Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

zenuwpijn

Patricia; En dan heb je geen zenuwpijn meer

De lezer die al langer leest op Just Keep Running en mijn wekelijkse verslagen en wedstrijdverslagen heeft gelezen kent me nu onderhand wel een beetje. Meer dan drie jaar lang deel ik mijn passie al met jullie. Niet alleen mijn passie maar ook mijn tegenslagen. Van een beginnende loper naar de genietende loper van nu. In vier jaar tijd is er veel veranderd. Ik ben gegroeid, ik ben sterker geworden mentaal en fysiek. Ik begon met hardlopen/wandelen en heb nu zelfs mijn eerste halve marathon op mijn naam staan en dat had ik echt niet gedacht. Ondertussen ben ik zelfs gaan dromen van de marathon.

Een marathon is een grote droom voor iemand met zenuwpijn maar zeker haalbaar op een rustige manier. Jullie konden al eerder lezen over mijn zenuwpijn. En nu, nu is er geen zenuwpijn meer. Hoe dat kan dan gaan we even terug naar oktober. Na de halve marathon in Eindhoven besloot ik een hele stap terug te zetten. Echt tijd te nemen om te herstellen van rugklachten, weer naar de dokter voor mijn zenuwpijn want zoveel pijn is toch niet normaal en echt even tijd te nemen om wat rust te pakken. Hele dagen pijn, gewoon 40 uur werken, huishouden en trainen voor een halve marathon is niet niks zie ik achteraf in. Maar wat was het mooi en alles waard om gedaan te hebben. Wat baalde ik om een stap, een hele stap terug te doen. Ik heb echt zitten huilen. Huilen omdat het lopen wat ik zo graag doe niet ging zoals ik gewend was, huilen om de pijn die ik niet wil hebben en om de Bruggenloop omdat ik die niet kon doen maar waar ik gelukkig wel heb genoten als vrijwilliger samen met Maaike.

Voor mij was één ding zo duidelijk, ik zou hier sterker uit terug gaan komen. Werken aan mezelf, werken aan mijn core, werken aan alles. Dat werken heb ik gedaan, ben ik nog steeds mee bezig en ga ik nog lang niet mee stoppen. Sommige weken doe ik elke dag mijn oefeningen en train ik vijf keer in de week andere weken even niet elke dag maar train ik wel voldoende. Mijn rug is nog niet sterk genoeg, ik heb een kleine s onderin mijn rug en daardoor is dit een zwak punt dus extra core training om het goed te houden.

Hoe komt het dat ik geen zenuwpijn meer heb?

Sinds december slik ik medicijnen om de pijn niet/minder te voelen. Origineel moeten de medicijnen voor een goed resultaat 2x per dag ingenomen worden. Dit doe ik niet, ik slik 1x per dag 1 tablet. Met twee wordt ik er erg ziek van en dat belemmert mij meer dan pijn hebben. Het hardlopen ging ook niet met de medicijnen wanneer ik ze twee keer per dag in nam. Ik werd licht in mijn hoofd en het voelde niet goed. Met één ging het perfect om te hardlopen met medicatie, zo kan ik doen waar ik van geniet en met een stuk minder pijn. In de tussentijd kon ik fysiotherapie gaan krijgen. Voor het eerst voelde ik wat hij deed met mijn spieren. Een blok beton moest losgemaakt worden. We kozen oefeningen uit om mijn arm sterker te maken en daar werd hard aan gewerkt. De pijn bleef echter niet weg met de medicijnen. Minder maar niet weg. Na een paar weken voelde de fysiotherapeut nog iets in mijn arm, het blok beton was weg maar er zat wat anders, hij verwees me terug naar de huisarts.

zenuwpijn

Een bezoek aan het ziekenhuis voor een echo volgde. De uitslag een Lypoom (vetbult) in mijn schouder, niet zo diep die kunnen we zelf weghalen zei de huisarts. Niemand durfde te zeggen of dit mij minder of geen pijn meer gaat bezorgen. Niemand weet het. Ik wilde eerst de kwart marathon lopen en dan mochten ze gaan snijden. Mijn keuze, het zit er nu toch al. Dat werd een teleurstelling de huisarts die het zou gaan doen vond het niet verantwoord zelf te gaan doen hij ligt nogal diep zei hij. Verkeerde inschatting van mijn arts. Een week later lig ik in het ziekenhuis op een tafel en staan er twee artsen over me heen gebogen. De ingreep was best heftig ook al dachten we eerst dat hij klein en makkelijk was. Ze moesten flink graven en trekken om de vetbult eruit te krijgen absoluut geen pretje. Normaal schijnen ze er makkelijk uit te ploppen maar bij mij niet. Het ding is groot echt ruim 2 a 3 cm en het lijkt op schelpen pasta. De dagen erna zit ik thuis met enorme pijn. Ik weet me geen houding te geven, langzaam gaat het beter. Jullie konden al lezen over mijn hele gelukkige weekend en dat weekend werd nog mooier de maandag erna. Twee weken na de operatie ben ik weer in het ziekenhuis. Geen medicijnen meer geslikt, geen pijn meer gehad, hechtingen eruit en de arts durft te zeggen dat ik moet leven zonder pijn maar met een litteken van 3 cm. Dat litteken herinnert me eraan dat ik nooit moet opgeven en zoveel meer kan dan ik zelf denk. Ik vind het litteken niet erg ik ben er blij mee. Na zoveel jaar geen pijn meer hebben wow wat vreemd, wat een last letterlijk en figuurlijk van mijn schouders af.

zenuwpijn

Ongeveer zeven jaar lang heb ik pijn gehad elke dag. Niet elke dag even veel maar met de jaren werd het erger. Ik heb in de jaren veel kracht verloren in mijn arm en ga deze nu weer sterk maken. Het is onwerkelijk geen pijn meer te hebben. Ik voel nog steeds iets nu maar dat is herstellen van de spieren. Mijn eerste kilometers te maken zonder pijn was zo bijzonder. Al die rondjes hardlopen en wedstrijden de afgelopen jaren deed ik met pijn. In vier jaar tijd dat ik aan het hardlopen ben ben ik van een 10 km in 1:02:06 naar een 10 km in 1:10 gegaan en nu naar 1:03:56. Van vooruit naar achteruit naar sterker terugkomen. Elk jaar heb ik wat ingeleverd, snelheid, wedstrijden of doelen. Maar ik ben zeker gegroeid hierdoor. De Zandvoort Circuit Run waar ik de 5 km in 31:47 liep die tijd dat geeft hoop en laat zien dat langzamer trainen ook zijn vruchten kan afwerpen. Veel verder dan de 5 km dacht ik nog niet te komen met deze snelheid. Maar dan is daar de kwart marathon van Rotterdam en laat ik toch weer zien dat er genoeg inzit. Het vertrouwen in mijn kunnen is helemaal terug en dat terwijl er toen nog pijn was tijdens het hardlopen. Nu loop ik zonder pijn, wat zit er nog meer in mij? Dat gaan we zien!

Een lange update maar het past niet in mijn normale verslag, ik wil het gedeeld hebben. De boodschap dat je nooit moet opgeven, moet blijven vechten voor je eigen gezondheid en als jij denkt dat het beter kan daarvoor gaan.

Laat je nooit zeggen dat je iets niet kan.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Patricia is Grafisch Vormgever, blogt op www.blog.donderdesign.nl, leest, fotografeert en sinds 2012 niet meer te stoppen met hardlopen. Het meer bewegen werd een passie, een moment voor haar zelf, om na te denken en te genieten. Ze begon met een 6.8 km wedstrijd gevolgd door een 10 & 15 km en in oktober 2015 liep ze haar eerste halve marathon. Haar focus is nu sterk genoeg worden om een marathon te lopen en wel die van Rotterdam

Geef een reactie