Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Project Snelle Zélia: Conclusie sportvasten

Project Snelle Zélia: Conclusie sportvasten

Zo, dat was me een week. Vrijdag sloot ik sportvasten af na 10 dagen streng, gedisciplineerd te werk te gaan. Mocht je geen idee hebben waar ik het over heb, dan kan je het hier allemaal terugvinden: Sportvasten. Ik heb het gehaald en ik mag trots zijn op mezelf. Ik bén trots op mezelf! Ik ga jullie vertellen wat ik geleerd heb en wat er na sportvasten gaat gebeuren. 

Op 2 september begon ik met Sportvasten. Dat is 10 dagen lang een schema volgen en steeds minder eten om op een gegeven moment te switchen van suiker verbranden naar vetverbanden waarna je na 3 dagen weer langzaam mag eten. In deze 10 dagen heb ik ontzettend veel geleerd. Dat ik het ging halen, daar twijfelde ik een beetje aan. Ik hou van eten. Zo simpel is het. Ik geniet van heerlijk eten, van kaas tot een heerlijk pastagerecht. Ik at voor het sportvasten gezond, maar zoals ik al eerder vertelde eet ik wanneer ik me verveel. Alles wat ik tussendoor eet, was (of is) eigenlijk teveel. Hoe ga ik dit overleven, dacht ik meteen toen mijn coach sportvasten voorstelde. Wat nu als ik behoefte heb aan iets? Wat als ik de verleiding niet kan weerstaan? Want dan is de hele kuur mislukt. Toen zei mijn moeder het volgende:

Je hebt wel discipline, wilskracht om voor een marathon te trainen maar waarom dan ook niet om goed en gezond te eten?

Moeders, ze hebben vaak toch gelijk. Deze zin bleef maar door mijn hoofd spoken. Waarom zou ik dit inderdaad niet kunnen? Ik moet dit kunnen, voor mezelf. Voor niemand anders. En daarom is het me gelukt. Het is niet altijd makkelijk geweest. Ik heb momenten gehad waarvan ik dacht: Flikker op, ik wil eten! Maar ik zette het door, door die ene zin. En mijn vriend hielp me ontzettend goed. Zonder hem had ik dit ook niet gekund. Goed, wat heb ik geleerd?

Ik heb geen honger, ik heb trek

Het verschil tussen honger en trek kende ik niet. Misschien raar voor de meeste mensen, maar als ik zin in iets had dacht ik meteen dat ik honger had. Rommelt mijn buik? Ik heb honger! Riep ik dan. Nu moet ik er wel bij zeggen dat de supplementen die ik erbij kreeg er ook voor zorgden dat mijn hongergevoel onderdrukt werd. Maar als je drie dagen aan het vasten bent, dan merk je wel wanneer je trek hebt in iets of wanneer je echt honger hebt. Zo had ik de laatste dag wel echt honger. Ik werd licht in mijn hoofd, mijn buik was continu aan het rommelen en ik had het koud en was wat rillerig. Toen ik tijdens de opbouwfasen wel wat vast voedsel aan het eten was, en ik zag mijn vriend eten: toen had ik trek. Ik had geen honger, ik wilde gewoon ook mee-eten. Dat verschil heb ik nu ontdekt en herken ik in mijn lichaam.

Je lichaam kan meer dan je denkt

Dat ik elke dag moest sporten was wel fijn, want zo komt je lichaam niet in een spaarstand terecht. Toen ik vooraf hoorde dat je elke dag max 30 min moest gaan sporten wist ik niet hoe ik dat voor elkaar moest krijgen! Je krijgt bijna geen eten binnen, hoe moet ik dan gaan sporten? Maar dat heeft me enorm verbaasd. Vanaf dag één had ik energie en die energie is tot vandaag aanwezig. Natuurlijk was het tijdens de afbouwdagen nog niet zo moeilijk maar zelfs tijdens het vasten had ik energie voor 10! Ik hield me niet echt aan de maximale tijd, zo liep ik soms 10 km, dan weer netjes 4 en dan opeens 12 km. Ik kon gewoon doorgaan en ik bleef me goed voelen. Dit komt omdat je bent overgegaan naar vetverbranding, en dus komt er meer energie vrij. En (sorry voor de info) maar zelfs toen ik ongesteld was en heftig buikpijn had, lukte het me om te gaan hardlopen. Bizar hoe je lichaam kan werken.

Een lagere hartslag en met een lagere hartslag sneller lopen

Ik dacht dat dit een beetje een fabeltje was, maar vanaf dag 3 merkte ik dat het dus echt zo was. Ik liep toen 8 km en mijn hartslag was zo laag en mijn pace was goed. Ik had geen moeite met lopen want ik liep echt heel relaxed. Ook in rust is mijn hartslag gedaald. Wat ook een beetje eng was. Vrijdag mocht ik weer koolhydraten eten. Dat viel een beetje als een baksteen op mijn maag en ik merkte gelijk dat mijn hartslag ineens een stuk hoger werd. Ik vond dat mooi om te zien, hoe je lichaam reageert op eten.

Ik kan leven met minder koolhydraten

Dit is misschien voor mij het belangrijkste dat ik geleerd heb. Ik ben gek op pasta, aardappelen en rijst maar ik merkte altijd dat ik na eten ervan moe was. Mijn energie was compleet weg. Na de lunch moest ik echt weer opstarten en was ik vaak moe. Ik heb in 10 dagen maar 2 dagen koolhydraten gehad en dat bevalt me uitstekend. Ik was na de lunch nog steeds energiek. Ik voelde me fit. Ik hoef niet zoveel koolhydraten. Nu was ik er voor het sportvasten ook al mee bezig, maar toen had ik elke keer in mijn hoofd dat ik zo graag koolhydraten wilde en moest eten. Nu heb ik gemerkt dat het helemaal niet móet. Ga ik nu nooit meer koolhydraten eten? Natuurlijk wel, iedereen heeft koolhydraten nodig. Maar ik ga wel minderen. Hier kom ik zo nog op terug.

Ik heb veel geleerd de afgelopen dagen, maar de belangrijkste les is dat ik mijn lichaam heb leren kennen. Het voelt echt als een soort van reset. Ik ben nu (een paar dagen na het sportvasten) nog steeds niet aangekomen, de kilo’s zijn er nog steeds af en mijn centimeters ook.

Maar wat nu?

Ik hoor al een paar mensen denken: die is over een paar maanden weer op hetzelfde gewicht of zwaarder. Ik geloof heel goed dat men dat denkt en dat is jullie goed recht maar ik weet dat het anders is. Vrijdag heb ik mijn coach gesproken en zij blijft mij begeleiden. Nu wil ik het niet teveel over de details van mijn voeding hebben omdat iedereen zijn of haar menig heeft. Dus ga alsjeblieft niet mailen of in een comment schrijven dat ik fout bezig ben! Ik ga aan de slag met mijn coach en kijken of dit goed voor me is. Naar aanleiding van het sportvasten zijn we erachter gekomen dat ik het fijn vind om minder koolhydraten te eten. Mijn lichaam reageert daar heel goed op en ik blijf energie hebben. Nu heb ik met haar afgesproken dat op de dagen dat ik sport, 1 uur na het sporten een portie koolhydraten mag. De dagen dat ik niet sport (en dat zijn er niet heel veel), dan mag ik dat niet. Ik heb een lijst gekregen met voorbeelden van ontbijt, lunch en avondeten en ik denk wel dat dit gaat lukken. Het wordt soms puzzelen maar ik geloof hierin. Ze houdt mij in de gaten en over 2 weken gaan we het bespreken. En weet je wat, ik mag na de Vredesloop lekker een groot bord pasta eten, HA! Wat nou, dingen verbieden tijdens een “dieet”?

Ik denk wel dat jullie kunnen zien dat ik zeer tevreden ben over dit experiment. Ik noem het een experiment, want het was nog wel de vraag of het me zou lukken. Mentaal maar ook fysiek. Het is een flinke investering (275 euro met 3 x een bespreking met mijn coach en supplementen) maar voor mij is het zeker de moeite waard geweest. Dat ik afgevallen ben, is mooi meegenomen. Maar wat ik gevoeld heb, wat ik heb leren kennen van mijn lichaam: dat is winst. Ik vertrouw mijn lichaam weer en alleen daarom was het sportvasten 100% de moeite waard. Zou ik het nog een keer willen doen? Wellicht als een soort van reboost over een jaar of 2 maar voorlopig nog niet. Ik ga nu met deze informatie verder en ik weet dat ik in goede handen ben. Mijn lichaam is er klaar voor, maar vooral mijn hoofd ook.

Als ik een marathon kan lopen, waarom dan ook niet mijn voeding beter in hand hebben? 

Project Snelle Zélia: Conclusie sportvasten

P.s Ik loop volgende week zaterdag samen met Saskia, Niki, Alyssa en Wendy de 10 km van Vredesloop en zondag de Dam tot Damloop met Josianne. Wie zie ik waar?

P.s.s Ik wil naast mijn moeder en mijn vriend nog 3 lezeressen bedanken voor hun dagelijkse steun! Samantha, Nathalie en Ilse: heel erg bedankt voor jullie berichten op Facebook! Jullie reacties bij mijn verslagen hebben me er zeker ook doorheen gesleept! Onwijs bedankt!

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

Geef een reactie