Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Parijs

Hoe kan ik nu nog een blogje schrijven over hoe fijn mijn 7 km is gegaan na het nieuws van gisteravond. Niet. Ik kan dat niet. En dat hoeft ook niet. Normaal blog ik op zondag, maar ik voelde de behoefte om hier toch iets over te zeggen want het raakt me. Heel erg. 

Gisteravond kreeg ik een melding, schietpartij in Parijs. Na januari dit jaar schoot ik meteen rechtop. Ik opende het bericht met de angst om te lezen wat ik niet wilde lezen. Helaas, de zinnen las ik, een voor een en nog een keer. Weer schietpartijen, weer zoveel doden. Weer in Parijs en vooral… weer zoveel onschuldige burgers.

Voor wie misschien nog niet weet, ik ben française. Ik woon al echter bijna heel mijn leven hier in Nederland, maar ik blijf en zal altijd van Frankrijk houden. Wie mij kent weet dat ik gek op Parijs ben. Daar heb ik immers ook mijn eerste halve marathon gelopen en mijn eerste marathon. Parijs is een grote toeristische plek, dat is ook niet de reden waarom ik van Parijs hou. Parijs geeft me een rustgevoel, geeft me een gevoel van vrijheid en veiligheid. Raar om dit zo op te schrijven na wat er gisteren en in januari is gebeurd.

Toen ik bezig was met mijn opleiding vluchtte ik nog wel eens dagje naar Parijs, met de trein. Niet omdat ik veel geld heb (mijn geldboompje groeit nog steeds niet) maar omdat ik daar rust en energie kon krijgen. Ik ben zelf nog nooit op de Eiffeltoren geweest, nog nooit in Louvre of andere grote musea. Mij boeien de grote en vooral dure winkels niet. Ik hou gewoon van de sfeer, de mooie artistieke winkels en galerijen, de heerlijk koffie in een knus cafeetje waar je bijna niet je kont kan keren. Waar een kopje koffie een espresso is. Waar je heerlijk eend en slakken kan eten. De Franse taal, de Fransen die niet meteen Engels met je praten maar gewoon puur en puur Frans zijn. Ik hou gewoon enorm veel van Parijs. Vorige week was ik nog aan het kijken of ik dit jaar nog 1x voor een dagje met de trein naar Parijs kon gaan. Ik durf het nu niet…

parijs

Wat ik nu wil zeggen met dit blogje. Ik weet het niet. Mijn hoofd is een wirwar van gedachten, van frustraties en van boosheid. Ik kon gewoon niet een blogje schrijven over hoe ik deze week gelopen heb. Wetend dat er tussen al deze gewonden en doden lopers zijn die niet meer kunnen lopen. Die niet meer voor een wedstrijd kunnen trainen. Die er gewoon niet meer zijn of blijvende trauma aan over hebben gehouden. Ik kan niet bloggen over dat ik baalde van mijn run en chagrijnig was omdat een run niet ging zoals ik het wilde. Wat heeft dat voor zin om daar nu over te schrijven terwijl er dit gaande is? Dat is toch helemaal niet meer belangrijk?

Natuurlijk moeten we verder gaan met onze levens. Als ik volgende week loop en mijn run is top gegaan, dan deel ik vast weer volop met veel vreugde. Nu even niet. Niet vandaag. Niet morgen. Dat is voor mij te vroeg.

Ik weet ook niet of ik morgen de Zevenheuvelenloop ga lopen. Ik twijfelde deze week al maar na gisteravond helemaal. Kan ik blij zijn, met handen in de lucht, wanneer ik over de finish kom? Kan ik die run opdragen aan Parijs? Of ga ik lopen piekeren en huilen? Kan ik de energie omzetten tot alles geven wat ik heb en knallen? Het voelt aan de ene kant niet goed, maar aan de andere kant vraagt mijn lichaam om een uitlaatklep. Ik weet het niet.

Ik ben geen schrijfster, ik kan het ook niet goed verwoorden (misschien toch omdat ik geen Nederlander ben?) maar dit doet me wat, heel veel. Sanne schreef dit blogje. Prachtig!

Ik krijg nu al vragen of ik wel de marathon van Parijs ga lopen. Het is nu nog te vroeg om hierover een beslissing te nemen. Ik ga hem lopen, zolang het ook kan en mag van Frankrijk. 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

5 Comments

  • Margaretha

    14 november 2015 at 14:39

    Mooi geschreven. Luister naar je gevoel, als je je goed genoeg voelt om te lopen is het misschien wel het mooist om hem juist voor al die slachtoffers te lopen. (Las vanmorgen een tekst die ongeveer zo ging: ze kunnen angst zaaien, maar wij gaan ze geen water geven met onze tranen)

    Beantwoorden
  • Ilse

    14 november 2015 at 15:10

    Het is verschrikkelijk! Een ware nachtmerrie.. Morgen loop k in Nijmegen met Parijs in mijn achterhoofd en ik hoor net dat we met zijn allen een minuut stilte nemen.. Dat is mooi.. Het neemt het verdriet van de mensen in Parijs en ieder ander die er bij betrokken Is niet weg.. Maar dat wij allen met hen meeleven is wel een mooie gedachte.. En na zo’n ellendige gebeurtenis kan je enkel weer bouwen door te hopen.. Door te geloven en te vertrouwen op de goede mens. . Maar voordat dat kan moet dit verwerkt worden.. De verschrikkelijke nachtmerrie

    Beantwoorden

Geef een reactie