Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Verslag: Roparun 2016

Ik wrijf de slaap uit mijn ogen terwijl ik dit verslag tik. Na dagen van minimale slaap en honderden kilometers heb ik last van een jetlag. En van heimwee. Want Roparun, wat was je weer onvoorstelbaar mooi.

Vrijdag

Dit jaar mag ik weer mee als loper in het team van de NOS. We verzamelen vrijdag om 8 uur in Hilversum, naast, uiteraard, het gebouw van de NOS. Na een korte, zeer onrustige nacht (ben ik dan toch weer zenuwachtig?!) sta ik om kwart over vijf naast bed. Aankleden, boterhammen smeren, tas pakken en op naar de eerste tram. Een kleine twee uur later ben ik in Hilversum. Daar ontmoet ik de rest van het team. Een aantal mensen deed vorig jaar ook mee, de meerderheid is nieuw. De eerste kennismaking belooft veel goeds. Ondanks het vroege uur zit de sfeer er al goed in.

 photo roparun 1_zpsxesuhrt6.jpg
Rond half tien zwaaien de medewerkers van de NOS ons uit. We vertrekken met twee campers, een lopersbusje en een propvol busje van de catering richting Parijs. Morgen starten we pas, maar op deze manier hebben we rustig de tijd om te eten, ons voor te bereiden en nog wat door Parijs te wandelen.

 photo roparun 2_zpsuh5ozt5h.jpg
Na zes uur komen we aan in een voorstadje van Parijs, vlakbij het startterrein van de Roparun. We gooien onze tassen op bed en spoeden ons richting metro. We gaan uiteten in de stad en aangezien het prachtig weer is, willen we ook nog een rondje wandelen. Bang dat we niet genoeg beweging krijgen dit weekend… 😉

 photo roparun 3_zpst5g8ppoq.jpg
Na een wandeling, een fotosessie of 10, een luidruchtig diner met 21 man in een zo nodig nog luidruchtiger restaurant pakken we de trein terug. Na nog een piepklein biertje in het hotel vallen we allemaal uitgeput op bed. Tijd om te slapen. Nu kan het nog…

Zaterdag

Helaas. Ik heb geen oog dichtgedaan. Dat lag niet aan mijn buurvrouw, met wie ik het bed deelde, maar aan… aan wat eigenlijk? Weer zenuwen? Ik weet toch hoe het werkt? Ik heb vorig jaar al mee gedaan! Of misschien juist daardoor. Eenmaal beneden blijk ik niet de enige met een gebroken nacht. Een aantal mensen had een groot deel van de nacht in pyjama aan de bar doorgebracht. Ach ja, niks aan de doen. Het is de dag van de start!

Na het ontbijt stampen we de campers vol en rijden we naar het startterrein. We starten tegen 13 uur, bijna 2 uur vroeger dan vorig jaar. Ik zit in team 2, dus ik heb nog uren om te rusten. Ik start pas na de eerste etappe van team 1, die in Parijs het spits af bijt. Na een gezamenlijke pastamaaltijd maakt iedereen zich klaar. Nu beginnen de zenuwen pas echt te komen. Om 7 voor 13 mag team 1 van start. Zij beginnen met een iets kortere etappe, van 44 kilometer.

Bij de start word ik aangesproken door een mede-Roparunner en lezer van JKR! Zo leuk! Alleen, ik ben door alle commotie vergeten je naam te vragen! Dus, als je dit leest… leuk om je even gesproken te hebben!

 photo roparun 5_zpsme3ejmkk.jpg
De rest van de groep rijdt inmiddels naar het eindpunt van de eerste etappe. We eten wat en ik probeer nog wat slaap te pakken. Tevergeefs. Het is 15 uur ’s middags, de slaap komt niet. En we hebben ook weinig tijd, een uurtje later is team 1 alweer klaar met de eerste etappe. Team 2 is aan de beurt! Onze eerste etappe is ongeveer 50 kilometer lang en duurt tot ongeveer 10 uur ’s avonds. We rijden door een prachtig deel boven Parijs. Kleine schattige dorpjes en uitgestorven wegen door het bos. Dit was vorig jaar ook al een van mijn favoriete etappes. Met mijn snelheid zit het ook prima. We lopen steeds 1,5 kilometer met een gemiddelde snelheid van 11 kilometer per uur, maar mijn pace zit daar steeds ruim boven. En zonder moeite. Dit geeft hoop voor het vervolg van de wedstrijd.

 photo roparun 6_zps025ij7pr.jpg
 photo roparun 14_zpsuhmjbejh.jpg
In het donker finishen we de eerste etappe. De beurt aan team 1, wij mogen rusten. Dat valt nog niet mee: tussen elke etappe zit zo’n 4 a 5 uur. In die tijd rijd je naar de volgende finishplek, probeer je wat te eten en laat je je masseren door fysio. En slapen in een camper die over kasseien rijdt? Niet te doen. Ik ga een uurtje liggen. Mijn mantra dit weekend? Slaap je niet, dan rust je toch. Hoop ik.

Zondag

Om twee uur ’s nachts zijn we weer aan de beurt. Het blijft een gekke gewaarwording, middenin de nacht uit bed om te gaan hardlopen. Hardlopen door het donker (en het is pikdonker op het Franse platteland) doet iets met je, je raakt in trance. Om ons heen zien we niets anders dan andere lopers en fietsers met knipperende hesjes. Als ik voor de tweede keer 1,5 km afleg, gaat het mis. Ik stap opzij voor passerend verkeer en stap met mijn rechtervoet in een gat. Ik word gelanceerd en eindig in de berm, half hyperventilerend van de val en de schrik. Au. Mijn enkel. Direct staan de twee fietsers naast me, evenals een aantal lopers van andere team. Nadat ik op adem ben gekomen, probeer ik op de enkel te staan. Het is gevoelig, maar het gaat. Hij lijkt flink verzwikt. Ik hobbel verder, totdat ik weer bij het lopersbusje ben. Daar zie ik dat mijn linkerknie flink kapot is. Oppervlakkige schaafwonden gelukkig. Een paar beurten later gaat het lopen ook niet meer zo soepel. Het buigen van mij voet gaat bergop steeds moeizamer. Dan pas zie ik dat mijn enkel flink dik is. We besluiten mijn afstanden wat in te korten: ik loop 1 km in plaats van 1,5. Als we aan het begin van de ochtend bij het basiskamp aankomen, is mijn enkel flink opgezwollen. En zodra ik mijn schoen uitdoe zwelt hij op als een ballon. Maar nog steeds: geen echte pijn, het is alleen bont en blauw. Been omhoog en rusten dus.
 photo roparun 7_zpso87tolhq.jpg
Zondagmiddag is onze derde run. Na overleg met de meereizende fysio’s besluit ik niet te lopen, maar te fietsen. Op die manier houd ik mijn enkel wel soepel, maar belast ik ‘m niet te veel. Een goede keuze want deze etappe is genadeloos. Bijna 60 kilometer rond Brussel, langs een autoweg die zowel steil omhoog als steil naar beneden loopt. En er is geen fluit te beleven. Arme lopers… Lichtpuntje? Het weer is goed! Er was ons kou, wind en regen voorspeld. Maar vooralsnog is de temperatuur goed en staat er alleen een koude wind.
 photo roparun 8_zpsries9av0.jpg

Maandag

Onze vierde en een na laatste etappe voert Antwerpen naar Bergen op Zoom. Deze keer lopen we 57 kilometer in het donker. We starten rond middernacht en we bereiken het basiskamp als de zon net opkomt. Dit is, na die vreselijke route van zaterdag, een hele fijne. Ook deze etappe leg ik fietsend af. Mijn voet doet geen pijn meer maar is inmiddels zo dik dat lopen niet aangenaam is. En we hebben hierna nog een etappe te gaan, dus ik wil het even aankijken.
 photo roparun 11_zpswxtixbje.jpg
Als we door nachtelijk Antwerpen rijden, zie ik op een muurtje ineens twee meisjes zitten. Het zal toch niet…? Ja hoor, daar staan Petra en oud-JKR’er Niki! WAAAAA! Wat ontzettend tof! Ze staan er gewoon, om twee uur ’s nachts! Dit geeft een enorme stoot energie.

Het valt voor de lopers niet mee: het is donker, koud en bij elke run zijn de spieren vermoeider en stijver. Maar Nederland is al in zicht en niet veel later bereiken we de grens. Vanaf hier is het niet ver meer naar het basiskamp. En: Ossendrecht volgt nog! Daar is het elk jaar een enorm feest. Het hele dorp loopt uit en viert feest. Hierna vliegen we naar Bergen op Zoom.

Daar staat ons nog een verrassing te wachten. Onze campers staan op de parkeerplaats van het zwembad. Daar hebben ze om 4 uur ’s nachts (!) de deuren geopend, zodat alle Roparunners kunnen zwemmen en douchen! Oh man, zelden voelde een douche beter. Ondanks de intense vermoeidheid voel ik me na de douche een ander mens. Rotterdam, kom maar op! En nog meer goed nieuws: de enkel is flink geslonken! Inmiddels heeft hij alle kleuren van de regenboog, maar hij is stabiel en ik heb geen pijn. Na een klein testrondje tapet de fysio mijn enkel in. Ik mag weer lopen!

Team 2 mag de laatste etappe afleggen, naar Rotterdam. En wat een feest is het onderweg. Ondanks de flinke regenbui staan er overal mensen op straat om ons aan te moedigen. Met tranen in mijn ogen leg ik deze etappe af. Zodra we Barendrecht bereiken zie ik vier bekenden: mijn neef en zijn gezin! Met spandoeken en al!
 photo roparun 16_zpsxgooliat.jpg
De zon is inmiddels doorgebroken en we bereiken Rotterdam. De sfeer zit er goed in bij ons team, we ruiken de Coolsingel al. Als ik langs de Daniel den Hoed-kliniek loop, slik ik mijn tranen weg. Hier doen we het voor. Voor deze mensen.

Tijdens de vijfde etappe beleven we de grootste lol met de andere teams. Inmiddels komen we steeds dezelfde groepen tegen. We lopen allemaal ongeveer hetzelfde tempo en raken aan de praat. Ik ken geen ander evenement waar het groepsgevoel zo sterk is. Dit doen we samen, alle 300-en-zoveel-teams bij elkaar.

 photo roparun 15_zpsqqxi5vaf.jpg
 photo roparun 10_zpsiiv94pg7.jpg
Tien minuten later bereiken we de finish, vlak voor de Erasmusbrug. Iedereen valt elkaar in de armen. We zijn er. Het was koud, nat, doodvermoeiend, hilarisch en verdrietig. Maar we zijn er. En we zijn allemaal nog heel. Roparun 2016, wat was je mooi.

 photo roparun 17_zpsowzxqjbr.jpg
Team 190: bedankt voor een onvergetelijk weekend! Tot volgend jaar..?

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

4 Comments

  • Petra

    17 mei 2016 at 15:12

    Wat een toffe foto’s Eveline! Na jouw verslag(en) en het gezien te hebben dit weekend lijkt dit me misschien toch wel heel tof om ooit eens te doen, haha. Wat zijn jullie een helden zeg! (En wat was het leuk om een aantal tientallen teams aan te moedigen midden in de nacht!)

    Beantwoorden
  • Cindy

    17 mei 2016 at 20:18

    Supertof om dit mee te mogen maken, balen van je enkel zeg. Het is elk jaar groot feest in Ossendrecht en Halsteren, maar ik weet niet of jullie dit jaar in Halsteren zijn geweest?

    Beantwoorden
  • Peter Konings

    17 mei 2016 at 21:08

    Hoiiiiii,

    Wat een topper ben je toch! Met veel plezier je Roparunverhaal gelezen. Dit is het, het Roparungevoel!!! “Een avontuur voor het leven”. Gisteren heb ik mn 24e Roparun voltooid. En als het mag, zal ik het nog heeeeel lang blijven doen.

    Lieve groet,

    Peet

    Beantwoorden
  • Michael de Smit

    18 mei 2016 at 12:22

    Leuk om te lezen! Heel herkenbaar. Toen ik jullie zag binnenkomen op de Coolsingel kreeg ik gelijk weer kriebels om volgend jaar ook weer eens mee te doen. Superavontuur.

    Beantwoorden

Geef een reactie