Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Twee rundates en tweeëntwintig kilometer

Twee rundates en tweeëntwintig kilometer

Twee rundates en tweeëntwintig kilometer had ik nooit gedacht in één week te beleven. Het was een superweek met de perfecte afsluiting. Samen met Zélia hardlopen, iets wat ik al heel lang wilde en wat nu eindelijk gebeurd is.

Maandag had ik mijn eerste rundate met Wendy. Samen deden wij mee aan de eerste run van GL2R Rotterdam. Het was superleuk en met effectieve oefeningen, want twee dagen lang heb ik mijn bovenbenen gevoeld. Benieuwd hoe het was? Lees dan ons verslag over dit evenement: Window shopping run met GL2R Rotterdam.

Dinsdagavond:

Twee rundates en Tweeëntwintig kilometer

Een gesprek dat op Twitter begon, zette zich voort op Whatsapp. Binnen een paar seconden was besloten dat Zélia naar mij zou komen zondag. Samen zouden we gaan hardlopen.

In de dagen voorafgaand opende ik een aantal keer afstandmeten.nl om te kijken hoe de route zou worden. Zélia’s schema gaf aan dat ze 22 kilometer moest lopen. Ze wilde zonder stoplichten, nu is dat voor mij geen probleem, want die hebben we hier niet. In de route moest ik rekening houden met mezelf. Bij 15 km moest ik kunnen beslissen of ik doorliep, mijn fiets pakte of ermee ophield. Ik wist dus dat het park vlakbij huis mijn laatste stukje moest zijn, want alles vanaf daar is maar 1-2 km naar huis.

Zondagochtend, mijn eten van de avond ervoor zit niet lekker, kennelijk zit er iets in waar ik niet tegen kan. Nadat ik het kwijt ben ga ik ontbijten. Een heerlijke witte boterham met chocovlokken, een appel en een glas cola. Zou dit genoeg zijn? Ik ben een beetje zenuwachtig, blij zenuwachtig. Zélia en ik willen dit al zo lang. Hoe zal ze de route vinden, hou ik het wel vol, kan ik me aanpassen in een tempo dat ik heel graag zou willen lopen bij mijn langzame duurlopen maar me niet lukt? Allemaal twijfels omdat ik zenuwachtig ben. Ik stap in mijn auto om Zélia op te halen.

Voor vertrek eet Zélia haar boterhammen en ik kies ervoor om nog een banaan te eten. Normaal neem ik niks te eten en drinken mee, maar ik moet dit echt gaan doen en leren, dus met Dextro energie en water bij me gingen we samen op pad. Als ik alleen loop, ga ik snel te hard, lukt het me niet om langzamer te gaan. Zélia mocht niet harder dan hartslag 160, dus hielden we ons daaraan. Niet tijdens het lachen natuurlijk, want toen waren er genoeg piepjes te horen. Samen met iemand mijn routes lopen. Iemand die net zoveel (of nog nog meer) passie heeft voor hardlopen als ik. Iemand met een doel.

In het begin moest ik even wennen aan het rustige tempo waarop we liepen. Langzaam kwam ik er wel in en begon het fijn aan te voelen. Opeens hadden we er al 5 km opzitten, het normaal zo enorm lange rechte stuk van 3 km was nu zo voorbij. Ondertussen waren we al aardig nat geworden en het zag er niet naar uit dat het zou gaan stoppen met regenen. Wel erg jammer, want zonder regen kan ik net iets meer genieten dan met, maar op een gegeven moment voel ik het niet meer.

Regen, we don’t care!

Bijna 10 km en flats een plas die ik niet zo diep had ingeschat, een enorm natte voet was het resultaat. Het voelde even vies, maar al gauw voelde ik het niet meer. We gingen onder de weg door naar het bos. Ik paste de route iets aan. Vanwege de regen kon ik niet garanderen dat het mooie grindpad door het bos begaanbaar was, dus koos ik voor veilig asfaltpad. Bij 11 km moest Zélia een gelletje nemen en besloot ik weer wat te drinken. Ze vond het gelletje niet zo lekker. Ik proefde het ook. Mijn rechterwang vertrok helemaal van de viesheid, maar dit zag ze niet. “Ik vind het wel lekker, gewoon opeten”, zei ik. Ze deed het en dat was mijn bedoeling: vies of niet, het moest erin.

Zélia vroeg een aantal keer hoe het ging, of het lukte en wat ik ging doen. Ik voelde me goed en zei dat ik door wilde gaan. Meefietsen zag ik niet zitten, dan loop ik liever. Het tempo beviel me goed. Zélia gaf aan dat ze het niet met me eens was en ik moest stoppen als het niet ging. Ik bleef lopen en samen liepen we richting de 22 km. De laatste kilometers begon ik over mijn route te twijfelen maar het moest goed komen,want ik had hem uitgestippeld. 21.1 km, “high five, je hebt een halve marathon gelopen!” roept Zélia. Het besef is er nog niet, ik ben zo gefocust op onze route en dat 22 km thuis zal zijn. De laatste meters lijken het langst te duren. We zijn ze gewoon aan het aftellen, omdat we naar de wc willen, willen douchen en niks willen doen. Thuis! 22 km, we hebben het gewoon gedaan. En plassen hoefden we natuurlijk niet meer, stomme hersenen doen veel met je tijdens het lopen… zelfs dingen laten denken die niet waar zijn.

Twee rundates en Tweeëntwintig kilometer

Het besef dat ik een halve marathon, 22 km, mijn langste afstand en langste tijd oout heb gelopen was er niet. Ik was zo blij dat we het samen gedaan hadden. Ik was zo trots om te zien en meemaken hoe Zélia bezig is dat ik totaal niet met mezelf bezig was. Zélia, ik ben zo trots op jou, jij loopt zaterdag gewoon weer 23 km, weer een kilometer erbij! Hoe goed jij bezig bent met deze voorbereiding op de marathon vind ik echt respectvol en kan niks anders dan je steunen.

Ik ben een mafketel volgens Zélia 😀 en van haar pik ik dat. Ik heb helemaal zelf besloten verder te gaan. Terwijl ik de keuze maakte om door te gaan had ik van boven tot onder en weer terug mijn hele lichaam nagelopen. Mijn gevoelige plekken dubbel gecheckt en niks gaf mij een seintje dat ik moest stoppen. Zelfs mijn arm liet niks weten. Ik heb ervaren hoe langzamer lopen voelt en het voelt heerlijk. Het tempo dat we liepen is voor mij super om mijn grenzen te verleggen. Met mijn tempo dat ik loop bij een 5 km had ik dit nooit gedaan. Ik ga vaker dit doen, maar niet elke week.

Dat besef dat kwam pas toen ik dit verslag maakte om 20:30 uur. Met een grote glimlach op mijn gezicht, gevoelige tenen en een stijve scharnier in mijn knie zit ik achter mijn computer.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Patricia is Grafisch Vormgever, blogt op www.blog.donderdesign.nl, leest, fotografeert en sinds 2012 niet meer te stoppen met hardlopen. Het meer bewegen werd een passie, een moment voor haar zelf, om na te denken en te genieten. Ze begon met een 6.8 km wedstrijd gevolgd door een 10 & 15 km en in oktober 2015 liep ze haar eerste halve marathon. Haar focus is nu sterk genoeg worden om een marathon te lopen en wel die van Rotterdam

2 Comments

  • Manon

    21 januari 2015 at 08:40

    Wauw wat fijn zeg, dat het zo goed ging! Natuurlijk voel jij zelf het beste aan wat wel en niet kan. Ik ben natuurlijk ook geen trainer en kan er niet veel van zeggen, maar vind het knap dat je het hebt gedaan 🙂

    Beantwoorden
  • Joëlle

    21 januari 2015 at 10:20

    Superknap dat je zomaar even 22 km hebt gelopen, Patricia! Lijkt me heel gaaf om zo’n lange afstand aan te tikken. Ik kijk ook heel erg uit naar de run in maart met z’n allen, hopelijk ben ik dan goed hersteld en kan ik lekker lang meelopen!

    Beantwoorden

Geef een reactie