Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Patricia: Waarom ik hardloop

Soms wil het even niet lukken. Soms heb je geen zin om te hardlopen. Dat kan en dat is zeker niet erg! Wat nu als je al een tijdje in een hardloopdip zit? Waarom heb je elke keer geen zin om te gaan hardlopen? Op dat moment willen we dat je gaat nadenken waarom je ooit bent begonnen met hardlopen? Vaak zit het dieper dan je denkt. In eerste instantie zeg je: om af te vallen of voor mijn conditie of misschien wil je mee gaan met de zogenaamde hype maar is dat echt alleen maar daarom? Krijg je niet een bepaald gevoel tijdens het hardlopen of misschien nadat je bent gaan hardlopen? Wij, de meiden van Just Keep Running,  hebben ook vaak een hardloopdip en daarom zijn wij gaan nadenken waarom we hardlopen? Vandaag trapt Patricia af met haar verhaal. Waarom doet Patricia aan hardlopen?

Op 23 oktober 2011 begon ik met hardlopen. Een maand nadat ik mijn rijbewijs en auto in bezit had. Voordat ik met de auto kon fietste ik elke dag 22 km. Ik had zat beweging, maar door die auto bewoog ik niet meer genoeg. Het voelde niet fijn en ik kon mijn energie niet kwijt.

Toen er op de deurmat een brief van VGZ viel met lessen van Start to Run voor je iPod ben ik daarmee begonnen. Al eerder had ik het geprobeerd, maar zonder succes. Ik liep op gevoel of met een stopwatch om de tijd bij te houden. Start to Run voelde erg goed. Ik wist wanneer ik moest lopen, wandelen en hardlopen. De stem was fijn, de muziek lekker afwisselend.

Na een aantal lessen besloot ik dat de schoenen die ik van mijn oude werkgever Rucanor gekregen had totaal niet geschikt waren voor mij. Samen met mijn moeder kocht ik mijn eerste paar hardloopschoenen. Wat was ik trots om echte hardloopschoenen te kopen. Ik kon niet wachten om ze te proberen. Zwart met paars, veters met zilveren draad erdoor. Deze schoenen moesten het gaan doen. Ze moesten me brengen naar mijn eerste hardloopwedstrijd: de Hemelvaartsdagloop in 2012. Een half jaar om te trainen; moest lukken toch? Ze brachten me overal. Ik liep vele kilometers. Door ziekte en een operatie moest ik mijn eerste wedstrijd verplaatsen met een jaar.

Patricia: Waarom ik hardloop

Wat mij gelijk duidelijk werd is dat ik moet hardlopen om me lekker en goed in mijn vel te voelen. Eind 2011 werd ik ziek: veel buikpijn, diarree, of juist helemaal niks. De doktersbezoeken begonnen weer. In februari was het over. Drie weken lang lag ik thuis op bed. Enorme buikpijnen en geen eten kunnen verdragen. Mijn lichaam was gesloopt. Ondertussen waren we al in het ziekenhuis beland en kreeg ik te horen dat ik het Prikkelbaredarmsyndroom heb. Testen voor allergieën volgden. Ik reageer op veel dingen slecht, maar niet slecht genoeg om er een label aan te hangen. Zo kan ik vandaag een gebakje eten en alles gaat, maar morgen zou het te veel zijn. Geef me ook maar geen glas melk of een boterham met pindakaas. Jeuk en diarree volgen onmiddellijk of in een iets later stadium.

Na deze drie weken van ziek zijn begon ik weer langzaam met werken. In de middag liep ik een rondje door het park. Ik pakte Start to Run er weer bij. Langzaam maakte ik weer mijn kilometers. Voelde ik me niet top, dan ging ik naar buiten. Ik kwam terug met een fijn gevoel. De avonden dat ik ziek op de bank doorbracht werden minder. Het besef wat sporten met je algehele gezondheid doet is zo heerlijk.

In 2013 was daar dan mijn eerste wedstrijd, in mijn geboortedorp. Mijn ouders, schoonouders, zus, vriend en opa waren erbij. Vijf rondjes door het dorp. Wat vond ik dit heerlijk. Het gejuich, de adrenaline, de sfeer en de ontlading. Erna was ik kapot. Ik bracht de middag door op het balkon, gebroken maar met zoveel trots en blijdschap in mijn lichaam. De volgende twee inschrijvingen kwamen en de afstand werd groter.

Patricia: Waarom ik hardloop

Na de wedstrijden bleef ik hardlopen en de wedstrijden voor 2014 kwamen eraan. Opeens was daar meer pijn dan normaal in mijn rechter schouder/arm. Eerst dacht ik dat het wel weg zou gaan. Gewoon wat verkeerd gedaan. Het ging niet weg. Ik werd kotsmisselijk van de pijn. Tranen in mijn ogen, want zelfs met hardlopen had ik veel pijn. Weer naar de dokter en het ziekenhuis. Zenuwpijn. Weer een chronische ziekte die niemand kan zien. Heel fijn dat niemand het ziet, begrijp me niet verkeerd, maar ook zo moeilijk want het begrip is er niet als je niet weet wat iemand meemaakt of voelt.

Zou ik nu niet meer kunnen hardlopen zonder pijn? Kan ik mijn droom nog waarmaken? Loop ik ooit de marathon? Allemaal vragen en allemaal onzekerheden. Wanneer ik ga hardlopen voel ik me sterk, zelfverzekerd en niet ziek. Niemand ziet dat ik ziek ben. Elke keer dat ik weer kilometers maak word ik sterker. Mijn lichaam vecht tegen zichzelf. Geeft aan dat het sterker wil en kan zijn. Mensen die niet snappen dat ik aan hardlopen doe zijn er genoeg. De mensen die het wel snappen sturen mij naar buiten als ik vervelend of me niet lekker voel. Mijn afstanden breid ik langzaam uit.

Dit jaar staat in het teken van de 15 km blijven hardlopen. Volgend jaar doen we er een paar kilometer bij. Die marathon loopt niet weg. De droom ervan ook niet. Ik heb geduld en een enorm doorzettingsvermogen. Mijn lichaam geeft zelf aan wanneer ik er klaar voor ben. Ik wil en kan niet binnen een jaar een marathon lopen. Waarom niet? Ik werk 40 uur in de week, heb mijn huishouden, vriend, familie en vrienden. Een werkdag kan soms al teveel zijn door de energie die het kost. Dan ga ik niet meer van mijn lichaam vragen dan het aankan op dat moment. Rust, regelmaat en balans en met een schema dat strak staat is het niet reëel voor mij.

Hardlopen-is-mijn-medicijn,-mijn-Big-Smile-on-my-face-4

Hardlopen betekent ondanks tegenslagen lekkerder in mijn vel zitten, tijd voor mezelf, werken aan een gezond lichaam en alles boven alles plezier hebben in de kilometers die ik loop en de evenementen waar ik aan mee doe. Wanneer ik zonder Big Smile on my face ga hardlopen moet ik stoppen. Finish ik zonder Big Smile on my face dan moet ik gaan nadenken. Ik ben twee keer gefinisht zonder Big Smile on my face, maar dat wil ik nooit meer. Hardlopen doe ik omdat ik het leuk vind en het me gezond houdt. Geen verplichting, geen moeten, plezier staat bovenaan.

There will be a day when I can no longer do this. Today is not that day.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Patricia is Grafisch Vormgever, blogt op www.blog.donderdesign.nl, leest, fotografeert en sinds 2012 niet meer te stoppen met hardlopen. Het meer bewegen werd een passie, een moment voor haar zelf, om na te denken en te genieten. Ze begon met een 6.8 km wedstrijd gevolgd door een 10 & 15 km en in oktober 2015 liep ze haar eerste halve marathon. Haar focus is nu sterk genoeg worden om een marathon te lopen en wel die van Rotterdam

10 Comments

Geef een reactie