Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Twijfels en onzekerheden

Nog 1,5 maand tot de marathon van Rotterdam. An-der-hal-ve maand. Sinds december train ik vrij trouw en focus ik me vooral op de trainingen zelf, en niet zozeer op de marathon. Maar deze week dacht ik ineens: Slik. Nog maar 1,5 maand! Ben ik hier wel klaar voor? Ben ik fit genoeg? Ben ik echt wel sneller geworden? KAN IK DIT WEL?! Een week vol twijfels en onzekerheden…

Ik train met evenveel toewijding als vorig jaar. Ik probeer mijn schema trouw te volgen. En toch heb ik geen idee of ik wel op de goede weg ben. Waar zit dat nu in?

Vorig jaar trainde ik voor mijn allereerst marathon. Ik vertrouwde blind op de aanwijzingen en het schema van mijn trainer. En met succes: ik gaf een beoogde eindtijd op, hij bouwde een schema, ik volgde dat schema en ik liep precies de eindtijd die ik voor ogen had.

Ook dit jaar maakt diezelfde trainer voor mij elke 3, 4 weken een schema. Alles verloopt hetzelfde als vorig jaar: ik deel mijn richttijd, hij maakt een schema op maat. Met als een groot verschil: ik heb al een keer getraind en een keer een marathon gelopen. Dat ik ‘m uit zal lopen, daar ben ik dus wel zeker over. Maar hoe? Hoe snel? Ineens ga ik over heel andere dingen nadenken. Zal ik nu alvast stoppen met het drinken van wijn? Moet er niet nog een paar kilo af? Welke schoenen moet ik in vredesnaam aan?

Ik moet het, kortom, zelf doen. En dat maakt angstig.

 photo jkr 20 feb 2_zpsxfista36.jpg
Zondag

Op zaterdag stond de laatste training van mijn rustweek gepland: een rustige duurloop van maximaal 15 km. Alleen, zaterdag had ik absoluut geen zin. Mijn hoofd stond gewoon niet naar hardlopen. In plaats daarvan deed ik uitgebreid boodschappen, kocht ik wat cadeautjes, las ik een boek en ging ik aan het eind van de dag naar een housewarming van vrienden. Ook wel eens lekker!

Maar ja, dat betekende wel dat ik op zondag moest lopen. En zondag was het een stuk slechter weer dan de dag ervoor. Helaas voor mij…

Zo fris en soepel als ik de donderdag ervoor liep, zo sloom en bonkig liep ik nu. Gelukkig hoefde ik ‘maar’ 10 km/u (het tempo waarop ik mijn langste duurlopen loop). En dat was maar goed ook. Ik was niet vooruit te branden en telde elke stap. Deze moeizame run was natuurlijk weer koren op de molen van mijn negatieve hersenspinsels. Kan niet. Lukt niet. Arrrgh. Iets te vroeg (rond 13,5 km) gaf ik de strijd op. Soit.

 photo jkr 20 feb 1_zpsau122xok.jpg
Dinsdag

Dinsdag, intervaldag! Hoe verrassend hardlopen kan zijn, bleek dinsdag wel. Ik werkte een dagje thuis, zodat ik aan het eind van de dag (met daglicht!) zou kunnen lopen. En hoera, vlak voor vertrek werden mijn marathonschoenen bezorgd! Ik had hier en daar om advies gevraagd. Lichter, neutraler, meer ondersteuning, ander model, ander merk: arghh! Uiteindelijk besloot ik het advies van mijn altijd nuchtere vriend op te volgen (‘Als het werkt, werkt het toch?’) en kocht ik mijn favoriete Nike LunarTempo’s.

Zo blij als een kind trok ik mijn nieuwe schoenen direct aan. Eenmaal buiten werd mijn enthousiasme een beetje getemperd. Mijn horloge werkte niet, ik vergat mijn Nike+-app aan te zetten. En ik moest intervallen! Help! Dan maar op gevoel? Net toen ik het helemaal had opgegeven, floepte mijn horloge aan. En ik liep… te snel. Veel te snel eigenlijk, als ik het schema wilde aanhouden. Maar het voelde goed en ik had wat bevestiging nodig. Ik besloot dus dit tempo aan te houden, zolang als mogelijk.

Halverwege de route heb ik mijn tempo iets laten zakken (het was geen wedstrijd) maar desalniettemin was ik meer dan tevreden met mijn tempoloop. Zou het dan toch goed komen..?

Donderdag

Mijn rustige loopje op woensdag was erbij ingeschoten. En op vrijdag stond 30 km gepland. Inhalen? Skippen? Niet lopen voelt verkeerd – zeker deze week, waarin ik een beetje onzeker ben. Maar na een korte, onrustige nacht zat hardlopen voor werk er niet in. En eenmaal op werk was ik zo vréselijk moe (echt ik-kan-mijn-ogen-niet-openhouden-moe) dat ik hardlopen na werk ook niet zag zitten. Ik besloot naar mijn lichaam te luisteren. Rust houden dus. Een wijs besluit, want om half tien sliep ik al…

 photo jkr 20 _zpsmxaeamrh.jpg

Vrijdag

D-dag! Oftewel dertigkilometerdag! Twee weken geleden liep ik deze afstand ook al. Gek, hoe snel je vergeet hoe vér het eigenlijk is. Ik twijfelde wat over de route: zou ik eens naar een andere gemeente gaan? Andere regio? Door de stad? Uiteindelijk koos ik ook hier voor de – letterlijk – veilige weg: natuurgebied Meijendel. Mooi, groot en ik ken de weg.

Ik begon de dag met een flink ontbijt (een bak havermout met banaan) en vulde mijn camelbak met sportdrank. Ik had 12 (!) uur geslapen, de zon scheen fel: ik had er zowaar zin in. Eenmaal op weg vlogen de kilometers voorbij. Ik stopte een paar keer heel kort om wat te drinken en te strekken. Ook over mijn tempo was ik te spreken: sneller dan nodig, iets langzamer dan mijn beoogde marathontempo. Prima training dus. Zo’n duurloop is even doorbijten maar o, o, oh: dat gevoel erna! Uitgebreid douchen, eten en even genieten van het feit dat het half één ’s middags is, op je vrije vrijdag, en dat je al DERTIG kilometer hebt gelopen. En dat gevoel nam mijn twijfels een piepklein beetje weg.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

One Comment

Geef een reactie