Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

september

Wedstrijdverslag: Josianne – Dam tot Damloop

Afgelopen weekend was het weer tijd voor de Dam tot Damloop, een race waarbij je 16,1 km lang van Amsterdam naar Zaandam rent. Ik vind zelf de Dam tot Damloop een van de leukste races van het jaar, ook al liep ik hem vorig jaar pas voor het eerst. Dit jaar liep ik hem dus voor de tweede keer en hoewel ik met m’n stiefvader en Niels tegelijk startte, eindigde ik in m’n eentje. Hoe dat kon tijdens die 16,1 km, lees je hier!

 photo Dam tot dam Josianne 2_zpsnnjuohou.jpg

Mijn race begon pas om 14:00 uur ’s middags, dus tot die tijd keek ik lekker naar het spektakel op tv terwijl ik rustig m’n tas inpakte. De snelste persoon deed er slechts 42 minuten over ofzo? Wauw, echt zo ongelooflijk snel!

 photo Dam tot dam Josianne 1_zpsoq1yk9py.jpg

Voor ik het wist was het tijd om richting Amsterdam te gaan. Niels zou voor het eerst de Dam tot Dam rennen, zoals je ziet hadden we er zin in haha. Eenmaal in Amsterdam zag ik Eveline en Zélia. We startten alledrie op een ander tijdstip, maar natuurlijk moesten we elkaar wel even opzoeken. CREWLOVE <3! Eveline moest daarna al snel haar pace-ballonnetjes opzoeken en dat betekende dat ik naar het Leaseplan meeting point moest. Niels werkt daar en via dat bedrijf zouden we meerennen. Daar zag ik al snel m’n jongste zusje. Zij was met m’n stiefvader meegekomen, hij zou namelijk ook rennen. De nodige selfies werden gemaakt en toen liepen we richting de start!

 photo Dam tot dam Josianne 3_zpsnqdzl4wx.jpg

Nog even snel een plaspauze en toen hop: het startvak in. Ook daar werden de nodige foto’s gemaakt en toen klonk het startschot ineens. We wilden per sé onder het anderhalf uur lopen dus de vaart zat er goed in.

1 – 5 km

Als eerste kwam natuurlijk die tunnel. Die verrekte IJ-tunnel. Niels, m’n stiefvader (Jack) en ik liepen daar nog wel in hetzelfde tempo, maar ineens schoten Jack en Niels er vandoor. Ehm… whut? Jack rende zelfs zo ver door dat ik hem niet bij kon houden. Ik wilde het wel heel graag; als ze nou íetsje langzamer hadden gerend… dan had ik ook langzaam kunnen versnellen tot we op een hoog tempo zaten.

Goed, terug naar de tunnel. Het was warm, ik liep continu rond mensen met losse muntjes in hun zakken (frustratie nummer 1 tijdens een race. Het geluid komt namelijk standaard boven je eigen muziek uit). Gelukkig waren we al redelijk snel de tunnel uit en toen kon het verdere klimmen beginnen. Ik was even vergeten dat je nog best lang een heel stuk omhoog gaat… Pfff, zwaar man! Daarna kom je gelukkig al snel Amsterdam-Noord in, wat die klim helemaal doet vergeten. Het is daar zo gezellig met zoveel muziek en mensen langs de route. Jack en Niels liepen nog steeds een stukje voor me (op hetzelfde tempo), maar als je dan ineens 20 meter moet gaan inhalen is dat toch ineens heel ver.

5 – 10 km

Vlak na het eerste waterpunt sprintten Jack en Niels er vandoor. M’n kans om bij te komen was nu helaas echt vergeven. Nouja, dan maar op eigen kracht verder. Ik begon daardoor wel te twijfelen in welk tempo ik liep, want suffe ik heb m’n horloge zo ingesteld dat ik wel zie hoeveel kilometer ik per uur ren, maar niet hoeveel minuten ik per kilometer ren. Ik had dus geen flauw idee. Door middel van m’n afstand en m’n gelopen tijd kon ik het wel enigszins inschatten, en rond de 10 km moest ik het idee van onder de 1,5 uur rennen toch laten varen.

Rond het 8 km-punt kregen we stukjes fruit en die nam ik maar al te graag aan. Een beetje extra energie kon ik wel goed gebruiken. Toen ik zag dat we vlak daarna alweer water kregen vond ik dit een heel mooi moment om m’n gelletje te nemen. Snel naar binnen dat ding (nog steeds heel erg vies) en water naar binnen.

Vlak daarna kwam het punt waarop we op het welbekende industrieterrein aankwamen. Een nogal saai stuk waar weinig mensen langs de route staan en waar ook geen muziek is. Goed, m’n eigen muziek dan maar vol aan!

10 – 16,1 km

Bij 11 km zou Petra ongeveer staan, maar ik zag haar maar niet! Ze had van tevoren gezegd dat ze misschien met Zélia mee zou rennen, dus daar ging ik maar van uit. Wel jammer, een beetje extra aanmoediging kon ik wel gebruiken (nee hoor Petra, het ging heel goed!).

Na het industrieterrein liepen we een soort dijk over en daar kreeg ik het even zwaar. Ik had het helemaal gehad en het liefst was ik gestopt. Dat was natuurlijk geen optie, dus dan maar een klein stukje wandelen. Ik wilde per sé niet al te lang wandelen, want ook al zou ik m’n doel niet meer halen, ik wilde er ook niet al te ver vanaf wijken.

Na de dijk ging het gelukkig weer een stuk beter. We kwamen Zaandam in en dat is echt één groot feest. Zóveel mensen langs de route, zoveel (harde) muziek. Echt, het kan daar niet beter. In Zaandam zag ik ook Petra ineens staan. Zó leuk om haar toch nog even te zien. Ze riep naar me dat Zélia een klein stukje voor me liep dus ik trok een sprintje om bij haar in de buurt te komen. Dat was nog verder dan ik dacht, maar rond het 15 km-punt haalde ik haar toch in. Heel eventjes twijfelde ik: zou ik bij haar blijven? Maar toen bedacht ik dat ik toch zo dicht mogelijk bij de 1:30 wilde eindigen dus ik ben er toch maar vandoor gegaan.

Toen kwam het laatste stuk: het finishgebied in Zaandam. Wauw, wat een sfeer hing daar weer. Ik zette m’n muziek vol aan en trok nog even een flinke sprint het bruggetje op (verschrikkelijke brug zeg, daar op het einde!). Maar daarna is het echt alleen nog maar naar beneden, recht op de finish af, dus dit compenseerde het mooi weer, haha. Het allerleukste aan de hele Dam tot Damloop? Bij dat laatste stukje naar beneden stonden er ineens twee vriendinnen van me. Zij waren aan het werk voor Pink Ribbon samen met nog twee anderen en als er vier mensen de longen uit hun lijf geschreeuwd hebben, dan waren zij het wel. WAUW, wat fantastisch was dit. Zij gaven me echt nog wat kracht om de laatste 300 meter zo hard mogelijk te gaan.

Lieve Froukje, Sharon en de andere twee (jullie naam ben ik vergeten, sorry!), SUPER bedankt voor jullie support die laatste meters. Helden zijn jullie!

 photo Dam tot dam Josianne 4_zpswwmmmxvb.jpg

Ik sprintte de finish over en zette meteen m’n horloge stil: 1:33. Shit. Hoewel ik van tevoren al wist dat ik m’n doel niet zou halen, baalde ik toch. En dat resulteerde ook in een paar tranen bij de finish. Nog steeds is het hartstikke goed, en eigenlijk is dit parcours ook niet het beste parcours om een PR op te lopen, maar toch baalde ik een beetje.

Maar weet je: ik ga dit in Eindhoven enorm goed maken. Daar ren ik die halve marathon gewoon onder de twee uur. Ik weet namelijk dat ik het kan. Ik had nu nog best een stukje sneller gekund, maar als je in je eentje moet rennen is dat toch best pittig. In Eindhoven heb ik Maaike bij me (ja, Maaike. Je komt er niet onderuit) en dan gaan we ervoor. Dit kunnen wij!

De Dam tot Damloop was weer fantastisch. Ik heb het enorm naar m’n zin gehad en met name al die mensen en muziek langs de route hebben me op de been gehouden. Volgend jaar ben ik gewoon weer van de partij hoor!

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Josianne is 27 jaar en een tikje verslaafd aan hardlopen. Ze woont samen met haar vriend en twee katten in Hilversum en zoekt zo'n drie keer per week haar hardloopschoenen op om een lekker stukje te gaan lopen. Ze werkt vier dagen per week bij Scrn, als online media coördinator, en is na het lopen van haar eerste marathon nu hard op zoek naar een nieuw hardloopdoel!

6 Comments

    • Josianne

      23 september 2015 at 10:59

      Heel stiekem vond ik het parcours dit jaar veel zwaarder dan vorig jaar (hoewel het precies hetzelfde is), maar omdat ik dit jaar m’n doel niet heb gehaald, wil ik volgend jaar voor de rematch haha!

      Beantwoorden
  • Mieke

    23 september 2015 at 10:32

    Ontzettend goed gedaan hoor! Soms gaat het gewoon niet helemaal zoals gepland, maar dat zorgt er voor dat je tijdens je volgende wedstrijd wel beter loopt. Daar vertrouw ik ook maar op aangezien mijn halve marathon van zaterdag ook niet ging zoals ik wilde, en over een maand hoop ik dat alles wel op zijn plek valt.

    Wat ik me nog afvroeg over de gelletjes: heb je al verschillende merken uitgeprobeerd? Ik ben echt blij met degene die ik heb (Torq) en heb hiervoor verschillende merken versleten. De ene smaakte alleen maar mierzoet, de volgende had helemaal geen smaak. Die ik nu heb zijn echt lekker (voor tijdens het hardlopen dan, een gewone maaltijd is nog steeds beter), wat het nemen van een gel maakt tot een momentje om naar uit te kijken.

    Beantwoorden
    • Josianne

      23 september 2015 at 11:01

      Mieke, dankjewel voor je reactie, lief! Wat balen dat ook jouw wedstrijd niet helemaal ging zoals je hoopte, welke wedstrijd loop je over een maand? Amsterdam? Dan gaaf het vast beter!

      Ik heb nu alleen Powergel geprobeerd, Torq ken ik helemaal niet. Ik ga het eens opzoeken, thanks!

      Beantwoorden

Geef een reactie