Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Wedstrijdverslag: Dam tot Damloop 2018

Voor ik over die Dam tot Damloop begin, wil ik eerst even terug naar vorige week donderdag. Toen had ik namelijk weer een van mijn favoriete trainingen, die niet helemaal ging zoals ik gehoopt had. Op Instagram en Facebook hebben jullie wellicht al het een en ander voorbij zien komen, en ook dat ik uiteindelijk wel die DtD heb gelopen. Maar hoe zat het nu?

Baantraining

Oké, favoriet bij mij zijn de baantrainingen met heel snelle, en korte intervallen. Dit keer was het programma 6×300 meter, vervolgens 6×200 meter. Wel telkens rust tussendoor hoor! 😉 Bij de zesde keer 300 meter liepen mijn benen compleet vol en verkrampte mijn linkerkuit. Jeetje wat baalde ik! Het ging op zich namelijk juist heel goed! Ja, het was zwaar want het tempo lag erg hoog, maar ik haalde het wèl!
De trainer zag aan mij dat het niet lekker meer ging, en verplichtte mij direct te stoppen met de intervallen en heel rustig uit te lopen. Mijn kuiten bleven helaas wel enorm gespannen. Later die avond besloot ik dan ook, om per direct mijn running streak te stoppen. Niet de manier waarop ik had willen stoppen, maar het is goed zo.

Vrijdagochtend was het niet veel beter met mijn (beton)kuiten. Gelukkig kon ik ’s middags al terecht bij de fysio, die beide kuiten goed onder handen heeft genomen. Of het genoeg was om de DtD te kunnen lopen twijfelde hij nog wel over, maar rust en goed smeren zou misschien net dat steentje extra kunnen bijdragen.

Uiteindelijk bleef ik het besluit voor mij uit schuiven. Ik had de DtD nog nooit gelopen en ik wilde zo graag! Maar dan wel verantwoord.

Dam tot Damloop

Zondagochtend, mijn kuiten voelen goed genoeg voor een duurloop, niet voor een PR-waardige race. Ik ga naar Amsterdam, ik ga het doen! Met de auto rij ik naar Bussum Zuid en van daaruit ga ik verder met de trein. Uiteindelijk ben ik een half uur voor de start op Amsterdam CS, waar ik Iris al snel zie. Zij staat me op te wachten, we hebben afgesproken samen te gaan lopen. Na het inleveren van de tassen gaan we naar het startvak. Nog even een dixie-stop, zo lang mogelijk de poncho aanhouden… Wat een prutweer!

We zijn gestart!

Zodra het startschot gaat, hebben we de poncho’s uit. Nat worden we toch wel, en we lopen ons wel warm. Ik probeer direct een prettig tempo te zoeken, rond de 7:15-7:20. Als we dat namelijk weten vol te houden, lukt het Iris om haar eerste 10 mijl ooit binnen de 2 uur te lopen.
Maar zo gemakkelijk was het nog niet om dat tempo te vinden. Al na een paar honderd meter zie ik in de bocht bij de IJtunnel Meike staan cheeren. Wat leuk! En ja, als ik enthousiast word, ga ik harder lopen hihi… Dan linksaf, de IJtunnel in. Wat is dit gaaf! Een enorme bak herrie komt op ons af, trommelaars bouwen een fantastisch feest bij de ingang van de tunnel. Lekker rustig weer naar boven, en wat heb ik het warm! Ik twijfel enorm om mijn trui uit te doen en in top verder te lopen… Ik besluit te wachten tot we de tunnel weer uit zijn. Dan maar warm!

Eenmaal de tunnel uit kwam de regen met bakken uit de lucht en was ik maar wat blij dat ik lange mouwen aan had. We lopen van DJ naar zanger, van drumband naar trommelaars. Wat is er veel muziek langs de kant, en dat in dit prutweer! Het ziet niet zwart van het publiek, maar ze zijn er wel hoor, de toeschouwers! Bikkels!

Over de helft!

Als we over de helft zijn, komen we bij “die ene verzorgingspost”. Even goed zoeken, en ja hoor, daar zie ik Jan, uit de Facebookgroep JKR Hardlopers! Leuk, leuk! En dan laten we Amsterdam definitief achter ons en lopen we verder, een stuk langs de snelweg. Ja, dit is wel saai, maar daar was ik al voor gewaarschuwd. Als we dan uiteindelijk na ca 13km bijna bij Zaandam zijn, staat er een high-five zone opgesteld: Een enorme stellage met allemaal schuim-handjes, die je high fives mag geven. En uit speakers klinkt gejuich. Hoe geinig is dat! Hier zie ik mega-enthousiasteling Petra Kerkhove, die werkelijk haar stem op de straten van Zaandam heeft achtergelaten met haar aanmoedigingen. Snelle knuffel en weer door!

Iris begint het wel lastig te krijgen nu, ik probeer haar bezig te houden door slechte grappen te maken. Zelf loop ik nog steeds lekker. Dit tempo is voor mij prima te doen en vergt niet veel extra van mijn kuiten. En dan draaien we het laatste stuk op, de bordjes tellen af: nog 500 meter zien we staan. Iris gaat goed, ze weet zelfs te versnellen. En dan de finish, yes! En ruim binnen de twee uur!

Na afloop

We wandelen door, krijgen een flesje drinken en nemen de medaille in ontvangst. Een klein stukje verder is de uitgifte van de kledingtassen. Even op zoek naar mijn nummer… Ik heb geluk, in no-time heb ik mijn tas. Jeetje wat heb ik het nu koud, ik begin te klappertanden! Snel loop ik verder richting het Dampark. Ik duik snel de Asics tent in en hoop weer een beetje te kunnen opwarmen. Daar heb ik even gezellig staan kletsen met een aantal bekenden, maar echt warm worden zat er niet in. Na een half uurtje besluit ik om toch maar zo snel mogelijk weer bij mijn auto te komen. Gelukkig had ik nog een tweede poncho bij me, dus die kan nu mooi dienst doen tegen de regen.

Met de pendelbus weer naar Amsterdam CS, op naar de Starbucks! Of toch maar niet… het is zó druk daar, dat ik toch maar naar “mijn” trein loop. Anders zou ik een half uur extra moeten wachten! Eenmaal weer in de auto zet ik de verwarming hoog. Onderweg naar huis dus! Een hete douche, warme maaltijd, kop thee en dekentje op de bank waren nodig om uiteindelijk weer te ontdooien. Bizar gewoon! Maar hey, die medaille is in de pocket.

Wat vond ik er van?

Dat lopen door die IJtunnel hè, dat was echt gaaf. De trommelaars geven je een extra kick als je de tunnel in duikt. De verzorging en organisatie waren super geregeld! Oh en elke kilometer stond er wel weer een dj, drumband of zanger op te treden. Maar wat was het enorm jammer van het slechte weer. Ik denk dat het veel feestelijker kan zijn als het lekker zonnig is en iets minder koud. Voor herhaling vatbaar? Heel eerlijk: niet met deze weersomstandigheden hihi…

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Geef een reactie