Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Wedstrijdverslag CPC: Zélia en Maaike

Met heel wat meiden waren we aanwezig bij CPC loop in Den Haag. Gisteren kon het verslag van lezen van Eveline. Vandaag lees je het verslag van Maaike en Zélia. Aangezien ze samen liepen is dat net zo leuk om dan ook samen een verslag te doen. 

Maaike wilde graag een duurloop doen, goede training voor de marathon van Rotterdam op 10 april. Zélia ging voor een PR. In Amsterdam liep ze 2:31:31 en ze wilde toch wel heel graag onder de 2:30. Aangezien het tempo van Zélia voor Maaike een duurlooptempo is, vonden we het leuk om samen te gaan lopen met als opdracht aan Maaike en de vriend van Zélia om Zélia te gaan hazen. Of dat gelukt is….

Aan de start

Iedereen had een andere startvak, wij liepen naar start vak 2. Gezonde spanning maar vooral veel zin in. Het begon wel een beetje te regenen en Maaike had heel slim een poncho mee. Zélia was zo hyper dat regen haar niks uitmaakte. Wanneer Zélia zenwachtig is (goed teken voor een wedstrijd) praat ze nogal veel. Geen idee meer wat ik allemaal gezegd hebt, of ik raar heb gedaan maar ik had zoveel zin om te lopen! Maaike genoot van de mensen en de muziek, maakte een praatje met de omstanders en wachtte op haar gemak tot we mochten lopen. Maakte nog een startvakselfie en eindelijk was het zover. We konden gaan..!

2016-03-07 22.30.39

1-5 KM

Zélia: Yes, daar gaan we. In het begin is altijd even zoeken en je tempo vinden. Ik ging weer veel te snel maar goed. Ik vond wel dat er opeens heel weinig mensen waren. Ik keek achter om en ja hoor, de laatste waren we. Gelukkig niet de allerlaatste (anders was ik meteen langs de kant gegaan), nee we waren laatste van het startvak. Ik had mijn tempo goed te pakken maar ik voelde mijn kuiten. Nu weet ik dat mijn kuiten altijd tot rond 3-5 km aanvoelen als ballonnen dus liep ik lekker door. Toch voelde het niet goed. De kramp in mijn kuit trok richting mijn enkel en voor ik het wist kreeg ik een slaapvoet. Kak, dit wil ik nog niet een keer. Ik besluit om even te stoppen en even mijn schoen uit te trekken. Dit gedurende 5 km. Ik kreeg steeds meer pijn en ik voelde mijn voeten niet. Dit gaat niet goed! Ik kreeg tegen horen van mijn hazen dat ik gewoon door moest lopen. De pijn zou wel weg trekken. Zou het?

Maaike: Kilometers lopen in de stad waar ik op school heb gezeten, wat nachten heb doorgebracht in de kroeg en momenteel iedere dag door heen rijd voor mijn werk. Den Haag heeft zijn charmes en ik genoot in de eerste kilometers al. Nog geen twee kilometer verderop was de eerste cheerzone van de Running Rebels, de mensen waarmee ik naar Apeldoorn was geweest voor de Midwinter marathon. GEZELLIG! Daarna liepen we het mooiste gedeelte van Den Haag in en ik genoot van de hoge herenhuizen. De eerste heuvel omhoog hoorde ik Zélia over haar kuiten, het enige wat ik dacht was SH*T, niet nu al! Bijten dame, kop op! Maar tevergeefs.. Er moest even gestopt worden, dus ik gebruikte deze mogelijkheid om mensen te bekijken en zowaar kwam ik Eva en Josianne tegen! Hooooooi, succes hè!

5-10 km

Zélia: Maaike gaf aan dat het misschien beter was om mijn doel bij te stellen. Ik wil dat niet. Ik wil onder de 2:30 lopen! Maar ergens wist ik wel dat ze gelijk had. Mijn pace was zo langzamer geworden, dat kon ik nooit inhalen. Ik voelde me verder wel goed maar met slapende voeten hardlopen is geen pretje. Ik had echt geen gevoel in mijn voeten. Daardoor was ik bang dat ik onbewust anders zou lopen en daardoor misschien wel geblesseerd zou worden! Wat een leuke wedstrijd had moeten zijn veranderd in mijn hoofd naar een horror scenario. En lieve Maaike probeerde me continu op te beuren. Ik werd alsmaar chagrijniger, niet door haar! Maar door de gedachten in mijn hoofd. Waarom wil dit niet lukken? Waarom moet ik nu weer kramp krijgen?

Maaike: Rond 7 – 8 kilometer, in de bocht naar de Groen van Pinksterenlaan zou ik mijn ouders zien. Daar stonden ze vorig jaar ook en al op een grote afstand zag ik de opvallende paraplu die zij bij zich hadden. Yes! Leuk. Maar voordat wij daar kwamen stopte we onderweg weer even, het wilde echt niet lukken met Zélia! En ik gaf aan dat het misschien slim was om het tempo te laten zakken want het leek erop dat de klachten dan minder werden. In de tussentijd kwam ik Natasja tegen, ze stond te cheeren! Dankjewel! En zag ik Aimy ook nog lopen met Girls love 2 Run Rotterdam. Maar goed, we gingen weer op weg en ik ging even naar de linkerkant om mijn ouders gedag te zeggen en ze te vertellen dat mijn knie het prima houdt, maar we zijn pas op 7 kilometer. Nog 14 te gaan! Verder onderweg naar boven en via de Groen van Pinksterenlaan, langs ‘het Saf’ en mijn oude middelbare school door naar Scheveningen…

2016-03-06 16.47.08

10-15 km

Zélia: Ik liep door maar met tegenzin. Dit heeft toch geen nu? Maar ik wilde ook niet mijn vriend teleurstellen en ook niet Maaike die haar run opgeofferd heeft om met mij te lopen. Ik voelde me schuldig want zij kon niet op de tempo lopen die ze wilde. Ik probeerde niet aan mijn kuiten te denken en soms lukte het me maar zodra ik weer op een of ander manier aandacht, voelde ik alles weer. Mindfuck? Maaike vertelde over haar school. Ik hoorde maar de helft. Iets met glas in lood. Sorry Maaike, ik heb niet helemaal geluisterd maar op dat moment ging het wel een stukje beter.

Maaike: Omdat Zélia zo zat te hannessen met haar voeten & haar hoofd probeerde ik allerlei verhalen te vertellen over het gebied waar wij liepen. Waar ik op school had gezeten en welke dingen ik had beleefd. Hoe trots ik ben op mijn school, hoe gaaf ik Den Haag vond. Maar dat er ook een plek was in Den Haag waar je liever niet komt. Ik ken het spelletje, als je overal tegen aan loopt te schoppen (figuurlijk), dan helpt het mij om aan dingen te denken die op dat moment helemaal niet te maken heeft met hardlopen. Het was niet het meest inspirerende gebied, al hoewel de weg richting de haven wel weer hoop gaf. Ondertussen waren we een tempo’tje lager gaan lopen en ik kreeg het koud. Wind tegen en dicht bij zee! Op de app had ik contact met een collega die op mij zou wachten en vroeg zich af waar wij bleven! Rustaaaag. 😉

2016-03-06 18.25.33

15- finish

Zélia: Ik stop. Ik kan niet meer. De pijn werd naar mijn idee steeds erger. Of zit dat in mijn hoofd? Is dit weer het mentale spelletje van een hardloper? Denk dat je het niet kan en daarom wil opgeven terwijl je meer kan dan je denkt? Ik bedoel, ik voel de pijn. Bij 16 km kwam ik Joanna tegen. Zij zat er ook door heen. Ik was aan het wandelen. De krampen schoten van mijn kuiten naar mijn enkel en weer terug. Ik was blij haar te zien en ik was blij dat ze door kon gaan. Dat zij wel bleef hardlopen. We waren op dat moment in langs het strand aan het lopen. Ik wil stoppen. En dan?.. vroeg Maaike. Dan moet je alsnog terug lopen. Toen ging er een knop om. Het maakt niet uit hoelang ik er nog over doe, ik ga gewoon richting de finish en over de finish. Ondanks de blijvende pijn (mentaal en fysiek) liep ik meer dan de andere kilometers. Ik kon weer een beetje lachen. Een beetje maar want dit is niet waarvoor ik was gekomen. Eindelijk was de finish inzicht. Of ja, je denkt dat je het ziet maar het is nog een tering eindje lopen! Net bij de bocht voor dat je naar de finish gaat zag ik Eveline staan. Wat was ik blij om haar daar te zien! Ze heeft gewoon gewacht tot wij over de finish zouden komen!

Ik versnelde, de pijn schoot richting mijn bovenbeen. Ik ga niet opgegeven. Met z’n drieen kwamen we over de finish. Het was klaar. Ik heb 21,1 km gelopen, mentaal en fysiek kut. Ik was nog maar 2 sec over de finish en ik begon te huilen. Of ja, huilen. Ik jankte! In de armen van Maaike en een EHBO-er. Ik weet niet of ik van de pijn huilde of van de race of van de frustraties. Ik gooide alles eruit.

Maaike: De laatste kilometers waren voor mij ook zwaar. Ik had het ijskoud & kreeg van een motorpolitie aangeboden om een vest te regelen. Achteraf had ik gewoon Ja moeten zeggen. Nu begon ik te twijfelen of dit voor mij wel zo handig is. Ik liep ver onder duurlooptempo en Zélia was op de boulevard meer aan het wandelen dan aan het lopen. Irritant! – Sorry Zeel! – Zal ik doorlopen  om warm te worden? – Maar ik heb beloofd mee te lopen en steun heeft ze nodig! – Maar dit is voor mijn lichaam ook niet het meest ideale en aangezien ik al problemen ervaar .. – Maar ik heb beloofd bij te blijven. – Hoe moet ik dit oplossen, wat doet een goede haas? –  En toen sprak ik Zélia even aan, niet alleen voor eigen belang maar ook voor haar, want zo werkt het niet natuurlijk. Ergens was ik een beetje kwaad, ondanks ik haar frustraties enorm kan begrijpen. Alleen: Zo kom je er niet! Dus stelde ik directe vragen. Iets waar ik goed in ben, iets waar mensen mij niet heel aardig door vinden. Nogmaals sorry Zeel!
En het werkte, we konden weer een beetje tempo maken. De boulevard af richting het centrum. Een lange weg rechtdoor. Tussendoor werd er af en toe nog steeds gewandeld, maar ik hoorde geen gemopper meer. Het was aftellen tot aan de finish, nog maar een paar kilometer! Ik maakte met iedereen die ik tegenkwam onderweg even een praatje, vind ik gezellig!

De laatste kilometers waren lang, maar het waren kilometers zonder gemopper en ook ik kreeg het weer een beetje warm. We liepen de bocht om, ik maakte nog wat foto’s onderweg en uiteindelijk sloot ik aan om met zijn drieën over de finish te lopen. Ik heb pijnloos gelopen, ik heb met een glimlach gelopen, ik heb het mentaal heel even zwaar gehad en ijskoud! Maar ik heb wel geleerd, dat ik met een rustig tempo en eventueel stoppen onderweg een heel eind kan lopen zonder pijn. En dat heb ik nodig voor komende twee duurlopen!

2016-03-07 14.33.57

Dankjewel Zélia voor de wijze les. Dankjewel voor je gemopper waar ik nu echt wel om kan lachen. Dankjewel dat ik met je mee mocht lopen. En dankjewel dat wij deze ervaring hebben mogen delen. Op naar Parijs voor jou en op naar Rotterdam voor mij! En wat ik nog wil zeggen: Het is het niet waard om te (blijven) mopperen! Hardlopen, ondanks het niet halen van een bepaald doel is een mooie sport. Zie het onderweg niet als falen, zie het als een les en blijf kijken naar het grote doel. Je kunt het en je kan zoveel meer als je zelf denkt. Blijf genieten onderweg, want de omgeving in Den Haag (& andere gebieden) is zó mooi! De mensen die je aanmoedigen langs de kant zijn zó lief, zo respectvol naar jou. Geniet daar iedere wedstrijd van, oké?

Lieve Maaike. Ik had gehoopt dat we een veel leukere en gezellige race zouden hebben. Mijn excuses voor mijn chagrijnige blik en mijn stilte. Ik heb gezien hoe jij genoot van de omgeving. Beetje hier en daar rennen. Mensen hoi zeggen. Je bent een kanjer en enorm bedankt dat je wilde proberen mij te hazen. Dankjewel voor het pushen, dat ik niet ging stoppen. Je hebt denk ik wel gelijk. Ik had veel pijn maar uiteindelijk wordt dat ook mentaal zwaar en dan is het moeilijk om om te schakelen. Lieve Maaike, dankjewel dat je samen met mij over de finish ging!

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

One Comment

  • Renate

    8 maart 2016 at 09:30

    Die wijze les waar Maaike mee afsluit naar Zelia toe zou ik zelf ook moeten onthouden. 😉 Leuk verslag dames, fijn om te lezen dat het ook bij anderen niet altijd rozengeur en maneschijn is tijdens het hardlopen. Al hoop ik voor jullie dat het een volgende keer weer beter gaat. Maar dat zal wel, want ook dát is hardlopen.

    Beantwoorden

Geef een reactie