Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Halve marathon Amsterdam

Wedstrijdverslag: halve marathon Amsterdam (Josianne)

Gisteren was het zover: De halve marathon van Amsterdam. Al maanden was ik ervoor aan het trainen en vorige week zondag had ik nog de hoop dat het net zo’n weer zou zijn als in Eindhoven: 13 graden met zon. Totdat ik de weersomstandigheden voor gisteren zag: 17 graden en volop zon. Crap. Als je me een beetje kent, dan weet je dat ik met hardlopen die warmte verschrikkelijk vind. En toen kwam er ook nog een flinke verkoudheid om te hoek kijken. Toch ben ik gestart gisteren! En hoe die 21.1 kilometer ging, lees je hier.

 photo Halve marathon Amsterdam 4_zpsvfjoju00.jpg

Niels en ik waren al vrij vroeg bij het Olympisch stadion; ik moest m’n startbewijs nog ophalen. Al snel kwam ik Joanna tegen met Renate en Lianne. Zo leuk om hen even te zien. Renate en Lianne ken ik niet, maar Joanna zeker wel. Een paar dikke knuffels verder en we gingen de Expo in.

 photo Halve marathon Amsterdam 5_zpsoatgrefn.jpg

Niet veel later had ik het startbewijs in de pocket, een paar krentenbollen naar binnen gewerkt en 20 plaspauzes gemaakt. Ineens was het tijd om naar het startvak te lopen. En toen kwamen de zenuwen. Ging ik het wel halen, hoe zouden m’n benen meewerken, zou het wel goed gaat met m’n astma-longen en de verkoudheid? Ach, we zouden het wel zien. De hoop lag op een tijd van 2:10, maar mocht ik dat niet halen, geen probleem.

 photo Halve marathon Amsterdam 1_zpsugvreiib.jpg

Kilometer 0 – 5

Het ging eigenlijk wel lekker die eerste kilometers. Ik had een Martin Garrix playlist aangezet en ik zat er lekker in. Ik stond in het startvak voor 1:40 – 1:50 en hoewel het fijn is dat je redelijk vooraan mag starten, ga je ook snel mee rennen. Dat is ook heel duidelijk te zien aan m’n tussentijden: allemaal tussen de 5:45 per km en 5:58 per km. Ook al liep ik lekker, dit was veel te snel natuurlijk; zo ging ik het nooit volhouden. Zeker niet met die warmte.

Voor ik het wist waren we al bij kilometer 4.5 (iets met de kleine bordjes met kilometeraanduiding compleet missen), en nam ik m’n eerste snoepje. Ok ok, dat ging wel goed. Snel door naar kilometer 6 waar ik m’n tweede snoepje mocht nemen!

Kilometer 5 – 10

Bij kilometer 7 zou m’n zusje staan, bij station Van der Madeweg. Maar daar stond ze niet! Ik had er zó op gehoopt en ik appte haar snel: WAAR BEN JE? Gelukkig kreeg ik terug dat ze aan het eind bij de Van der Madeweg stond. Geen idee waar dat was, maar ik zou haar vast vanzelf tegenkomen. En ja hoor: daar stond een klein meisje met haar telefoon in haar hand. Eenmaal bij haar riep ik: “ben je me nou aan het filmen?” “Ja! Op Facebook Live”. Great, daar zat ik echt op te wachten haha. Ze rende nog een stukje met me mee, waarbij we een vrouw nog flink kwaad hebben gemaakt (sorry dat ze 20 meter meerende mevrouw), en toen moest ik toch echt door. “Zie ik je bij de finish?” “Ja!”. Top. Geregeld.

En vanaf daar ging het ineens niet lekker meer. Nu had ik het sowieso al vrij zwaar door die warmte, het zien van m’n zusje heeft er voor gezorgd dat m’n hartslag sky high ging (nóg hoger dan normaal), en ik kreeg het zwaar. Bij kilometer 9 appte ik de groep: “m’n benen voelen als lood. Fuck. Ik ben pas bij km 9”. Er werd al snel terug ge-appt dat wandelen niet erg is, dat het anderen ook zo is gelukt, dat ik wat moest drinken en moest eten. Zo fijn als je op zo’n moment 8 anderen hebt waar je op terug kan vallen <3.

10 – 15 kilometer

En vanaf dat moment zie je ook in m’n tijden dat ik een stuk langzamer ging. Ik had namelijk een nieuwe strategie: een kilometer rennen, 100 meter wandelen. En dat afwisselen tot aan de finish. Dit zou me flink vertragen, maar het was de enige manier waarop ik de finish zou gaan halen. Zelfs op die momenten lukte het niet altijd om een kilometer te rennen, dan rende ik een halve kilometer. Man o man, heb ik daarvoor zo goed getraind? Om vanaf 10 kilometer al continu te gaan wandelen? Hoe moet ik dan ooit die héle marathon rennen? Dat gaat dan toch ook nooit van ze lang zal ze leven lukken? Ineens sloegen alle twijfels toe.

En om het feest even af te maken: ik kreeg enorme buikpijn van m’n snoepjes. Ik had deze snoepjes expres van te voren getest bij een duurloop, en dat ging meer dan prima. En toch kreeg ik nu buikpijn. On top of it: een enorm droge mond. Bij elk waterpunt nam ik dus 1 of 2 bekertjes water om maar zoveel mogelijk te drinken. Een natte spons over m’n lichaam heen en het ging wel weer. Maar ja, toen moest ik plassen. En ik ga nóóit plassen tijdens een wedstrijd. Ook nu weer kwamen de twijfels: hoe kan ik in New York nou die marathon rennen als ik nu na nog geen 1,5 uur al moet plassen?

Ik stapte een dixie in en ineens werd ik helemaal draaierig. Wat bleek? Die dixie stond niet stevig genoeg waardoor die enorm wiebelde. Maar het voelde alsof ík helemaal draaierig en duizelig werd. Ook dat nog. Al vrij snel bleek het dus aan die dixie zelf te liggen en probeerde ik zo rustig mogelijk even te plassen. Snel weer naar buiten en door. Maar toen zat m’n tight niet lekker meer, m’n riem zat goed en ik voelde me beroerd. Ik wilde ermee stoppen; gewoon uitstappen klaar; volgend jaar weer.

Maar toen dacht ik aan Eveline; die de marathon heeft gelopen die ochtend. Die hem ook heeft uitgelopen, de held. Dan kan ik toch niet afhaken? En dus zette ik m’n ren-wandelstrategie maar gewoon weer voort.

Kilometer 15 – 20

Nu was het einde in zicht. Langzaamaan renden we richting het Rijksmuseum en ik wist dat Annemerel daar zou staan. Die zag ik in eerste instantie niet, maar wel de Running Junkies. Ik kende niemand die daar op dat moment was, maar wauw: wat een fantastische groep. Ze stonden er minimaal 40 man denk ik. Allemaal keihard schreeuwen, confetti gooien, wat een geweldige sfeer.

Een kilometer later zag ik Annemerel voorbij rennen. Ik riep haar heel hard, kreeg een ‘succes!’ terug en ging weer verder. Ineens was daar het Vondelpark. De plek waar ik Niels en iedereen van Just Keep Running zou zien. Man, wat was dat Vondelpark toch ineens lang zeg. Onderweg haalde ik Joanna in en zag ik ineens Lianne (lianne1510 op Instagram) voor me lopen. Ze ging helaas te snel voor mij, maar het was wel leuk om even bekende gezichten te zien.

En toen zag ik daar een bekend roze vlaggetje. Al snel daarna zag ik Zélia en Niels, en toen de rest. Wat was ik ongelooflijk blij om hen te zien. Van te voren had ik bedacht dat ik wel even zou stoppen voor een knuffel, maar toen ik daar langs kwam, kon ik gewoon niks uitbrengen. Ik rende ze voorbij, gaf een aantal een high-five en rende heel hard door. Ik wist ineens: als ik nu zou stoppen, dan zou ik de finish niet halen. En dus rende ik verder. De laatste kilometer tegemoet.

20 – 21 kilometer

 photo Halve marathon Amsterdam 3_zpswlj4ctpn.jpg

En wat was die laatste kilometer heftig. Bij de drinkpost aan het einde van het Vondelpark nog even gewandeld en gedronken en toen moest ik het toch echt afmaken.

Deze laatste kilometer leek eeuwen te duren, ik kwam maar niet vooruit en het Olympisch Stadion leek nog kilometers ver weg. Schijnbaar heeft m’n zusje daar nog gestaan, maar ik heb er niks van gemerkt; ik ben gewoon doorgerend.

Vlak voordat je het stadion in gaat, moet je nog een heel klein heuveltje op, en ik dacht: ik kan écht niet meer. Zelfs dit heuveltje is me al te zwaar. En toen moesten we het stadion nog door. Ik zag de fotografen al staan, maar ik kon niet meer lachen; ik was helemaal op.

Eenmaal gefinisht ging ik in het gras zitten en toen kwamen de tranen. Dit was zó zwaar. Dit was zó niet leuk. Ik belde m’n moeder en zij kon me gelukkig wel een beetje troosten. Al snel na mij kwam Joanna binnen en wat was ik blij haar te zien. We bleven nog even zitten en begonnen toen aan de tocht naar buiten. Wat was het druk! Hebben jullie daar ook last van gehad? Ineens kreeg ik het ook superwarm en voelde ik me niet lekker worden. Ik ging even zitten en kreeg van Joanna gelukkig een soort fruitgelletje (een vloeibare appel eigenlijk) en dat hielp wel. Zoals je op de foto hierboven ziet, was ik ook enorm bleek op dat moment. Ik lach wel, maar het ging niet van harte.

Na de finish van de halve marathon

Uiteindelijk kwamen we het stadion toch uit en gingen we onze spullen halen. Vervolgens weer terug richting het stadion omdat daar m’n zusje zou staan. En daar stond ze hoor: met bloemen en chocolade. De bloemen had ze uit zichzelf gehaald, tot de chocolade had ik haar lichtelijk gedwongen haha. Maar zó lief, en zo blij dat ik haar zag.

We namen afscheid van Joanna en liepen richting het Vondelpark waar de rest van Just Keep Running op het terras zat. We moedigden de laatste lopers aan en konden al snel het JKR team een knuffel geven. Wat een toppers: Eveline, Marleen en Zélia die hebben gelopen en Petra, de vriend van Zélia en Niels die de hele tijd hebben staan aanmoedigen. Helden. Heel erg bedankt dat jullie er stonden bij die 19 kilometer. En sorry dat ik gewoon door ben gerend zonder iets te zeggen haha.

We sloten de dag af met bier en pizza en uiteindelijk lag ik om 22.00 uur in bed. Wat een dag. Het was een zware race, een hele zware race, maar ik heb hem wel uitgelopen. En daar ben ik heel trots op.

Onderweg hoorde ik trouwens een paar keer m’n naam; sorry als ik niet heb gereageerd! Heel lief dat jullie me hebben geroepen, zo’n aanmoediging onderweg means the world. <3

Dit was de halve marathon van Amsterdam. De volgende race voor mij is de Bruggenloop, maar heel langzaamaan gaat de weg naar New York nu beginnen. Spannend!!!

Hoe ging jouw race gisteren?

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Josianne is 27 jaar en een tikje verslaafd aan hardlopen. Ze woont samen met haar vriend en twee katten in Hilversum en zoekt zo'n drie keer per week haar hardloopschoenen op om een lekker stukje te gaan lopen. Ze werkt vier dagen per week bij Scrn, als online media coördinator, en is na het lopen van haar eerste marathon nu hard op zoek naar een nieuw hardloopdoel!

10 Comments

  • Joanna

    17 oktober 2016 at 14:43

    Sooooooooooo PROUD of you!!!

    I have tears in my eyes reading this – reliving your race with you. Happy tears because you did not give up!!! I know you worked hard, you are strong and you push through, even when it’s hard.

    You will look back on Sunday when you run in US and see it as one of the stones in your strong foundation on the road to NYC. Sunday was a mental training/test you can’t simulate. You passed it with flying colors, Jos!!!

    I almost did not buy or bring it with me, that ISOTAR apple gel because I usually take it before the race or after when I change from race gear. So glad I followed my instinct to bring it.

    So glad you did manage a smile for our quick selfie; we have a reminder of how you let positivity reign no matter what!!!

    XO

    Beantwoorden
    • Josianne

      19 oktober 2016 at 10:17

      Oh Joanna, ik ben zo ontzettend blij dat je de Isostar gel bij je had, anders was ik flauwgevallen denk ik. Superbedankt dat je er was en dat je zo’n lieve reactie achterlaat. Ik zie je in Rotterdam!

      Beantwoorden
  • Denise

    17 oktober 2016 at 18:27

    Ik heb het idee dat meer mensen zo’n wedstrijd als jou hebben gelopen. Hier precies hetzelfde. Ik ging ook weg voor 2.10. Liep de eerste 10km zelfs op schema voor 2.06 (droomtijd). Waarschijnlijk ook te hard gestart in die warmte. Na 12km was ik helemaal op. Ik kon niet meer, mijn benen waren als lood en deden zo’n pijn. Nog 9km, hoe dan? Vanaf km 15 ook hardlopend en wandelend volbracht. Uiteindelijk in 2.17 gefinished.

    Helaas pindakaas, maar volgende keer beter! Het kan niet iedere keer feest zijn. Ondanks dat ik gisteren enorm boos en teleurgesteld was denk ik nu; op naar de volgende! We hebben het gehaald, dat is het belangrijkste.

    Beantwoorden
    • Josianne

      19 oktober 2016 at 10:14

      Ja, grappig hè?! Marleen ook al, en een paar anderen waarvan ik een reactie kreeg ook. En je hebt helemaal gelijk: we hebben het gehaald! We hebben 21.1 kilometer gerend, dat doe je niet zomaar hoor.

      Beantwoorden
  • Linda

    17 oktober 2016 at 22:53

    Wat heb jij een heftige race gelopen zeg, maar des te knapper dat je de eindstreep hebt gehaald! Je hebt de mentale en fysieke strijd uiteindelijk wel gewoon gewonnen, daar mag je trots op zijn.

    Beantwoorden
  • Maaike

    18 oktober 2016 at 09:26

    Wat een mentale strijd heb je moeten leveren Joos. Via de whatsapp had ik het natuurlijk al een beetje meegekregen, maar nu het hele verslag. Maak je niet druk om New York, dat gaat echt goed komen.. Ook als je om het 1.5 uur de dixie in moet duiken 😉 En temperatuur zal een stuk lager liggen in November in NYC!

    Op naar de Bruggenloop!

    Beantwoorden

Geef een reactie