Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

  • Home
  • /
  • Blog
  • /
  • Tja, en dan? Wat gebeurt er nu, nu ik voorlopig niet hardloop?

Tja, en dan? Wat gebeurt er nu, nu ik voorlopig niet hardloop?

Goh jongens! Normaal schrijf ik eerst mijn verslag en daarna bepaal ik mijn titel. Tijdens de marathon was het: Dominer les 42 km en na de marathon: Project Snelle Zélia. Maar nu, nu is het niks. Na mijn aankondiging van vrijdag val ik een beetje in een zwart gat. Wat nu?

Allereerst, jullie reacties op Instagram, Facebook en op de site. Ongelooflijk! Met tranen in mijn ogen (zeg maar gerust gejankt) heb ik alles gelezen en het doet me zoveel. Jullie berichten met moed dat het goed komt en dat jullie vertrouwen in hebben. Dat jullie mijn verslagen (en de andere uiteraard) blijven lezen ondanks dat ik niet hardloop. Geloof me, het is moeilijk om te zeggen dat ik voorlopig even niet hardloop terwijl je schrijft op een hardloopsite. Jullie hebben momenteel meer vertrouwen in mij dan ik in mezelf. Maar ik weet ook dat het goed komt. De liefde voor hardlopen bestaat al meer dan 3 jaar en het is echt niet opgehouden. Ik ga die liefde weer vinden. Zoals Lindsey ook zei; na al die jaren hardlopen is het goed om even een andere sport of in mijn geval meerdere sporten te gaan doen. Even focus daarop. Het voelt een beetje als vreemdgaan. Ik heb geen idee hoe het voelt om vreemd te gaan (thank god) maar het voelt wel een beetje zo. Ik ga ineens met een andere sport verder terwijl ik verliefd ben op hardlopen. Maar ik kom terug en hardlopen zal me met beiden armen me weer omarmen. Het komt goed.

De frustraties, die hebben jullie wel kunnen merken. Het ging gewoon niet zoals ik wilde. Maandag ging ik naar de sportschool. Prachtig weer buiten en iedereen ging lekker buiten lopen. Ik? Ik had daar echt geen zin in. Daar begon mijn belletje te rinkelen. Ik ging naar de sportschool en ik spendeerde 1,5 uur op cardio apparaten. Ik vond het op dat moment fijner. Ik, die in de sportschool liever krachttraining doet dan cardio, ging 1,5 uur los. Crazy. Maar het voelde goed.

Tja, en dan? Wat gebeurd er nu, nu ik voorlopig niet hardloop?

Tja, en dan? Wat gebeurd er nu, nu ik voorlopig niet hardloop?

Woensdag probeerde ik het toch. Ik dacht, een rondje van 5 km zou me wel lukken in dit weer. Ik ging en naar mate de kilometers vorderde, hoe chagrijniger ik werd. Ik liep op een tempo die lager was dan mijn marathon tempo, de zon kon me niks schelen. Het enige wat ik wilde was naar huis. Meestal word ik wel vrolijk van hardlopen in de zon maar eenmaal thuis was ik meer dan normaal gefrustreerd. Ik was zo boos dat ik besloot om met Noa te gaan wandelen. Dat werden in totaal 11 km wandelen. Eenmaal thuis kreeg ik een voldaan gevoel. Een gevoel van geluk, vreugde. Heel anders dan tijdens het hardlopen. Ik wist op dat moment dat het hardlopen niet zou gaan zoals ik zou willen maar opgeven? Dat doe ik toch niet!

Tja, en dan? Wat gebeurd er nu, nu ik voorlopig niet hardloop?

Tja, en dan? Wat gebeurd er nu, nu ik voorlopig niet hardloop?

Omdat woensdag mijn run niet goed ging besloot ik donderdag nog te gaan. Langs een meer waar ik vaak loop. Een meer waar je 2 km erom heen kan rennen. Dat leek me wel wat. Het weer was weer prachtig. Ik liep naar buiten maar zin had ik niet. Nou, dan maak je maar zin dacht ik. Ik liep en liep. Zonder gevoel, zonder ervan te genieten. Mijn hartslag was om te huilen, zo ook mijn tijd. Ik besloot mijn horloge in mijn broek te doen. Niet kijken naar de tijd maar gewoon lopen. Ik raakte geïrriteerd door mijn muziek. Ook dat zette ik uit. Het was nu; ik met het natuur. Ik zag hardlopers lopen en ik knikte ze goede dag. Ik stak een duimpje omhoog maar eigenlijk wilde ik een duimpje omlaag doen. Elke meters die ik maakte was een strijd met mezelf. Ik kon niet meer. Ik stopte en begon te janken. Ik kon niet stoppen met huilen. Dit is niet waarom ik van hardlopen hou. Dit is niet de sport die mij een voldaan gevoel geeft. Dit is niet hoe ik verder wil.

Met tranen in mijn ogen ging ik terug naar huis. Ik postte een foto op mijn prive account en op Just Keep Running account en ik kreeg daar het verlossende woord: Stop voorlopig. Mijn eerste gedachten waren niet: joh, die heeft gelijk. Doen we! Nee, hoezo moet ik stoppen? Maar ik hou toch van hardlopen? Nee, op deze manier hou ik niet van hardlopen. Op deze manier kan niet doorgaan. Ik moet rust nemen. In het hardlopen. En dat ga ik doen.

Ik vertelde het jullie vrijdag en eenmaal op internet verscheen er bij mij een glimlach en een zucht. Dit is goed. Ik stop even met hardlopen tot het hardlopen mij weer vind en ik het weer leuk vind. Ik heb vertrouwen dat het goedkomt. Even focus op andere sporten zoals wielrennen.

En met die gedachten ging ik vrijdag richting mijn moeder met mijn fiets. Helaas brak mijn klikpedaal al na 2 kilometer en moest ik terug lopen naar huis. Dat wordt gelukkig komende week gefixt want ik weiger om tijdelijk normale fietspedalen erop te doen. Het is een wielrenfiets, daar ga ik toch niet normale pedalen erop doen? Ik moet even geduld hebben maar tot die tijd kan je me vinden in de sportschool. En weet je, ik kijk er naar uit!

Ik hoop voor mezelf dat ik het hardlopen heel snel weer leuk ga vinden maar ik ga mezelf niet forceren. Ik zie wel wanneer ik weer kan gaan genieten en ik beloof jullie, jullie zijn de eerste die het weten. Voor nu gaan mijn verslagen vooral over krachttrainingen en zodra mijn klikpedaal weer op mijn fiets zit, over fietsen.

Nu ik dus even geen titel weet (sinds ik op JKR blog heb ik altijd een standaard titel gehad) vraag ik daarom aan jullie. Welke titel zou nu perfect bij mij passen? Help me!

En, een paar woorden naar jullie: Jullie zijn awesome! Dankjulliewel! Dankjulliewel voor jullie support! 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

4 Comments

  • Jolien

    15 mei 2016 at 13:21

    Wat dacht je van Zélia Zonder (hardloop)Zin? Of iets met ‘time-out’? Misschien is het beschouwen als een time-out in plaats van ‘gestopt’ makkelijker te accepteren, en dat maakt ook de drempel minder groot om het weer op te pakken, omdat je niet weer hoeft te ‘beginnen’ maar gewoon verder gaat na je time-out!

    Beantwoorden
  • gabriella

    15 mei 2016 at 16:55

    Eigenlijk ben je nog steeds bezig met project snelle Zelia, maar dan op een andere manier. Want ik weet zeker dat je door die krachttraining en het fietsen straks sneller zult gaan lopen. Maar snap het ook wel als je even een andere titel wilt voor deze tijdelijke hardloop breakup, De titel ‘zelia gaat vreemd’ van caroline vind ik wel grappig, maar zelf kom ik niet zo 1-2-3 op een titel voor je. Succes i.i.g. met de sportschool en het fietsen, ook wel lekker even wat anders. Geniet ervan en de zin voor het hardlopen komt vast wel weer tzt.
    xx

    Beantwoorden

Geef een reactie