Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Tussenweekje en een obstakelrun met héél véél modder…

Zoals jullie wellicht al gezien hebben op instagram en/of facebook, deed ik afgelopen weekend mee met een obstakelrun, waar ik niet helemaal heelhuids uitgekomen ben. Deze week stond na die run dan ook vooral in het teken van rust en herstel. Ik neem jullie weer mee door mijn trainingen en race van afgelopen week, en kijk weer even vooruit, waarbij ik jullie hulp nog wel even nodig heb.

Groepstraining, fietsen?

Donderdag mocht ik weer flink aan de bak tijdens de groepstraining. Aangezien we dit keer (wel voornamelijk onverhard) redelijk vlak liepen, lag het tempo enorm hoog. Maar hey, het is wel weer gelukt!
Op vrijdag ging ik midden op de ochtend (foute keuze in de hitte!) hardlopend naar mijn vader, om zijn fiets op te halen. Deze zou namelijk op zaterdag zeer goed van pas komen!

Obstakelrun “Tot de Nek in de Drek”

Ja, die zaterdag… Oren vol modder, haar vol modder… Kortom: Tijd voor die obstakelrun! Al op 1 november hadden mijn zoon en zwager zich hiervoor ingeschreven en besloten mijn zusje en ik ook mee te doen. En ach ja, waarom ook niet direct die 15 km? Helaas moest mijn zusje verstek laten gaan, maar ik heb in Joyce een fantastische vervanger weten te vinden! Ze kwam naar ons huis, om van hieruit op de fiets naar het evenemententerrein te gaan, 8 kilometer verderop. Met de fiets was dit gemakkelijker te bereiken (en dichterbij start/finish) dan met de auto.

Eerste ronde

Eenmaal daar duiken we de rijbak in van de manege, spelden ons startnummer op en dan is het al tijd om het startvak in te duiken! Met z’n allen opgesloten in een rijbak is weer eens een nieuwe gewaarwording. We zijn nog niet gestart of ik adem al opstuivend stof in. Hoezo modder? Het duurt niet lang of het eerste slootje dient zich aan, waarvan er nog héél veel zullen volgen. Ook mogen we door de hallen bij een aardappelboer: Hoge aardappelkratten in klimmen, over een aardappelenberg, vervolgens weer door via een maisveld.

Na vele greppeltjes, klimmetjes en bospaadjes komen we bij “de sprong”: we moeten naar de overkant van het kanaal en kunnen kiezen om de hoge of de lage afsprong te nemen. Niet nadenken, hoog! Het fijne is, dat er dus gewoon géén wachtrijen zijn, dus eenmaal op het plateau kunnen we direct springen. Wel fijn, zo hebben we niet echt in de gaten hoe hoog het eigenlijk is! Vervolgens steken we het kanaal weer over, mogen we het water in en via een net aan de brug er weer uit klimmen. Dat is lastig zeg!

Uiteindelijk komt de ECHTE modder in beeld: een grote bak met een net er vlak boven, vol met slijmerige, stinkende, gelei-achtige modder. Ik zat er compleet onder!

Gelukkig konden we nog geen 50 meter verderop door een vijver. Amper heup-diep, maar wel fijn om even lekker languit te gaan en het ergste modder uit m’n gezicht te wassen. Aan het eind weer klimmen, een douche tot besluit en door! Op één van de laatste hindernissen in het eerste rondje, waar ik weer door zo’n bak “speciale modder” was geweest, gleed ik met een voet van een klimlatje en knalde met mijn knie tegen de houten wand. Oef! Ik schrok er even van, maar had me gelukkig goed vast en kon weer door.

Tweede ronde

Tijdens het tweede rondje begon mijn knie steeds meer pijn te doen. Joyce gaf wel heel lief aan, dat ik goed moest oppassen dat ik niet geforceerd zou gaan lopen, zodat mijn andere knie ook pijn zou gaan doen. Zó waar! Op dat moment realiseerde ik mij trouwens nog niet dat de pijn in mijn knie kwam van die “glijpartij”. Dat besef kwam pas toen ik al lang en breed weer thuis was.

In die tweede ronde hebben Joyce en ik nog wel een krokodil en een pinguin weten te scoren, die we de laatste 4 à 5 kilometer op sleeptouw hebben genomen. Wat een lol kun je daar mee hebben!  Of zoals een jongetje in het publiek over mij zei: “Kijk mama, die kan niet zwemmen, die heeft een zwemband om”!

Uiteindelijk was het dan echt zover: we mochten door de grote schuimberg, laatste strobalen-klim op en de finishglijbaan nemen!

Yes, we hebben het gehaald! De spierpijn in mijn kaken was minstens zo erg als die in mijn bovenbenen van al dat klimmen, het was een bizar gaaf spektakel!

En dat shirt van mij, dat voor de start nog stralend wit was? Dat is nu weer zo mooi wit! Direct in een emmer warm water met biotex laten weken, ’s avonds het water nog eens ververst en vervolgens in de wasmachine. Ik had niet verwacht dat het weer helemaal schoon zou worden!

Herstellen

Dat begon eigenlijk al direct na de finish. Heel kort even nagepraat met mijn man en zusje, die als supporter waren gekomen (en deze foto’s maakten) om vervolgens naar de voetbalclub te lopen waar we konden douchen. Heerlijk, direct echt even goed douchen! Het fietsen ging wat moeizamer, mijn knie werkte niet goed mee. Bij thuiskomst heb ik direct een icepack er op gelegd om hem goed te koelen. En elk uur verplichtte ik mijzelf om even de benen te strekken, zodat ik niet heel stijf zou worden.

Zondagochtend deed hij nog steeds heel zeer. Gelukkig had ik nog Midalgan Cooling Gel. Dat verlichtte ook nog goed! Ik had besloten om vandaag een heel rustig en minimaal rondje te gaan lopen, na het avondeten. Maar ja, in plaats van mijn oudste zoon naar het station te brengen, heb ik hem maar “even” naar zijn studentenhuis gebracht in Eindhoven… Iets met spoor-onderhoud waardoor zijn reis 3,5-4 uur zou duren. Zo kwam het dat ik in plaats van half negen, pas om kwart voor twaalf mijn rondje ging lopen.

Maandag voelde mijn knie al iets beter, maar mijn darmen, die al sinds zondagochtend onrustig waren, vonden het juist toen fijn om superactief te worden. Niet verder dan een paar honderd meter van mijn huis dus!

Mijn darmen zijn weer tot rust gekomen, mijn knie voel ik gelukkig vrijwel niet meer. Ik denk dat ik er goed aan heb gedaan, om de afgelopen dagen even heel bewust op een iets rustiger tempo een minimaal rondje te lopen.

En verder?

Ik kijk met een grote lach terug op de obstakelrun van zaterdag, ondanks mijn knie. Die herstelt goed, dus ik kan lekker vooruit gaan kijken! Er zit een vakantie aan te komen en ergens in de loop van volgende week zal ik een trainingsschema krijgen voor de halve marathons die ik dit najaar wil gaan lopen.

Tijd voor een nieuwe titel dus, maar welke? Road to Eindhoven/Berenloop? Nicole loopt de halve? of iets totaal anders? Ik zit er heftig over na te denken, maar ik weet nog geen echt leuke te bedenken… Hebben jullie nog ideeën, laat ze maar horen!

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Geef een reactie