Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Terugblik op mijn tweede marathon

‘Wat? Ga je alweer een marathon lopen?’ ‘Je hebt er toch al een gelopen?’ ‘Zo, jij hebt het hardloopvirus flink te pakken he!’ Toen ik wereldkundig maakte dat ik me voor Rotterdam 2016 had ingeschreven, waren de opmerkingen (van niet-hardlopers, voornamelijk) niet van de lucht. Waarom zou je nog een keer zo’n pleuris end gaan lopen? En al die trainingen in de kou – daar word je toch niet blij van?

Ik dus wel. Vorig jaar vond ik het trainen voor de marathon al bijna leuker dan het evenement zelf. Ik vond het machtig mooi om te zien dat ik – mijn lijf! mijn benen! – zo ver als 30 km kon lopen. Ik kon dan ook niet wachten tot ik in december mocht gaan trainen voor mijn tweede marathon. Een beetje gespannen was ik wel. Hoe anders zou het dit jaar zijn?

Terugkijkend naar mijn trainingen de afgelopen maanden, moet ik als eerste toegeven dat het vooral makkelijker is geworden. De trainingen zelf waren een stuk pittiger dan vorig jaar. Maar over het algemeen vond ik het een stuk overzichtelijker. Ik wist al wat ik kon verwachten. Ik wist al dat een groot deel van mijn weekenden in februari en maart op gingen aan lange duurlopen. Ik wist al dat ik wat vaker de wekker moest zetten voor een interval in het donker. Maar dat vond ik vorig jaar niet erg en dit jaar was het evenmin een probleem. Sterker nog, ik denk dat ik nog beter ben geworden in het verdelen van mijn tijd. Dit jaar liep ik wél voor zonsopkomst dat rondje, zodat ik ’s avonds op tijd aanschoof bij een etentje. Dit jaar ging ik op zondagmiddag alsnog met tegenzin naar buiten, omdat ik wist dat ik deze training op maandag nooit meer in zou halen.

Zoals gezegd, de inhoud van mijn trainingen was wel anders dit jaar. Pittiger. Ik had mijn trainer ook gevraagd om me flink te laten zweten. En dat is gelukt. Vorig jaar liep ik doordeweeks maximaal driekwartier tot een uur, nu moest ik telkens voor minimaal 60 minuten naar buiten, maar meestal waren dat er 75.

En wat deed ik dan zoal tijdens die trainingen? Een stuk meer interval dan vorig jaar. In 2015 bestond mijn interval vooral uit een x aantal keer 30 seconden knallen. Dit jaar zat er in bijna al mijn trainingen wel een intervalletje verstopt. Even aanzetten elke 10 minuten, een aantal kilometer op wedstrijdtempo, progressief trainen of ‘ouderwets’ 800 of 1500 meter versnellen. Die verhoogde intensiteit wierp al snel zijn vruchten af. Ik werd sneller.

Drie weken voor mijn eerste marathon liep ik 30 kilometer. Wauw, wat een mijlpaal vond ik dat. Dit jaar liep ik die afstand maar liefst drie keer, voordat ik aan 42,125 kilometer begon. Mijn pace tijdens de duurlopen in 2015 en 2016 veranderde niet: ik liep in opdracht van mijn trainer steevast zo rond de 10 kilometer per uur. Voor mij een zeer rustig en aangenaam tempo.

 photo jkr 2e marathon_zps2yru3k1u.jpg

En dan die marathon zelf. Vorig jaar was het alsof al mijn zintuigen wagenwijd openstonden. Er ontging me niks. Ik zag elke supporter langs de kant. Ik zag kennissen en oud-klasgenoten van jaren geleden. Ik genoot van elke meter. Na de start galmde het nog kilometers langs als een mantra door mijn hoofd: IK LOOP EEN MARATHON IK LOOP EEN MARATHON IK LOOP EEN MARATHON. En hoe zwaar het ook werd, ik hield me vast aan die gedachte. Ik liep gewoon een marathon! Hoe vet was dat! De dag na mijn eerste marathon was ik high. Zo high ben ik in mijn leven niet geweest. Die glimlach zat de rest van de week op mijn gezicht.

Dit jaar heb ik – helaas – wat minder genoten. Niet alleen omdat het niet helemaal goed ging. Maar: de nieuwigheid was ervan af. Ik had me nog zo voorgenomen om te gaan genieten: van de mensen, van het parcours, van het feit dat ik WEER een marathon liep. Maar ik zat teveel in mijn hoofd. Ik was teveel bezig met pace en route en de andere renners. Dit jaar was ik wel  een stuk emotioneler dan vorige keer. Een marathon is een emotionele rollercoaster en ik ben drie keer over de kop gegaan. 2016 was spannend, het was emotioneel, ik vond het nog steeds geweldig, maar het was bij lange na niet dezelfde kick als vorig jaar.

Is dat erg? Zeker niet. Ik vond Rotterdam Marathon 2016 alsnog een geweldige ervaring. Evenals de weg ernaartoe. Ik zou het zo weer doen.

Heb jij al meerdere marathons op je naam staan?

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

2 Comments

Geef een reactie