Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Mijn eerste marathon, Paris Marathon 2015

Mijn eerste marathon, Paris Marathon 2015

Jongens, waar moet ik beginnen? Ik zou zeggen, maak even een grote pot thee of een kan koffie want dit belooft een heel lang verslag te worden. Ik ben niet verantwoordelijk voor het feit dat je wellicht na dit verslag een marathon wil lopen. Oké, er klaar voor?

Laten we beginnen bij het begin. Het is zondag 12 april 2015, de dag dat ik mijn eerste marathon ga lopen. Natuurlijk was ik allang wakker, want slapen is overrated! Dat is natuurlijk niet waar, vooral niet als je een marathon wil gaan lopen. Goed, ik heb wel geslapen en toen ik sliep heb ik de marathon wel 4x gelopen, maar om 6 uur ging de wekker. Ik stond op en ik kleedde me aan en samen met mijn vriend liep ik naar de marathon-ontbijthoek. Overal liepen hardlopers, sommigen al met hun nummers op en anderen met nog slapende ogen. Ik voelde me meteen goed en ik hoorde erbij. Het ontbijt was heel goed en lekker. Ik at pannenkoekjes, kwark met muesli en dronk mijn rode bietensap en een dubbele espresso. Koffie had ik zeker nodig, want ik wilde niet nummer 2 doen tijdens het lopen. You get me ;). Na het ontbijt ging ik weer naar boven. Ik maakte me klaar en om 8 uur vertrokken we richting de metro. Ik was gespannenn, maar niet te erg. Ik had er vooral zin in! Ik had om 8:45 uur afgesproken met Anouk van Half Crazy Runners Crew. Zij liep namelijk ook de marathon, duh, maar startte ook nog eens in dezelfde startvak. Dat vond ik superrelaxed en ik denk dat ik daarom ook wel minder zenuwachtig was.

Tussen 9:00 en 9:15 uur liepen we naar het startvak. Ver hoefden we niet te lopen, want er stond een rij lopers te wachten om er in te mogen. Het was zelfs zo druk dat we over een hekje moesten klimmen om in het startvak te komen. Ik en klimmen.. dat was een behoorlijk lachwekkend gezicht. Dat ik vol met mijn onderkant tegen die stang aan knalde heeft niemand gezien, maar ik voelde het wel. Ach ja, dacht ik. Ik ga ergere pijn krijgen! Samen met Anouk liep ik richting de start en voor we het wisten mochten we starten. Let the race begin!

Mijn eerste marathon, Paris Marathon 2015

Oké, nu ga ik heel gedetailleerd werken, want ik kan me alles nog herinneren. Mijn moeder en haar partner waren mee, en mijn vriend ook natuurlijk, maar ook mijn schoonouders waren naar Paris gekomen speciaal om mij te supporten. Ze zouden op verschillen punten gaan staan en ik had tegen hen gezegd dat ik altijd met de stroming mee aan de rechterkant zou lopen.

1-5 km
Ik stapte over de startlijn en ik begon te huilen. Ja, ik was nog geen 1 sec gestart of ik was met tranen aan het hardlopen. Get yourself together woman, dacht ik nog, maar de tranen bleven maar stromen. Het zou me niet verbazen als de mensen langs de kant dachten dat ik gedwongen werd om een marathon te lopen toen ze me zagen huilen. Gelukkig had ik wel een smile van hier tot de Eiffeltoren. Na 1 km herpakte ik me. Ik ging natuurlijk weer VEEEL te snel. En bij kilometer 2 voelde ik mijn kuiten. “Jongens, ik heb jullie niet gemist, doe je werk en stop met kramp”. Eentje luisterde en de andere heeft het volgehouden tot de 37e kilometer. Hoera. Tussen kilometer 2 en 5 liepen we door de winkelstraten richting Place de la Bastille. Daar was het 5 kilometer-punt en dat betekende drinken! Het was zo warm en benauwd dat ik besloot om bij elke postdrank water te pakken, dat was bij iedere 5 km! Ik was zo gefocust op een flesje water dat ik mijn vriend niet heb zien staan of horen roepen. Oeps. ik nam een colasnoepje, dat meer een geplet plakkerig snoepje was door de hitte.

6-10 km
Ik wist dat mijn moeder bij 9 km zou zijn dus, hup lopen Zélia. Ik keek op mijn horloge en ja hoor. Ik was echt te snel aan het lopen. Ook al was mijn hartslag goed en ik voelde me goed, ik wist nu al dat ik dit niet tot 42 km ging volhouden. Dit heb ik tot de 10 km tegen mezelf gezegd, maar afremmen? Ho maar. Even leek het zelfs op dat ik een PR zou lopen op de 10 km (scheelde maar 15 sec). Tijdens een marathon! Ik voelde me goed en met nog steeds een big smile liep ik en bij 9 km zag ik ineens mijn moeder staan en een paar meter verder op haar partner. Ik gaf haar een knuffel en liep weer door. Energie voor 10 had ik toen! Ik liep al een tijdje met een man die dezelfde snelheid had als ik. Hij was een stuk ouder en als je hem zag lopen dacht je dat ie elk moment kon omvallen, maar door hem bleef ik lekker op tempo lopen. Ik nam mijn eerste gel, die ik weer eens niet makkelijk open kreeg en toen ik hem op had, hield ik in mijn handen een lege gelletje, zoekend naar een prullenbak terwijl ik bijwijze van spreken over de sportgelletjes van andere hardlopers heen stapte. Ik kan dat dus echt niet, zomaar iets op de grond gooien.

Ik wist dat ik het nu zwaar ging krijgen, want ik zou nu een stuk lopen dat ik tijdens mijn eerste halve marathon had gelopen en daar was ik niet zo gecharmeerd van. Het was een route langs Bois De Vincennes met langs de kant ook Château de Vincennes – wat prachtig is -, maar het was ook een beetje een saai stuk.

11-15 km
Jammer, net geen PR op de 10 km. Ik moet me daar helemaal niet op focussen joh! Shit, ik moet plassen. Nee, is niet waar Zélia. Uhm toch wel. Hé, een dixie! Weg dixie.. ik liep door terwijl ik echt zo nodig moest plassen. Ik zag aan de zijkant een parkeerplaats met auto’s. Vroeger, toen ik klein was, kon ik heel goed tussen twee auto’s plassen. Eens kijken of ik dat nog steeds kan. Ik had het idee dat ik een half uur stond te plassen, wat duurde dat eeuwig zeg! Goed, geen tijd verliezen! Gaaan! Ik zocht de man weer, maar die kon ik natuurlijk niet direct vinden. Dat plassen heeft me zo goed gedaan dat ik mensen weer aan het inhalen was. Dat duurde niet lang want ik zag weer dat ik te snel ging en iets verderop zag ik weer de man die hetzelfde tempo had als ik. Ik ging een beetje als een stalker achter hem lopen. Hij haalde iemand links in, ik ging mee, enz.

Ik kreeg een heel raar gevoel. Heel even dacht ik dat ik maar tot 21,1 km hoefde. Als ik een wedstrijd liep was dat mijn verste afstand. Ik realiseerde me even niet dat ik dus verder moest lopen en kreeg het even ‘Frans’ benauwd. Hoe en wat moet ik doen als ik over de streep ben bij 21,1 km? Moet ik stoppen? Tuurlijk niet gek, doorlopen.  Ja maar.. altijd dat gejammer van mij in mijn hoofd als ik twijfel. Tuurlijk weet ik dondersgoed dat ik een hele ga lopen! Niet zeiken, lopen! 

16-21,1 km
Ik begon af te zwakken en ik was klaar. Klaar met het parkje. Ik wilde zo snel mogelijk weer de stad in zijn. Ik liep door maar ik had hoofdpijn van de warmte en ik had behoefte om even mijn vriend te zien. Gelukkig stond hij samen met zijn ouders bij 19 km. Ze klapten, mijn vriend omhelsde me half want ik moest van hem gewoon doorlopen natuurlijk, maar ook dat gaf me energie. Op naar de 21,1 km uh.. 42,195 km! Eindelijk kwamen we weer in de stad en het was duidelijk dat ik langzamer ging lopen en dat de wegen weer omhoog gingen. Mijn haas had ik helaas verloren, ik moest het nu helemaal zelf doen. Toen we weer in de stad kwamen stond mijn smile weer op mijn gezicht. Nu was het alleen maar rechtdoor, met wat bochten naar links en rechts en nog heel veel kilometers, maar de finish was in zicht… over 3 uur.

Eindelijk weer in de stad! (misschien dat je even nieuwe koffie of thee moet maken, ik ben nog niet klaar)

21,1-25 km
Ondertussen had ik mijn zoveelste gelletje en water gehad dat ik weer naar de wc moest. Ook toen deed ik maar en poging om tussen twee auto’s te gaan plassen. Terwijl ik verschillende lopers naar een café zag gaan om te plassen, zocht ik twee auto’s die enigszins niet nieuw waren en ook eventueel geen alarm zouden hebben. Ja, ik heb geen zin om in mijn blote kont verder te gaan lopen als het alarm af zou gaan, dat snap je wel! Maar het ging goed, er liepen wel mensen op de stoep raar naar me te kijken, maar met een simpele ‘bonjour’ naar hun toe kwam ik er wel uit! Oké, let’s go Zélia, we gaan weer! Ik was even vergeten dat we dus langs de Seine gingen lopen. Nog voordat ik naar beneden ging pakte ik weer een fles water en ontweek ik alle sinaasappels en bananenschillen. Verbaast me dat ik niet uitgegleden ben. Ik liep naar beneden en daar zag ik ineens heel mooi de Eiffeltoren in de verte. Ik heb helemaal niks met de Eiffeltoren, ik bedoel… ik hoef echt niet daar naar toe te gaan om Paris te hebben gezien, maar dat moment gaf toch iets magisch!

Vanaf 24 km tot 29 km liep je dus echt beneden langs de Seine. Ondanks mijn goede voorbereiding was ik dat kleine detail vergeten. Een klein groot detail. TUNNELS!

26-30 km
Ik maakte een foto van de Eiffeltoren en terwijl ik een foto maakte zag ik in de verte mijn moeder naar me toe rennen en mijn vriend staan. Ze moesten hard lachen dat ik een foto maakte. Hallo, ik was aan het genieten! Rood en bezweet knuffelde ik ze weer en mijn moeder liep, jaja, 10 meter met me mee want daar was het, bij 26 km.. een tunnel!

Marathon-02

Ik vond die tunnel maar niks. Ik had het al zo warm en benauwd, maar ik keek om me heen en ze hadden er wel werk van gemaakt! Muziek en laserstralen tegen de muren. Goed, waar je naar beneden gaat is er altijd weer een moment dat je weer naar boven moet komen. Nondeju.. En ik was nog niet boven of we konden weer naar beneden gaan. Dat naar beneden gaan gaat prima, maar echt… dat naar boven gaan! Ik had nog steeds erg last van mijn rechterkuit, maar ik weigerde om eraan toe te geven! Branden dat ze deden, net als de zon op mijn gezicht! Bij 27 km kwam ik een vrouw tegen die het moeilijk had, net als ik, maar ik besloot net ietsjes naar voren te lopen zodat ze misschien wellicht op mijn tempo mee kon gaan en ik merkte gelijk dat ze achter me bleef. Wanneer ik mensen inhaalde (jaja, ik haalde mensen in!) haalde ze die ook in en wanneer er weer eens een stijging was liep ik stevig door en zij ook. Ik merkte echt dat ze me volgde. Ik keek even achterom naar haar en ik stak een duim op en ook zij stak een duim op. Dat gaf me echt een supergevoel. Hoe vaak ik niet een schouderklopje kreeg van iemand anders, nu kon ik dat ook bij iemand anders doen. Ze bleef bij me tot 28,5 km. Ik zag dat ze wilde stoppen, ik tikte haar even aan maar ze begon in een vreemde taal te brabbelen. Ik stak maar mijn duim op en liep verder, nog steeds met een grote glimlach op mijn gezicht. Bij 29 km kwamen we weer bij de Eiffeltoren uit en ik wist dat mijn supporters er daar ook zouden zijn. De partner van mijn moeder wilde nog een foto maken van mij en de Eiffeltoren. Ik keek overal, maar ik zag ze nergens! Ik keek een beetje verdwaald om me heen. Tja, als zij er niet zijn maak ik zelf wel een selfie hoor met de Eiffeltoren. Terwijl heel veel buitenlanders echt stilstonden om een selfie te maken of aan supporters langs de kant vroegen om een foto maken, struikelde ik bijna over mijn eigen voeten en maakte ik de meeste lelijke selfie met 5 onderkinnen en de Eiffeltoren er half op. Je kan niet alles hebben natuurlijk. Ik keek rechts en ik zag allemaal hardlopers op een bedje bij de EHBO. Goed, snel doorlopen. Heel onhandig pakte ik weer een gelletje en ik was tegelijkertijd links mensen aan het inhalen. Ja hoor, zelfs bij 30 km was ik mensen aan het inhalen. Terwijl ik dus links aan het inhalen was, stonden mijn supporters keurig rechts zoals ik had aangegeven. Wat bleek nu, ik was veel sneller dan ze verwachtten, dus ze stonden er maar net toen ik voorbij kwam. Snel nog even een awesome foto en daar ging ik… de 30 km-poort!

Mijn eerste marathon, Paris Marathon 2015

Marathon-04

Goed, het 30 km-punt met daar achter een poster met de tekst: break the wall. Ik was echt bang voor de 32 km. Ik voelde mijn bovenbenen al pijn doen en ik had wat wrijving op mijn voeten. Mijn rug begon ik ook te voelen, maar hoe gaat mijn lichaam na 32 km reageren? Niet onbelangrijk, de laatste 12 km waren ook niet de meest spectaculaire omgeving, maar nog steeds kon ik niet chagrijnig kijken want ik was in PARIS!

30-35 km
Ik ging over de registratiestreep en meteen dacht ik aan iedereen in Nederland. Jullie konden nu zien dat ik de 30 km had gepasseerd (beetje jammer dat de app vertraagd was, maar goed). Ik dacht op dat moment aan iedereen die me volgde en dat gaf me weer kracht om door te gaan. Mijn benen wilden niet meer, mijn kuit was nog steeds bezig met protesteren. Dat kreng houdt het wel lang vol zeg! Ik bleef maar water drinken en ik kwam eindelijk bij het punt 32 km. Ik smste toen Eveline. Ik had Eveline beloofd dat ik pas zou sms’en als ik het nodig had en op dat moment wilde ik het doorgeven. Ik stuurde het onderstaande:

Marathon-11

Dat gevoel had ik ook. FUCK IK GA HET HALEN. Ja lieve mensen. Ik realiseer me pas bij 32 km – waar ik heel erg tegen op zat te kijken – dat ik deze marathon ging halen! Ik begon te janken en ik kreeg schouderklopjes met: “Everything okay?” OOOUUI, riep ik. Ik lachte en huilde tegelijk. Nog geen 5 sec later kwam er een vrouw voorbij gelopen en ze keek me aan en zag dat ik huilde. Dit keer praatte ze in het Frans en vroeg waarom ik huilde. Het enige wat ik toen kon roepen was: ik loop een marathon in Paris. Ze lachte en stak haar duim op en weg was ze. Ondanks dat ik het nu besefte, was ik er ook even klaar mee. Hoe ga ik dit in hemelsnaam nog halen?

36-40 km
Hoe ik dat gehaald heb, geen flauw idee. Automatische piloot misschien? Ik zag mijn vriend op 36 km en hij zag het. Ik was op, ik wilde niet meer en ik kon niet meer. Opgeven was echt never nooit een optie en dat zouden ze mij ook nooit hebben laten doen, maar ze zagen wel dat ik nu echt op was. Ik schreeuwde naar hem: ALS IK NOG OOIT ZO’N IDIOOT IDEE HEB, ZORG ERVOOR DAT IK HET NIET DOE! NOOIT MEER, riep ik. NOOIT MEER! Ik stond even stil en dacht dat de aarde onder mijn voeten verdwenen was. Ik was op en ik had nog 1 gelletje waar ik echt geen zin meer in had. Ik kon geen gelletje meer zien of proeven. Ik herpakte me gelukkig wel bij 38 km maar oh ik het liefst wilde ik stoppen. Maar dat zou dom zijn. Bij 39 km moest ik aan de kant gaan ivm een ambulance, ik heb een meisje gezien dat aan het instorten was en opeens was ik ook weer soort van bij zinnen. Kom op Zélia. Je hebt niks, je kan het! Toen pas realiseerde ik me dat mijn kuit klaar was met protesteren en geen pijn meer deed. Zo, die heeft even de tijd genomen om op te warmen dus!

Het moment dat je 100% zeker weet dat je de finish gaat halen is zo bizar! Oké, wat nog bizarder was, was een vrouw die met een bord langs de kant stond met “dit is niks vergelijken met het baren van een kind”. Ik weet niet hoe het voelt om een kind te baren en ik ga hier niet over discussiëren maar op dat moment had ik zo iets van, never mind.. hup naar de finish toe!

41-Finish:
Die laatste 1,195 km duurde voor mij bijna net zolang als een marathon. Wat duurde dat lang zeg! Ik liep zo’n 300 meter voor het 41 km-punt en daar werd je gefotografeerd, dat stond al 100 meter van tevoren aangegeven. Zo grappig om dat iedereen ineens gaat lopen als daarvoor aan het wandelen waren. Goed, mijn foto’s zijn mislukt, want ze kregen volgens mij mijn glimlach niet op de foto. Ik heb vanaf punt 41 km weer met een smile gelopen, want ik wist het zeker: ik ga de finish halen! Met veel moeite liep ik door en daar zag ik de finish staan. We moesten nog even om een rotonde lopen maar mijn focus lag daar.

Marathon-05

Marathon-06

Over 195 meter mocht ik stoppen. Shit, tranen.. LATEN GAAN! Over 175 meter heb ik mijn doel behaald. Waar is mijn vriend? Over 150 meter heb ik een marathon gelopen.. goed ik ga sprinten.. over 100 meter.. hé een fotograaf.. HANDEN IN DE LUCHT! OVER 0 METER…

finish

IK HEB EEN MARATHON GELOPEN!

Ik kwam met een paar lopers de finish over en ik schoot vol. Ik schreeuwde, ik huilde en ik liep door terwijl de andere lopers half in elkaar zakten en door de EHBO geholpen werden. Er werd niet maar me gekeken, want ik liep door. Ik realiseerde het me nog niet maar I DID IT. Ik haalde mijn medaille en mijn t-shirt Op en ik zag rechts mijn vriend lopen. De onderstaande foto zegt alles. Ik was zooooo blij!

Marathon-07

Mijn moeder kwam aangerend en samen met mijn vriend probeerde ze door een hek mij te knuffelen en te kussen. Ik huilde van geluk.

Marathon-08

Ik moest even doorlopen en een paar meter later kon ik ze echt goed knuffelen. Ik belde mijn oma op en na het telefoontje draaide ik me. ZO, ik werd duizelig! Ik moest even gaan liggen. Ik heb daarna een hele tijd nog op het gras gelegen, met medaille om en natuurlijk lachend. Ik kon niet meer opstaan, niet van de pijn, maar ik was zo duizelig. Gelukkig ging het daarna een stuk beter. We liepen daarna naar een metro met… trappen. En bij het hotel nam ik ook de trap. Ja, ik ben niet altijd even goed snik. Maar hé, ik heb geen blaren gekregen!
Wow.. wat was dit mooi, wat was dit fantastisch! Ik heb punten gehad waarop ik het heel zwaar had, maar toch, ondanks dat heb ik echt genoten. Oké, bij 36 km was ik er klaar mee en toen vond ik hardlopen maar stom, maar ik heb echt genoten van deze marathon. Ik denk niet dat ik een betere eerste marathon kon hebben. Ik liep in mijn stad zonder angst, zonder druk. Ik maakte me geen zorgen om de tijd. Ik liep op mijn eigen tempo en ik ben heel trots! EN.. ik heb René Froger verslagen!

Wat nu?
Ja, dat is een vraag die iedereen mij al heeft gesteld. Ga je nog ooit een marathon lopen? Vandaag is de inschrijving geopend voor de marathon van Paris en de marathon van Eindhoven. Voor Eindhoven ga ik me inschrijven…..

|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
/

Voor de halve.

Ik ga 100% zeker weten nog een marathon lopen, maar niet meer dit jaar. Ik ga dit jaar focussen op de halve marathon, zodat ik die in oktober kan rocken want dan wil ik sneller zijn dan tijdens de CPC. Ik ga meer de focus leggen op sneller worden op de 10 kilometer en daarmee begin ik eigenlijk al meteen, want op 17 mei loop ik de 10 km tijdens Marikenloop en op 28 juni zijn Andrea en ik uitgenodigd door Ladiesrun Eindhoven om de 10 km te gaan lopen. Het parcour is precies waar ik altijd liep tijdens mijn trainingen en Andrea wil dolgraag (en ik ook natuurlijk haha) mij hazen voor een PR op de 10 km!

Via deze weg wil ik IEDEREEN, maar echt IEDEREEN bedanken die in mij geloofde, mij zoveel heeft gesteund en me volgde. Iedereen die zondag klaarstond en de app refreshte, die reacties heeft achtergelaten. Dit was een ervaring om nooit meer te vergeten. Ik weet dat heel veel van jullie denken: een marathon lopen, never nooit, maar ik kan je vertellen en het is echt waar. De weg er naartoe is zo mooi en als je alles bij elkaar optelt en uiteindelijk over de finish loopt vergeet je de pijn voor 2 minuten. De volgende dag voel je wel de pijnlijkere prijs van een marathon, maar het gevoel, de kracht en het vertrouwen is het meer dan waard! Ik heb ontdekt dat, het maakt niet uit wat je doel is, zolang je ervoor werkt haal je het. Wil je geen marathon lopen, prima! Zolang jij maar kan doen waar je zelf plezier in vindt en ik heb gemerkt dat lange duurlopen mij een soort van vrijheid geven. Ik hou van uitdagingen, ik hou van doelen en mijn doel is sowieso om ooit nog een marathon te lopen, om weer volop te genieten en natuurlijk mijn PR op de 42 km te verbreken.

Marathon-10

En, is je koffie/thee alweer koud? Of ben je je nu heel stiekem aan het inschrijven voor een marathon?

p.s gisteren stond ik in de Metro (zo bizar), hier lees je het interview!

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

38 Comments

  • Nina

    15 april 2015 at 06:38

    Wat een mooi marathon verslag, kippenvel en een traan tijdens het lezen.. Ik vind het zo knap en stoer van je dat je zo gemotiveerd voor je doel bent gegaan en ondanks de dalen toch hebt doorgezet en je ‘gewoon’ de marathon hebt gelopen! Echt onwijs veel respect en je bent zeker een hele grote inspiratie voor mij!!!

    Beantwoorden
  • Vlienelien

    15 april 2015 at 07:32

    Dat stuk dat je die vrouw hielp door haar jou te laten volgen. Prachtig! de tranen sprongen in mn ogen. Als t bij mij gebeurt, word ik er al sentimenteel van. Maar nu heb je het zelf kunnen doen. Lijkt me fantastisch mooi!

    You did it!!!!! Je bent een topper! Je kunt alles bereiken, dat laat je ons heel goed zien

    Beantwoorden
  • Nynke

    15 april 2015 at 07:53

    Ik volgde je tot nu toe zonder te reageren, maar ik kan het nu toch niet laten. Wat ontzettend goed dat je het gehaald hebt, wat een doorzettingsvermogen, niet alleen tijdens de marathon, maar ook de weg er naar toe! Thumbs up!

    Beantwoorden
  • Amanda

    15 april 2015 at 08:22

    Gefeliciteerd! Wat een waanzinnige prestatie! Heerlijk en stiekem emotioneel om je verslag te lezen. Een marathon is het doel, maar een halve moet eerst gelopen worden. Ik ga me ook inschrijven voor Eindhoven. Als dat lukt dan hoop ik volgend jaar de coolsingel op de lopen na 42 km ipv de 10 die ik afgelopen zondag liep… Je bent een inspiratie voor velen!

    Beantwoorden
  • Marissa

    15 april 2015 at 08:24

    Wat ontzettend bijzonder dat je ons zo meeneemt in jouw race (en voor jezelf heel tof om over een tijd nog eens terug te lezen). Je hebt een ontzettend knappe prestatie neergezet en wat leuk dat je er ook zo van hebt kunnen genieten!

    Beantwoorden
  • Manon

    15 april 2015 at 08:34

    Aaahh echt zo ontzettend goed gedaan!! Echt top. Ik moet mijn eerste halve nog in wedstrijd lopen, maar krijg nu inderdaad marathon kriebels. Fantastisch om hem in Parijs te lopen ook!

    Beantwoorden
  • Lianne

    15 april 2015 at 08:59

    Man man man en ik weer janken. Ik vind het ZO fantastisch voor je, ik vind het zo tof om te hebben kunnen meeleven. Hoe sterk ben jij. Antwoord: Bizar sterk. Supertrots mag je op jezelf zijn!

    Beantwoorden
  • Marissa

    15 april 2015 at 09:33

    Wat een super mooi verhaal!! Zo gaaf om jouw persoonlijke marathon-reis van begin tot eind te volgen. Heel inspirerend 🙂 Dank je wel en succes met het vervolg van je hardloopavontuur!

    Beantwoorden
  • iooon

    15 april 2015 at 09:46

    Ondertussen mooi mijn ontbijt gegeten. 😀

    Maar als bevallen erger is dan een marathon. Dan kan ik me ook wel inschrijven. 😛

    Ik vind het wel ontzettend knap van je, dat je de lange weg tot dit punt volgehouden hebt. Menig persoon had allang opgegeven. Je hebt jezelf niet alleen lichamelijk overwonnen, maar ook mentaal. En dat vind ik nog knapper.

    Nu de biatlon toch? 😀

    Beantwoorden
  • Stacey

    15 april 2015 at 10:01

    Mag ik toegeven dat ik een traantje heb weggepinkt tijdens het lezen van je verhaal. Wat een super prestatie en wat mag jij trots op jezelf zijn. Laat die medaille een aandenken zijn aan deze geweldige prestatie en overwinning op jezelf en het bewijs dat je een verschrikkelijke topper bent!

    Beantwoorden
  • Jessica

    15 april 2015 at 10:19

    fuck you hormonen, ik heb traantjes weggepinkt bij je verslag. Wat ben ik trots op jou! Je hebt je angsten overwonnen en zo te lezen heel erg lekker gelopen! Op de momenten dat jij aan jezelf twijfelde dacht ik alleen maar kom op, you can do it! And you did it!! Zo knap! De foto’s zeggen alles! Ik ben blij dat je iedereen een dikke vinger hebt kunnen geven en voor altijd hebt bewezen dat als Zelia haar hoofd ergens naar zet ze het ook echt doet. You rock!!

    Beantwoorden
  • Nicole

    15 april 2015 at 11:42

    Ppfff…. Ook ik hield het weer niet droog… Wat heb je me ontzettend mooi meegenomen in je verslag! Wauw! Of ik ooit een hele ga lopen weet ik niet, je maakt het me wel moeilijker zo! Eerst maar eens zien of ik de halve kan “domineren” 😉
    Diep, diep respect voor jouw doorzettingsvermogen en vastberadenheid! En als een kind baren zwaarder is dan een marathon lopen, moet ik het dus (blijkbaar) wel kunnen… Ik weet het niet hoor…

    En ja, m’n koffie is intussen weer koud geworden hihi…
    *bisous*

    Beantwoorden
  • Tessa

    15 april 2015 at 12:17

    Wat ben je toch een ongelooflijk topmens, wat een kanjer! Superleuk stukje en wat mooi om te lezen. Motivatie van hier tot 42,195 kilometer. Mede hierdoor wil ik het nog wel eens proberen, dank je wel!

    Beantwoorden
  • Manon

    15 april 2015 at 13:39

    Ik zat je hele verhaal met tranen in mijn ogen te lezen. Heb echt respect voor je en je hebt het fantastisch!!!!! gedaan. Je mag trots op jezelf zijn.

    Beantwoorden
  • Miranda

    15 april 2015 at 14:44

    Al dagen keek ik uit naar je verslag en wat heb je het prachtig geschreven!!
    Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Wat ben jij een kanjer en ik ken maar weinig mensen met zoveel doorzettingsvermogen!! Nogmaal gefeliciteerd!

    Beantwoorden
  • Ilse

    15 april 2015 at 19:31

    Ah Zeel, wat ben ik ongelooflijk trots op je! Ik vind het zó knap dat je ondanks alle tegenslagen gewoon door bent gegaan en schijt had aan alles en iedereen, jij wist dat je dit kon en no way dat iemand je tegen zou houden! Je mag echt zo trots op jezelf zijn, jouw doorzettingsvermogen is iets waar veel mensen van kunnen leren. Ik heb genoten van je marathon verslag, een big smile en een klein traantje tijdens het lezen, maar je merkt gewoon hoeveel jij er van hebt genoten. We moeten maar snel een wijntje drinken om dit te vieren! xxx

    Beantwoorden
  • Yamina

    15 april 2015 at 19:39

    Wat een onwijs gave ervaring.
    Tijdens de CPC liep je een stukje op de stoep, ik zag je en riep naar je dat ik zo trots op je ben. Voor jou ben ik een vreemde, maar voor mij ben jij een voorbeeld.
    Ik ben nog steeds zo onwijs trots op je, you rock girl!

    Beantwoorden
  • Jennifer

    17 april 2015 at 12:28

    Ik ‘hoop op een dag’ ook een keer een 42-km finish te halen, maar eerst moet ik even uitzoeken hoe ik ook alweer 5km loop na het ervaren van een bevalling. Dan hebben we vergelijkingsmateriaal. 😉 Ben super trots Zelia! Je hebt het gewoon gedaan!!!

    Beantwoorden

Geef een reactie