Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Wedstrijdverslag CPC: Eveline

Gisteren deden er flink wat JKR’ers mee aan de halve marathon in Den Haag: de CPC Loop. Aan mij de eer om af te trappen. Hoe verliep mijn race? En hoe kijk ik er een dag later tegenaan? Lees verder!

Voor de wedstrijd

Een uur na het wakker worden is het eindelijk zo ver: ik word zenuwachtig. En daar ben ik blij om. Want ik heb die zenuwen nodig om me te concentreren, om het beste uit mezelf te halen. Ik eet mijn duurloopontbijt (havermout met banaan), drink koffie en thee en kleed me om. De grote vraag: wat moet ik aan?! Buiten wisselen zon en regen elkaar af. Het is fris – maar zou dat vanmiddag ook nog zo zijn? Ik kies voor mijn kniebroek van Nike. Dit model heeft twee zakjes: een grotere waar ik mijn gelsnoepjes in stop, en een kleiner vakje met rits waar mijn iPhone 6 precies in past. Uiteindelijk kies ik voor een dun shirt met lange mouwen en stop ik een t-shirt in mijn rugzak. Je weet maar nooit…

Tegen 12 uur fiets ik met mijn vriend naar het Vredespaleis. Daar proberen we wat vrienden te vinden die meelopen met de 10-km-wedstrijd. Terwijl ik naar deze lopers kijk, bouwt de spanning op. Langzaam groeit er een bal in mijn maag. Gezonde spanning dit.

Na het aanmoedigen fiets ik naar het Malieveld. Daar zie ik mijn beste vriendin die zojuist haar allereerste 10-km-wedstijd heeft gelopen (en hoe! #trots). Vervolgens loop ik naar mijn favoriete crew, die van JKR natuurlijk 🙂 Iedereen is gespannen, uitgelaten en blij. CPC, kom maar op! Na 10 plaspauzes begeven we ons allemaal naar ons startvak… Ik start in vak 1 en mag kort na het startschot vertrekken. Here we go!

1-5 km

Ik had met mezelf afgesproken dat ik 2 km zou warmlopen. Daarna mocht ik overgaan op wedstrijdtempo. Maar na de start sprint ik meteen weg. En het voelt goed. Ik hijg niet, mijn benen voelen prima. Na de eerste bocht tik ik een vriend op zijn schouder. We lopen even samen, maar dan besef ik dat hij een stuk sneller is. Met hem meelopen zou een vroege dood betekenen. Ik wens hem succes en loop op eigen tempo verder. Een vlot tempo, dat wel. Ik loop elke km onder de 5 minuut per kilometer. Mijn pace hangt tussen de 4’35 en 4’45 zie ik. Maar het gaat goed. Ik spreek met mezelf af dat ik dit tempo 5 km vol moet houden. Daarna zie ik wel.

5-10 km

Hoera, de eerste supporters zijn gespot! Nog meer goed nieuws: mijn pace blijft op peil, ook na 5 km. Ik maak een nieuwe afspraak: ik houd deze pace aan tot 10 km. Op die manier heb ik in ieder geval al een snelle eerste helft. De kilometers vliegen voorbij. Nog een reden waarom ik snel blijf lopen? Mijn vriend fietst mee! Ik zie hem ineens overal opduiken. Hij fietst bij km 6, 8 en 10. Hier word ik HEEL blij van.

10-15 km

Die rush houdt helaas niet oneindig aan. Rond 10 km komt mijn minst favoriete deel van de race. Allerlei bochten en draaien en weinig asfalt. Het begint ook nog eens flink te regenen en waaien. Shit. Running Bitch Face in optima forma hier. Sorry supporters, jullie doen echt je best. Ik ren in de buurt van mijn huis en twijfel: stoppen en onder de douche duiken? Of doorbikkelen? Elk. Jaar. Weer. Ik ren door, natuurlijk. Helaas heeft mijn pace een beetje geleden onder mijn gezeik.

15-finish

Richting Scheveningen geef ik mezelf een schop onder mijn kont. Verdomme! Ik heb te veel tijd verloren aan zaniken en zeuren. En dat terwijl er niks aan de hand is! Ik loop een toprace: ik loop de snelste 10 km in tijden, en ook op de 15 km loop ik een PR. Mijn benen voelen goed, ik ben niet buiten adem. Ik ben boos. Boos dat ik niet nog harder heb gelopen. Gas op die lolly Van Hamburg!

Bij 17 km krijg ik het voor elkaar: ik neem nog een gelsnoepje en zet de versnelling in. Mijn benen beginnen nu toch wat vermoeid te raken. Niet zeuren, lopen!

Met de finish in zicht ga ik plankgas. Ik weet dat ik ondanks alles een PR ga lopen. En toch, en toch… Sneller, beter, harder. De laatste meters zie ik alleen maar die finish. Ik lach niet, mijn ogen tranen van de wind. BAM. Finish.

Mijn horloge toont in 1.48.15, de app van de CPC Loop 1.49.47. In beide gevallen een PR. Direct na de finish zie ik wat bekenden. Ik hoor: ‘Goh wat zie je er fris uit!’ Chagrijn maakt zich van mij meester. Zie je wel, ik had harder moeten lopen! Ik ben niet buiten adem, ik heb geen spierpijn.

Na een nacht slaap, een lofzang van vriendlief en een mailtje van mijn trainer heeft het chagrijn plaatsgemaakt voor trots. Ik heb een PR gelopen EN ik had nog wat energie over. Ik moet het grotere doel voor ogen houden: ik loop volgende maand een marathon. En dat ziet er best rooskleurig uit.

PS: Bedankt voor alle aanmoedigen en lieve berichten via Twitter, Facebook en Instagram! Jullie zijn de beste supporters ooit!

 photo cpc 2016 eveline_zpstnik9fc3.jpg

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

5 Comments

Geef een reactie