Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Tikkie terug

Afgelopen week was er eentje van uitersten: op zondag liep ik een halve marathon, en de rest van de week moest ik noodgedwongen rust houden en liep ik bijna niet. Ik moest een ‘tikkie terug’.

Zondag

Na mijn dramatische halve marathon in Eindhoven (die ik noodgewongen na 5 km moest stopzetten) liep ik een aantal dagen niet. Ik bezocht mijn sportfysio en een masseur, ik volgde een paar lessen yoga en ik hield rust. Maar, ik had me aangemeld als pacer voor de halve marathon van Amsterdam. Voor een rustig tempo, dat wel. Maar was het verstandig? Ik legde mijn dilemma voor aan mijn sportfysio. Eerlijk is eerlijk: hij vond het niet het allerbeste idee van de wereld. Maar hij kent me langer dan vandaag… Hij kan inschatten of ik fit genoeg ben, en of mijn rugklachten hiermee verergeren. Na een testrondje op vrijdag kreeg ik zowaar groen licht. Ik mocht de halve marathon van Amsterdam pacen!

 photo IMG_3955_zps90hqx2jn.jpg

Mijn pacemaatje liet me zondag helaas in de steek: zij lag met griep op bed. Dus aan mij de taak om in mijn eentje een groep naar eindtijd 2:10 te pacen. Vooraf was ik best een beetje nerveus: kon ik dit wel alleen? Wat als ik toch last van mijn rug zou krijgen? Wat als ik te snel of te langzaam zou lopen?! Allemaal nergens voor nodig, die zenuwen. Om mij heen liep een (best wel grote) groep dolenthousiaste hardlopers – van beginner tot gevorderde. Ik had geen last van mijn rug en heb 21 km lang volop genoten. Van de omgeving, van de mensen langs de kant en vooral van mijn loopgroepje. Het feest werd compleet toen ik Zélia tijdens het lopen tegen kwam. En niet veel later stond mijn vader in het Vondelpark. Wat een verrassing! Breedlachend en applaudisserend kwam ik over de finish in het Olympisch Stadion, in 2:09:59! Wat een topdag!

 photo IMG_3959_zpsjjsxtt7y.jpg

Maandag

Een beetje kneep ik ‘m wel, de dagen na de halve marathon. Ik ben eigenwijs, en ik pretendeer mijn lichaam goed te kennen – maar wat als ik dit nou compleet verkeerd heb ingeschat? Gelukkig had ik maandag geen centje pijn. Ik voelde niet eens aan mijn lijf dat ik 21 km had hardgelopen. Een opluchting, kan ik je zeggen.

’s Avonds maakte mijn vriend foto’s van me voor een review en huppelde ik wat in sportkleren door de straat. Al met al niet echt een work-out.

 photo IMG_3976_zpsnvs9veaq.jpg

Dinsdag

Dinsdag lag ik op het bed van de manueel therapeut. Hij was op de hoogte gebracht van mijn situatie door mijn sportfysio. En hij was iets minder gecharmeerd van mijn halve marathon in Amsterdam. Voordat ik werd gekraakt, moest ik plechtig beloven deze week niet verder dan 5 km te lopen. Ik moest, zei hij: ‘een tikkie terug’. Om mijn lichaam, mijn rug, rust te gunnen. Vooruit dan maar…

Woensdag

Rondjes van 5 km of minder: niet mijn favoriet. Ik weet niet waar ik heen moet, ik weet niet hoe snel ik moet lopen. Ik weet gewoon niet wat ik ermee aan moet. Op woensdagavond wist ik mezelf eindelijk naar buiten te slepen voor een minirondje. Ik drentelde wat door mijn wijk, stak wat straten over, liep lusteloos heen en weer. Mijn benen waren stroef, mijn kuiten zaten klem. Nu pas voelde ik de vermoeidheid van de halve marathon. Na 4,5 moeizame kilometers stond ik weer voor de deur.

 photo IMG_4001_zpshxzzohve.jpg

En ja, als ik niet dolenthousiast ben, dan gebeurt er meestal ook niet veel. Donderdag en vrijdag liep ik dan ook niet. Maar, dit weekend heb ik alle tijd! Ik ga eens op zoek naar een nieuwe route… 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Geef een reactie