Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Mijn tweede marathon, Paris marathon 2016

Het is 5 uur en de wekker gaat. Ik sta gelijk op, ik ben allang wakker. De spanning zit er goed in maar eerst moet ik mijn verslag afmaken wat gisteravond niet lukte. Terwijl ik mijn blogje typ springt mijn vriend onder de douche. Daarna ga ik. Tijd om me klaar te maken. Om kwart over 6 lopen we naar beneden voor een marathon ontbijt. We komen de lift uit en zien links en rechts alleen maar hardlopers. Kriebels in mijn buik. Ik heb er zin in! We ontbijten en zien op het nieuws dat de weersverwachtingen hoog zijn. 21 graden, zon en geen regen. Oei maar het komt goed. We gaan veel water drinken vertellen we elkaar. Na een goed ontbijt en 2 espresso’s is het klaar om weer naar boven te gaan. Daar pakken we onze spullen en lopen daarna om 8 uur naar buiten, richting de plek waar het allemaal gaat gebeuren. 

We komen aan bij Arc de Triomphe en de straten zijn gevuld met hardlopers die al een beetje aan het inlopen zijn, lange rijen voor een dixie en lopers die voor de Arc de Triomphe foto’s maken. We lopen door richting Avenue Foch waar ook de finish zal zijn. We lopen best wel een stukje om onze tassen te droppen. Eenmaal daar aangekomen zien we een hele lange rij mensen. Tassen controle wordt er geroepen. Prima! Ik vind het niet erg en het geeft veilig gevoel. Nog steeds met kriebels staan we in de rij. Voor ons staan Nederlanders te zeuren dat het zolang duurt. Dat ze niet begrijpen waarom er tassen controle is. Hebben ze onder een steen geleefd? Ik kan het niet laten om me er mee te bemoeien. Ze schrikken ervan want ja, ik praat Nederlands. De tassen controle ging vrij snel en al snel waren wij weer eruit. Shit, stiekem wel tijd verloren want over 5 min sluit onze startvak! Ik zeg nog tegen mijn vriend dat een startvak later ook niet erg is maar voor ik het wist was hij al weg. Wie is hier nou zenuwachtiger?

ParisMarathon2016-5 ParisMarathon2016-6

Ik zet het ook op het sprinten. We starten vrij voor aan. We banen ons door de mensen, uitkijkend dat we niet vallen. Om precies 08.45 uur staan we langs het startvak. Een lange rij. Ik word een beetje ongeduldig en de mensen voor mij ook. Links zien we dat de hekken een stuk omhoog zijn geschoven en een voor een kruipen ze eronder. Wat ze niet realiseren is dat waar ze nu binnenkomen, een startvak later is die dus ook 15 min later zal starten. HAHA.. Ik lach me kapot en 2 min later staan mijn vriend en ik in de juiste startvak. We hebben er beiden veel zin in maar moeten nog wachten. Pas rond 09.00 uur (de tijd dat we eigenlijk moeten beginnen) lopen we naar voren en om ongeveer 09.10 uur komen wij over de start. Let’s go!

ParisMarathon2016-4

1-5 km

Mijn vriend en ik spreken af om rustig te starten en de eerste helft sowieso in comfortabele tempo te gaan lopen. Mijn comfortabele tempo ligt ongeveer op 7’28 min/km voor een lange duurloop. De eerste kilometer is bijna voorbij en opeens springt er een man voor me. Ik denk dat hij dronken is. Hij loopt mee en schreeuwt van alles. Mijn vriend raakt geïrriteerd maar we laten niks merken. Op eens stopt hij recht voor mij waardoor ik vol tegen hem knal. Hij roept van alles naar me toe. Ik werd kwaad en begon in het frans tegen hem terug te schelden. Normaal geef ik er niks om maar hij was zo agressief en stom bezig tussen alle hardlopers dat ik daarom wat van terug moest zeggen. We lopen door en vergeten snel van wat er gebeurd is. De eerste 5 km lopen we lekker op tempo maar de zon schijnt vol in mijn gezicht waardoor ik met mijn ogen moet knijpen. Ik begin een beetje hoofdpijn te krijgen maar ik weet dat ik door moet gaan want dadelijk hebben we de zon achter ons. Het is rustig op de weg maar bij 3 km worden we ingehaald door de lopers uit de volgende startvak. Snelle lopers en ik weet dat Lindsey hier nu ook gaat lopen. Ik kijk de hele tijd links van me of ik haar zie. Bij 5 km is er een drankpost. Mijn vriend loopt naar links om flesjes water te pakken terwijl ik lekker door blijf lopen. Jongens dit gaat lekker!

6-10 km

We gaan een beetje omhoog maar dat gaat goed. Mijn kuiten geven geen gehoor en ik heb nog steeds geen slaapvoeten. Ik weet van mijn kuiten dat ik meestal de eerste 3-5 km last van heb en dat ze na 5 km wel weer klaar zijn met protesteren. Ik heb het vermoedde dat het goed komt. En zolang ik geen kramp heb in mijn kuiten zal ik geen slaapvoeten krijgen. Zou het me dan toch echt een keer lukken om zo een marathon te lopen? Ik laat deze hoop snel aan de kant want je weet maar nooit. En wanneer ik dat denk voel ik een steek in mijn zij. Oké, logisch. We gaan een beetje omhoog. Ik moet aan mijn ademhaling denken. Mijn vriend merkt ook dat mijn ademhaling veel te snel gaat en adviseert me om heel lang uit te ademen. Ook al ben ik een vrouw, op een of ander manier kan ik niet alles te gelijk en moet ik even wandelen. Met mijn armen omhoog adem ik heel diep in en uit. De steek gaat weg en ik wil weer gaan. Ik wil geen tijd verliezen. Bij kilometer 7 km voel ik een kramp in mijn buik. Een kramp die ik tijdens het hardlopen nooit heb gehad. Ik neem een gelletje in, dat hebben we afgesproken. Bij elke 7 km een gelletje. Ik voel meteen dat mijn gelletje niet echt welkom is. Ik ren door en bereiken de 10 km. Nog 32 km te gaan.

11-20 km

Ik stuur Patricia een smsje: Giga warm! Tijd laten varen. Nu genieten. Op dat moment weet ik dat het niet de tijd ga lopen die ik wil. Ik word op dat moment ook wel chagrijnig. Ik stuur wel Patricia dat ik ga genieten maar op dat moment kon ik wel janken. Daar gaat mijn doel. Genieten? Hoe kan ik genieten als ik niet vooruit kom? Ik loop door maar moet toch plassen. Ik zeg tegen mijn vriend dat ik moet plassen, hij gelukkig ook dus samen we duiken we de bosjes in. Apart ;). Ik voel pijn maar dat hoort erbij. Een marathon lopen is nou eenmaal zwaar en (gezonde) pijn hoort erbij. Ik zeg tegen mijn vriend dat het pijn deed maar dat ik weer door wil gaan. Het duurt zeker tot kilometer 20 km weer te focussen en te genieten. Gedachtens gaan door mijn hoofd. Zal ik stoppen? Dit werkt niet. Ik heb kramp in mijn buik die nu sinds de 10 km niet weggaat. Waarom vandaag? Net wanneer mijn kuiten en voeten normaal doen. Bij 19 km zien we mijn schoonouders en dat betekend dat we weer richting de stad in gaan. De drukte in. Ik kijk mijn vriend aan en beiden weten we allebei: tijd om te genieten.

ParisMarathon2016-3

21-30 km

Maar dat genieten lukte nog niet. Mijn vriend hobbelde mee en ik roep een paar keer naar hem toe dat hij maar alvast naar de finish moest gaan. Dan kan die altijd weer terug rennen naar mij toe (dat terug rennen was een geintje natuurlijk) maar nee. Hij wilde niet mij hier laten en hij wilde niet alleen doorlopen. Hij wil met mij over de finish komen. Ik begin me schuldig te voelen. Dit is niet hoe hij zijn eerste marathon moet ervaren. Ik merk dat ik daardoor stront chagrijnig wordt. Ik heb nog steeds buikkramp en moet heel nodig naar de wc. Dixies zijn nergens te bekennen. We lopen op Avenue Daumesnil waar het druk is met heel veel toeschouwers. Tegelijkertijd worden we ingehaald door een ambulance en nog een. Ik zie mensen langs de kant liggen. Dan besef ik dat ik gewoon door moet gaan. Wat is nou een buikkramp? Ja, het doet zeer maar is het niet iets mentaal? Net op het moment dat ik door wil gaan zegt mijn vriend of het niet beter is om te stoppen. Ik heb pijn en hij keek naar de tijd. We halen nooit de finish met deze tijd zegt hij. Hij denkt dat we als laatste over de finish komen. Ik leg het hem uit dat dat niet gaat gebeuren. We herpakken ons zelf en ik slik mijn pijn weg met water en met mijn gedachten dat dit iets mentaal is. De pijn gaat niet weg maar ik probeer me te focussen op iets anders. Bij kilometer 24 is het tijd voor de tunnels. Vorig jaar was er lichtspel in de tunnels maar dit jaar hadden ze (vond ik in eerste instantie) een stom saai meditatie muziek met links allemaal kalmerende afbeeldingen. Ik raak in een soort van trance en ik loop door. Tunnels in en tunnels uit. Wanneer ik weer naar boven moet loop ik. Ik wil niet dat mijn kuiten nu gaan protesteren. Ik moet nog steeds heel nodig naar de wc en bij Place de la Concorde zie ik dixie’s met een hele lang rij. Ik wil heel graag maar wanneer ik zie dat de rij bestaat uit niet hardlopers vervloek ik ze en ren ik weer terug naar mijn vriend. Verdomme! Ik ga door maar ik moet heel erg nodig en ik hoop dat bij de Eiffeltoren wel genoeg dixie’s staan. We lopen voor de Eiffeltoren en in de verte zie ik de dixie’s. Ik werp nog snel even ene blik naar de Eiffeltoren, check! Gezien! Ik ren naar de dixie toe maar helaas komt er niks uit. Wat is dit voor een onzin? Het doet pijn en mijn buik doet nog steeds pijn. Waarom kan ik niet gewoon poepen? Ik ga er weer uit en ik zie dat mijn pace een drama is. Ik huil. KAKZOOI. Bij 30 km zie ik weer mijn schoonouders. En dan besef ik. Het is ‘nog maar 12 km’. Opgeven is geen optie maar genieten wel.

ParisMarathon2016-1

30-40 km

Dit stuk is het saaiste stuk van de marathon. Je loopt door straten richting het park Bois de Boulogne. Ik zie nog een keer een dixie en probeer het nog een keer. Helaas weer zonder resultaat. Schijt, ik ga nu gewoon door en ik ga nieten. Samen met mijn vriend. Tussendoor is mijn vriend bij elke drankpost water gaan halen en ook sinaasappels. Wat een uitvinding. Het is zelfs zo lekker dat ik een partje de hele tijd in mijn mond doe en eraan sabbel. Eindelijk krijg ik een beetje lol en lach ik. Samen met mijn vriend praten we over van alles en nog wat maar vooral over mijn volgende doel. Het is duidelijk dat ik de komende tijd geen marathons meer ga lopen. Ja, je kan een marathon lopen wanneer je overgewicht hebt maar nu realiseert mijn vriend ook dat ik hetzelfde doe als hij maar dan met een flink paar kilo’s erbij. Hij moet er niet aandenken om een marathon te lopen met 15 kg zand op zijn rug. De laatste 10 km tikken langzaam aan weg en ik weet dat ik het ga halen. Niet zoals ik het wilde. Verre van maar ik heb het niet opgegeven. Ik heb er heel vaak aangedacht en ik zal ook heel eerlijk zijn. Ik heb zelfs gedacht om mijn strip te verwijderen zodat ik mijn eigen tijd niet kon zien en ook zodat andere mijn tijd niet kon zien. Ik heb namelijk niet zoveel zin in wéér de discussie of ik volgens de “hardloopregels’ (die sommige hardlopers zelf maken) wel een marathon heb gelopen omdat mijn tijd zo langzaam is. Maar weet je, schijt. Ik zet door. Ik heb buikkramp om van te huilen maar opgeven doe ik niet. Wanneer ik nog 8 km moet sms ik Patricia dat ik nog 8 km moet en dat ik de medaille zie als een beloning van mijn harde trainen en doorzettingsvermogen. Want dat laatste heb ik. Ik geef niet op. Niet snel.

ParisMarathon2016-7

40- finish

We lopen door het park en het einde is in zicht. 42,195 km strijd met mezelf en met mijn buik. Een marathon om nooit meer te vergeten. De laatste kilometer is in zicht. We halen mensen in en het voelt goed. Ik zet door met mijn vriend naast me. Hand in hand, lekker klef, lopen we richting de finish. Ik kijk hem aan en we weten allebei dat dit een marathon is die we nooit gaan vergeten en misschien wel een marathon is waarvan we beiden zeker weten; dit kan anders. De laatste 1,195 km maken we af in 7’28 min/km. Een gemiddelde pace die we beide wilde gedurende marathon maar door omstandigheden zoals pijn en dixie’s niet haalbaar was.

ParisMarathon2016-2

ParisMarathon2016-10

ParisMarathon2016-8

ParisMarathon2016-9

Na afloop voelde ik me goed. Noem het adrenaline maar ’s avonds ging het een stuk slechter met me. We gingen uit eten en ik bestelde eten maar liep het restaurant eerder uit dan mijn vriend na twee glaasjes cola. Misselijk, kramp en wc behoefte zorgde ervoor dat ik snel weer in het hotelbed lag. De volgende dag precies hetzelfde. De symptomen kwamen steeds meer naar boven maar nog steeds geen idee wat het was. Dinsdagochtend ben ik naar de huisarts geweest. Ik heb een marathon gelopen terwijl ik een blaasontsteking had.

Ik wil even duidelijk maken dat ik nooit een blaasontsteking heb gehad en daardoor de symptomen niet wist. Ik dacht echt dat het kwam door mijn buikkramp dat ik pijn had. Als ik het had geweten was ik nooit gestart zondag. 

Iedereen heel erg bedankt voor jullie support en ontzettende lieve reacties! Ik heb ze allemaal gelezen! Zowel op facebook, twitter als instagram. Enorm bedankt! A.s zondag lezen jullie wat mijn nieuwe hardloopdoelen zijn maar ik kan je al vertellen; er staat voorlopig geen marathon meer op mijn planning! 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

14 Comments

  • Lianne

    6 april 2016 at 15:28

    Teringmeziele loopt er ff eentje een HELE marathon met een BLAASONTSTEKING. Schat oh schat toch, wat moet dat vervelend geweest zijn (logisch ook dat je niet weet wat het is als je het nooit eerder gehad heb).

    Ik hoop dat je wel echt trots bent op jezelf. Je doorzettingsvermogen en alles is zo ontzettend waardevol en je hebt het toch mooi weer geflikt. Je hebt WEL een marathon gelopen, TWEE marathons zelfs, en je BENT een hardloper. Fuck de hardloopregels.

    Beantwoorden
  • Silvia

    6 april 2016 at 15:33

    Dikke respect! Echt wat een doorzetter! Dit was een heel zware editie (tenminste…ik vond deze marathon heel pittig): warmte, kasseitjes, tunnels, vals(??) plat. En dan nog met een blaasontsteking? Chapeau!

    Beantwoorden
  • Marianne

    6 april 2016 at 16:08

    Wat een mooi verslag! Je bent een kanjer en ik geniet van jouw verhalen. En juist omdat je niet de slankste en snelste loopster bent. Juist omdat je laat zien dat hardlopen voor iedereen is! Laat je plezier niet afnemen

    Beantwoorden
  • Jet

    6 april 2016 at 16:11

    Meid, dik verdiend die medaille! Hard getraind en wat een doorzettingsvermogen! Ik ben erg benieuwd naar je nieuwe hardloopdoelen ga je ook daarin met heel veel plezier weer volgen!!

    Beantwoorden
  • Mari Durieux

    6 april 2016 at 19:00

    Ohh Zelia, wat een respect. Ik weet het een en ander van blaasontstekingen en plassen met pijn. Dat je het helemaal geflikt hebt is echt een teken van zoveel doorzettingsvermogen. Die buiging voor je en uiteraard ook voor Midas.

    Beantwoorden
  • Jacqueline

    7 april 2016 at 09:35

    Zoveel RESPECT voor jouw doorzettingsvermogen. Wat ontzettend lief ook dat je vriend bij je bleef, echte liefde hoor! Je bent en blijft een hardlopend voorbeeld voor vele!!!!!

    Beantwoorden
  • Tania

    7 april 2016 at 11:43

    Zélia, wat een ongelooflijke kanjer ben je toch! Geweldige prestatie heb je geleverd en je doorzettingsvermogen is echt een voorbeeld voor mij. Wat geniet ik toch van je blogs 😉 Ga zo door toppertje, ik blijf je volgen (ook hoop ik ooit zo’n loper te worden als jij – bikkel – ik ga ervoor….).

    Beantwoorden
  • Cindy Mies

    7 april 2016 at 12:27

    Wat ontzettend knap weer. En wat n leuk stel zijn jullie samen.
    Natuurlijk leuk om met zijn 2n in jou stad te mogen lopen.
    Een super prestatie om met n blaasontsteking die marathon uit te lopen. Alle 2 stik verdient en petje af voor je vriend om zo boj je te blijven ondanks dat hij sneller kon. Nu proberen toch na te genieten !

    Beantwoorden
  • Hedwig

    7 april 2016 at 19:06

    “Opgeven is geen optie en genieten wel”. Ik denk dat de meeste mensen in die omstandigheden het andersom zouden denken en niet hadden kunnen doorzetten. Je bent echt een inspiratie!

    Beantwoorden

Geef een reactie