Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Waarom afzien goed voor je is

Tijdens mijn lange duurloop op zondag had ik het Heel Erg met mezelf te doen. Ik moest nog 10 km naar huis en ik was er eigenlijk wel klaar mee, met dat hele lopen. Niet dat het nu zo slecht ging, welnee, ik had een prima pace. Maar zoals tijdens elke lange duurloop had ik even een ‘zeikkwartiertje’: “Och wat lang dit, waarom doe ik dit, wat een ellende, zat ik maar thuis op de bank met een saucijzenbroodje”. En toen bedacht ik me: afzien is hartstikke goed voor me! Waarom?

Afzien kweekt zelfrespect

Dat gevoel na een lange duurloop? Ik kan het met weinig andere emoties vergelijken. Het is een mengeling van trots en vermoeidheid. Ik kan me nog heel goed herinneren, de eerste keer dat ik verder liep dan 20 km. Na die run ging ik met mijn vriend naar een koffietentje. Ik zat daar en ik dacht: ‘ik heb zojuist 20 – TWIN-TIG – kilometer gerend, en nu zit ik hier alsof het de gewoonste zaak van de wereld is’. Ik had iets overwonnen die dag. Ik had verder gelopen dan ooit. Ik had het zwaar gehad. Ik wilde de handdoek in de ring gooien. Ik zeurde, maar ik liep wel door. Met als resultaat dat ik vol trots in die koffiebar zat. Respect.

Afzien hoort erbij

Ken jij iemand met wie het al-tijd goed gaat? Die altijd lacht, nooit huilt, nooit eens een baaldag heeft? Ik niet. Met andere woorden: afzien hoort erbij. Het is onderdeel van het leven. Dus ook je runs zullen weleens klote gaan. En nee, je hebt niet elke keer dat je de deur uitstapt een runner’s high. Is dat erg? Welnee. Ik denk dat we allemaal weten dat het erbij hoort. Wat maakt iemand sterk? Als hij tóch naar die meeting gaat, terwijl hij zich ronduit klote voelt. Wat maakt een hardloper sterk? Als hij toch een blokje om gaat, of die race afmaakt. Hoe klote ook: je hebt het wel geflikt.

Afzien vergroot je relativeringsvermogen

Want zeg nou zelf: dit hele ‘lijden’ is een tijdelijke aangelegenheid. Tijdens het hardlopen klaag ik wel, maar ik weet ook: dit is over 20 minuten voorbij, dan mag ik onder een hete douche. En zo gebeurt het dat ik in mijn hoofd een zeiktirade afsteek die zijn weerga niet kent, maar wél met een glimlach op mijn gezicht. Daardoor – en nu word ik misschien een beetje boeddhistisch, sorry – kan ik het afzien als het ware omarmen. En er ook van genieten. Want hoe erg is het nu allemaal helemaal? Ik ben gezond, ik ben blijkbaar zo fit dat ik op mijn vrije zondag 25 kilometer kan hardlopen en, heel belangrijk: ik wil dit zelf. Niemand dwingt mij. Zelfverkozen martelaarschap, zogezegd.

Dit alles heeft ook een effect op de lange termijn. Als het in mijn werk of privé even niet zo goed gaat, denk ik tegenwoordig: dit is tijdelijk. Dit gaat voorbij. Een gedachte die ik pas heb ontwikkeld sinds ik hardloop. Want als ik een halve marathon kan voltooien met hoofdpijn, een zere knie en maagproblemen, dan haal ik die deadline voor dat artikel toch ook best? Desnoods met wat zweet en tranen.

Word je hard van.

 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Geef een reactie