,1 km… Net als Linda heb ik ook een zelf opgelegde limiet: voor m’n 50e wil ik in Rotterdam op de Coolsingel starten en finishen!

    Beantwoorden
  • Fernanda

    25 maart 2016 at 23:18

    En of het magisch is. Nooit gedacht dat ik voor de marathon zou gaan, maar 10 april ga ik alweer voor mijn derde. De voorbereidingen kosten veel tijd. Mensen klagen dat ze mij weinig zie, maar het is het waard.
    Heel veel succes!!!!!!

    Beantwoorden
  • Irene

    26 maart 2016 at 14:14

    Leuk stuk en ook heel herkenbaar! Eind april loop ik mijn eerste marathon en heb er super veel zin in, maar ben ook best zenuwachtig! Kan ik het inderdaad wel, heb ik genoeg getraind etc…. Zo te lezen heb jij ontzettend van je eerste marathon genoten, hopelijk ga ik hetzelfde doen 🙂 Heel veel succes met je tweede marathon!

    Beantwoorden

Geef een reactie