Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

CPC Josianne

Wedstrijdverslag CPC: Josianne

De CPC, een wedstrijd waarbij ik m’n doel zou gaan behalen, een wedstrijd die heel lekker en heel makkelijk zou gaan, een wedstrijd waarbij ik bij de finish kon zeggen: Yes! Eindelijk niet meer de 2:zoveel op m’n scherm. Maar niets van dat is waar… Ik rende de CPC in 2:02:06. Baal ik? Ja. Ben ik teleurgesteld? Nee. Ik heb m’n best gedaan en ik heb álles gegeven wat in me zat. 

Vooraf was ik heel enthousiast en vol zelfvertrouwen: ik zou dit gaan halen! Het fijne aan de CPC is dat ik van tevoren naar een vriendinnetje kan; zij woont vlakbij het Malieveld dus daar kunnen we mooi de auto parkeren en onze spullen laten. Ideaal. We hadden onze spullen gedropt, een kopje thee gedronken en voor ik het wist was het tijd om richting Malieveld te gaan. Eenmaal daar zag ik al snel Maaike, Zélia, Niki en Petra. Niet veel later waren ook Marleen en Eveline er. We kletsten wat, kleedden ons om, twijfelden nóg een keer over onze outfit (ik vooral), en toen moesten we al richting startvak.

 photo IMG_0119_zpsl9a6bsib.jpg
Samen met m’n stiefvader zouden we met de 2:00 pacers meelopen. Het plan was om daar bij te blijven en vanaf 15/16 kilometer te gaan versnellen. Helaas startten we in het derde vak, waardoor we ongelooflijk veel mensen moesten inhalen en in het begin sprintjes moesten trekken om de pacers bij te houden. Dit resulteerde dan ook in m’n snelste kilometer bij kilometer 2 (5’11”). Dit was veel te snel natuurlijk en ik moest echt afremmen om te zorgen dat ik niet na zes kilometer al helemaal stuk zou gaan. Nog een paar keer moesten we ons best doen om bij de pacers te blijven en voor m’n gevoel renden we zo ontzettend hard. Niet te doen. Dit ging goed tot een kilometer of 7, daarna begon ik het toch al vrij zwaar te krijgen. Ik nam een snoepje voor wat energie, maar het hielp helaas niks.. Dan maar wat water en AA bij de drankposten. Ook dat hielp niet; ik kreeg er alleen maar buikpijn van omdat het zo koud was.

Inmiddels was ik m’n stiefvader ook kwijt geraakt en raakten de pacers steeds verder weg. Toch wist ik: ik had nog wat speling. We gingen in het begin zo ongelooflijk snel, dat ik nog wat extra ruimte had om wat langzamer te gaan. Maar vanaf daar ging het mis; ik gaf mezelf teveel speling. Toch lukte het me ook echt níet om nog sneller te gaan. M’n benen deden zo hard hun best, maar sneller kon ik echt niet. Ik gaf alles wat erin zat.

 photo IMG_0121_zpsfdx5o2cx.jpg
En toen kwam de gevreesde boulevard. Enerzijds was ik heel blij om daar te rennen (het einde kwam langzaamaan in zicht), anderzijds vond ik hem verschrikkelijk. Het ging omhoog, er waaide behoorlijk wat wind en ik was er helemaal klaar mee. In m’n hoofd was ik aan het aftellen, maar het stuk tot de finish duurde nog zo ongelooflijk lang. Na de boulevard ging het een stukje omlaag en dat vond ik heel lekker. Even geen wind, even geen stukje omhoog maar gewoon mezelf laten gaan. En vanaf dat punt wist ik: ik hoef nog maar 4 kilometer. Ook op dat punt leek het nog steeds alsof ik het zou halen; als ik nog íets bij zou zetten, zou het me lukken. Maar het ging niet, m’n benen wilden nog steeds niet sneller. Ik ging wel weer iets sneller (rond de 5’50”), maar ik had er niet echt veel vertrouwen meer in.

Ik kwam bij het 19 kilometer punt: nog maar 2 te gaan. Op dat moment belde ik m’n moeder en m’n zusje: ik had een peptalk nodig. Allebei praatten ze me wat moed in en dat gaf me wel de kracht om nog door te rennen en niet te gaan wandelen. Op m’n horloge zag ik inmiddels dat ik het niet meer zou gaan halen, tenzij ik ineens met 5 minuten per kilometer zou gaan lopen. Hoewel ik nog wat aanzette in snelheid; het ging niet. En dus rende ik maar gewoon verder; nog steeds probeerde ik dit tempo vast te houden, een PR kon namelijk nog steeds.

 photo IMG_0128_zpsofmpszai.jpg
Nog 1 kilometer gaan, en toen wist ik zeker: ik haal de 2 uur niet meer. Shit. Heel even vond ik het heel erg jammer, maar ook nu bleef het door m’n hoofd gaan: het PR kan nog steeds. Het kwam ook even in me op om te gaan wandelen, maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Ik wilde hoe dan ook finishen zonder te wandelen. En toen kwam het laatste stuk; het stuk waarbij je langs het Malieveld rent en waar heel veel mensen langs de route stonden. Daar zag ik eerst m’n zusje, die als een malle stond te juichen, en een paar meter verder zag ik Niels. Ik gebaarde nog naar hem dat ik het niet had gehaald en zette nog een klein stukje aan. Uiteindelijk kwam ik over de finish met 2:02:06. Fuck, niet gehaald.

Terwijl ik een beetje sip m’n medaille in ontvangst nam, kwam een man bij me lopen die vroeg hoe het was gegaan. Ook hij had het net niet in twee uur gered. Allebei baalden we, maar allebei waren we ook heel blij met ons PR. We hadden het toch maar weer mooi gedaan. Ik ging de poortjes door en al snel kwamen allebei m’n zusjes op me af gerend, mét bloemen. Ik barstte in huilen uit, omdat ik zó erg baalde van die twee minuten. Het had prima gekund, waarom lukte het nou niet?

Toen ik niet veel later weer was bijgekomen, was ik toch wel heel erg trots op mezelf. Ik heb wel m’n tijd verbeterd met 2 minuten (in Leiden liep ik 2:04). Al snel zag ik Marleen en Sierd, en Eveline iets later. We kletsen nog wat na, waren allemaal heel trots op onszelf en waren toch wel heel blij dat we dit weer hadden geflikt. Ondertussen waren Zélia en Maaike nog steeds onderweg en het zou nog een kwartier duren ongeveer voordat ze zouden finishen. Natuurlijk bleven Marleen en ik daar nog even op wachten. We liepen naar het finishgebied en wachtten daar op deze helden. Ook Petra sloot zich bij ons aan. Zélia en Maaike kwamen gelukkig niet veel later (het werd inmiddels best wel koud) en ook deze helden hebben het maar mooi geflikt.

 photo IMG_0130_zpsn1yotuyv.jpg
Inmiddels kreeg ik van heel veel bekenden allerlei berichtjes binnen, waar ik ontzettend blij van werd. Achteraf realiseerde ik me dat ik überhaupt zoveel fijne en lieve mensen om me heen heb en die verdienen allemaal een bedankje:

Alle crewleden van Just Keep Running: dankjulliewel voor jullie support. Tijdens de trainingen, voor de race, tijdens de race en na de race. at ben ik blij met jullie. En Eveline in het bijzonder; ze gaf meteen aan dat ze me wil hazen in Leiden. Je bent nu al mijn held van 2016.

M’n lieve vriendinnetjes Samantha en Marije: ook jullie wil ik bedanken voor jullie support. Wat zou ik zonder jullie moeten?

Mariël en Roland: super super super thanks dat we onze spullen in jullie huis mochten laten. Dankjewel voor de heerlijke cake en de lekkere paëlla. En dankjewel voor de warme douche na de CPC

Mam, Jack, An, Chel: dankjewel voor de bloemen, dankjewel voor het meelopen, dankjewel voor alle support, dankjewel voor de de peptalks onderweg, dankjewel voor jullie enthousiasme en knuffels. Dankjewel dat jullie er waren.

Niels: natuurlijk hoor jij ook in dit rijtje thuis. Degene die zó vaak met me mee is gefietst tijdens trainingen, weer of geen weer. Degene die mij naar buiten heeft geschopt als ik weer eens geen zin had, degene die spontaan bloemen voor me had gekocht, degene die mij uitermate veel kopjes thee en warme kruiken bracht als ik weer eens last van m’n buik had, en degene die er altijd is. Dankjewel <3

Mattijn: zonder jou had ik dit PR ook niet kunnen lopen. Dankjewel voor je schema, de training die we samen hebben gedaan en je motiverende woorden.

En dan nog: Joanna, John, Anke, oma, papa, Annemieke, Rob, Diana, Denise, Michiel, Nicole, Gabriëlla, en iedereen die mij op Instagram of op een andere manier een berichtje heeft gestuurd. Dankjewel!

En nu? Volgende week in m’n weekverslag vertel ik meer over het hoe en wat, maar dat ik in Leiden een halve marathon onder de twee uur ga lopen is zeker.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Josianne is 27 jaar en een tikje verslaafd aan hardlopen. Ze woont samen met haar vriend en twee katten in Hilversum en zoekt zo'n drie keer per week haar hardloopschoenen op om een lekker stukje te gaan lopen. Ze werkt vier dagen per week bij Scrn, als online media coördinator, en is na het lopen van haar eerste marathon nu hard op zoek naar een nieuw hardloopdoel!

6 Comments

  • Marije

    8 maart 2016 at 15:34

    Lieverd, je mag onwijs trots op jezelf zijn! Ik ben het in ieder geval wel!! Onder de 2 uur ga jij echt nog wel lopen, iedere keer gaat het weer even makkelijker. Je traint er hard genoeg voor!

    Beantwoorden
  • anke

    8 maart 2016 at 18:05

    Zeker te weten dat jij onder de twee uur een halve marathon gaat lopen! Het feit dat je de laatste kilometer doorgegaan bent voor een PR toont je karakter. Hartstikke goed. Maar de teleurstelling is ook begrijpelijk. Misschien moet je een minder druk evenement uitzoeken? Is je hartslag deze keer binnen de perken gebleven, dan heb je in elk geval een heleboel vooruitgang gemaakt. Don’t give up!

    Beantwoorden
  • John

    10 maart 2016 at 16:08

    Jammer dat die sub 2 nu niet gelukt is, maar het gaat je echt wel lukken. Maak jezelf er niet te druk om en laat dat niet hét doel worden, maar probeer vooral en zoveel mogelijk te genieten.
    In oktober zie ik je weer in Eindhoven en hobbel je dit jaar gewoon mee 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie