Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Mijn Running Bitch Face

Oei! Wie is dat?! Tijdens het lopen spot ik een boos gezicht in de winkelruit. Die norse blik, die is van mij. Klassiek gevalletje Running Bitch Face.

Mijn Resting Bitch Face, daar ben ik al een jaartje of 25 bekend mee. Al sinds de basisschool hoor ik van elke leerkracht/oom/tante/vriendin/collega/wildvreemde voorbijganger: ‘Hé! Kijk eens niet zo chagrijnig!’

Ik KIJK niet chagrijnig. Dit is mijn neutrale gezicht.

Als ik ontspannen ben, of nadenk, dan kan ik soms wat ernstig kijken. Misschien straal ik uit: Waag. Het Niet. Tegen. Mij. Te Praten. Ik kijk neutraal, vind ik zelf. Bij mannen zou het ‘serieus ‘worden genoemd, een vrouw is een bitch. Nee, ik lach niet – wie (glim)lacht er nu de hele tijd als hij aan het werk is?!

Inmiddels ben ik wel gewend aan m’n chagrijnige smoelwerk. Maar dat ik ook een Running Bitch Face had, daar moest ik wel even aan wennen.

Ik bekijk mezelf in de winkelruit. Dat ben ik, met die boze trekken. Dat ik mijn gezicht in allerlei rare kronkels beweeg als ik er een interval uitpers, dat snap ik wel. Maar waarom kijk ik zo nors tijdens een rustige duurloop? Ik geniet hier toch van?

Is dit de reden waarom veel lopers mij niet groeten? Of waarom ik soms het gevoel heb dat mensen mijn niet zien? Alsof ik onzichtbaar ben voor fietsers en wandelaars.

Een paar dagen later stap ik met mijn vriend de deur uit. Na wat vrolijk geklets op de stoep vliegen we de straat uit. Van die gezellige gezichten van vijf minuten eerder is niks meer over. Ik frons, knijp en grom. Ha! Ook mijn vriend heeft een Running Bitch Face, en niet zo’n beetje ook.

Na tien kilometer sta ik op de stoep. Ik ontspan mijn gezicht, rek mijn kuiten en denk na. Ik kom tot een heel simpele conclusie: ik heb een Running Bitch Face, net zoals ik een Resting Bitch Face heb. En die heb ik nodig. Mijn masker? Prima. Noem het wat je wilt. Maar mijn Running Bitch Face toont aan dat ik mij concentreer. Oók tijdens relaxte trainingen en rustige duurlopen. Ik loop dan misschien niet 4 keer per week een wedstrijd, ik moet mijn kop er wel bij houden.

Hardlopen is hard werken. Je bent constant aan het navigeren. Je maakt keuzes. Je moet je aandacht erbij houden. Om je route te bepalen, je snelheid te checken, stoepranden mis te houden, persoonlijke records te lopen. Om je te concentreren op de muziek, of het boodschappenlijstje. Om je allerlaatste beetje energie eruit te persen.

We zijn allemaal running bitches.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

One Comment

Geef een reactie