Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Wedstrijdverslag: halve marathon van Amsterdam

Het is 11 oktober 2015, om precies te zijn 16:19 uur. Verdomme, ik heb mijn doel niet gehaald”. Om 16:20 uur wist ik het al. Ik ga op 18 oktober 2015 een revanche nemen op deze halve marathon. 

Wie mij een beetje kent, wist dat het in mijn hoofd zat om zondag een nieuwe poging te wagen. Toch wilde ik het niet van de daken schreeuwen, want ik wilde ook kunnen genieten. Daarom vertelde ik tegen iedereen dat ik de halve marathon van Amsterdam op een relaxed tempo ging lopen. Dat de tijd mij niet boeide, dat ik het wel zou zien. En ergens klopte dat ook wel, diep van binnen kreeg ik er langzaam maar zeker vrede mee dat het oké was. Dat het niet erg was. Maar ik wist ook dat wanneer ik een doel heb, ik daar vol voor zou gaan als ik de kans kreeg. Zondag was het zover. Mijn tweede halve marathon binnen 1 week. Wat klinkt dit raar haha! Zou het lukken?

Mijn twee beste supporters waren mee, mijn vriend en Noa. We gingen vroeg naar Amsterdam toe zodat ik op tijd mijn startnummer kon ophalen. Ik was wel wat zenuwachtig, iets wat ik in Eindhoven minder had. Ik had het met mijn vriend over waarom ik steeds minder zenuwachtig werd voor wedstrijden. Ik bedacht opeens dat ik minder bang ben geworden om als laatste over de finish te komen. Mijn tijden zijn in vergelijking met de eerste 2 halve marathons zoveel verbeterd dat ik helemaal niet meer bang hoef te zijn. Oké, als het een wedstrijd was met 500 lopers, dan is de kans voor mij wel aanzienlijk groter, maar bij grote evenementen als deze niet. Daarom ben ik rustiger geworden. Maar, this girl has a plan en de zenuwen kwamen weer opdagen.

Ik haalde mijn startnummer op en kreeg te horen dat mijn nummer niet te volgen was via de app. Ergens wel jammer, want er vroegen wel wat mensen om mijn nummer om te volgen, maar het was voor mij ergens ook een opluchting. Ik kon nu gaan rennen zonder druk. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het hartstikke leuk om gevolgd te worden! Maar voor deze wedstrijd kwam dat wel goed uit. Zo hou je nog een beetje de mysterie erin.

Wedstrijdverslag: halve marathon van Amsterdam

Na het ophalen van mijn startnummer zag ik nog mijn vriend en Noa voordat ik naar het startvak ging. We hebben de winnaar van de marathon voorbij zien vliegen. Wat wel anders was dan normaal is dat ik 3x heb moeten plassen. Fijne info hè! Nee, maar even serieus. Ik hoef dat nooit! Ik had wel water gedronken, maar zou ik dan toch gespannen zijn? Ik nam afscheid van mijn vriend en Noa en ik liep naar startvak Geel. Voor de lopers die onder de 2 uur willen lopen (HAHA). Het startvak was net pas open en ik liep daar als een verdwaalde bambi met pandaogen (mascara, ik en regen gaan niet samen. Vooral niet als je vergeet dat je mascara op hebt en dus in je ogen wrijft).

halvemarathonamsterdam02

Ik moest weer plassen, again sorry voor de informatie, en bij terugkomst keek ik op mijn horloge. Hartslag 79… You got to be kiddin me! Om 13:30 uur was het eindelijk zover. We liepen naar voren en om 13:38 exact liep ik onder de startboog door. I GOT THIS!

1-5 km

Natuurlijk liep ik veel te hard de eerste 5 km. De eerst 2 km gingen lekker. Mijn benen voelden goed, ik had geen last van mijn enkels en stiekem vond ik dit tempo wel lekker. Wel iets te snel, maar het ging wel. Ik wist al dat ik dit niet 21 km vol kon houden, maar ik had er zin in. Ik begon met een gemiddelde van 6’29”, 6’26,” 6’22”.. Bij 6’22” was ik 3 km verder en toen dacht ik bij mezelf, Zélia… DIMMEN. Mijn gemiddelde tijd ging terug naar 6’40” min per km. Mijn vriend zou ergens bij 3 km staan, maar ik was de eerste 3 km zo snel gegaan voor mijn doen dat ik hem gemist heb. Opeens kwam Tim voorbij gerend. Hij was de halve aan het pacen voor Runner’s World. Hij tikte me aan en riep, joh loop je mee? Ik keek naar zijn ballon: 1:50… Haha, grapjas! En weg was hij. Net voor 4 km gingen we over een viaduct waar ik zag dat we naar beneden gingen. Mijn kuiten protesteerde niet eens, nog steeds voelde ik me goed. Zou het toch lukken?

6-10 km

Ik moet eerlijk toegeven. Het parcours van Amsterdam is niet het mooiste parcours dat ik ooit gelopen heb. Dit heeft niks met Amsterdam te maken, maar ik vond het een beetje saai. Er stonden gelukkig wel genoeg mensen langs de kant en ook auto’s met DJ’s. Mijn tempo zat er nog steeds goed in en ik zag bij 7 km dat ik een gemiddelde had van 6’54” min per km. Zou het me lukken? Ik kwam over het 10 km-punt en ik zag het gelijk! Bijna 1 min van mijn PR op de 10 km af. EN DAT TIJDENS EEN HALVE MARATHONWEDSTRIJD… WHAT? Ik liep door en keek verbaasd naar mijn horloge. Zou die stuk zijn? Dat vroeg ik mezelf af… Ik appte de meiden en mijn vriend mijn tijd op de 10 km. Ik deed daarna meteen mijn telefoon weg. Ik wilde geen tijd verspillen aan mijn telefoon. The game is on!

Wedstrijdverslag: halve marathon van Amsterdam

11-15 km

Bij 10 km was het eigenlijk de bedoeling dat mijn vriend daar zou staan. Nergens te vinden. Shit, ik heb hem en Noa nu wel even nodig. Ik heb namelijk nog nooit zo hard gelopen na 10 km. Bij de Vredesloop liep ik wel dit tempo, maar toen was ik na 10 km klaar. Nu was ik pas op de helft. Hoe hou ik dit tempo vast? Ik liep netjes rechts zodat iedereen mij mooi links in kon halen. Ook daar een grote HAHA, want lopers lopen gewoon waar ze willen en ook al loop ik heel dicht langs een auto, er zal altijd wel een loper zijn die denkt tussen mij en die auto te kunnen lopen. Anyway,  ik liep dus rechts en opeens zie ik links voor mij een knappe jongen lopen met een prachtige hond *slijmalert*. Wat ik net irritant vond aan lopers die kriskras tussen andere lopers lopen, deed ik dit nu ook. BOEIEN!

Ik rende kriskras door iedereen heen en schreeuwde mijn vriends zijn naam en Noa. Van beiden geen reactie… Leuk. Ik tikte hem aan en lachte. Hij was verbaasd, Noa had niet in de gaten dat ik het was (again, leuk zo’n hond). Het maakte mij geen zak uit. Hij zag dat ik nog fit was en ik riep (had mijn oortjes nog in, dus ik schreeuwde waarschijnlijk) dat ik weer door ga, maar dat ik veel te snel was gestart. Het was een goede oppepper! Ik ging weer en toen… op het moment dat ik weer wilde lopen voelde ik het meteen. Shit, blaren onder mijn voet. Ik heb hier nooit las,t maar ik had het wel verwacht aangezien ik andere schoenen aan had dan normaal tijdens een duurloop. Ik liep strompelend door en tussen de 15 en 16 km zag ik achter mij (alsof ik ogen in mijn achterhoofd heb zitten, stiekem was ik continue aan het kijken) een witte ballon die gedragen werd door Eveline. EVELINE… EINDELIJK! YES! Oh, wat was ik blij om haar te zien. Ik zat er op dat moment effe door heen. Weer liep ik kriskras door iedereen naar haar toe. Ze omhelsde me en vroeg hoe het ging. Ik dacht even 2 seconden, oké, 1 seconde, dat ik wel met haar mee ging lopen. Dat werd hem niet. Dat was te snel, haha. Ik liet haar gaan *insert dramatische muziek* en ik zag haar ballonnetje snel in de verte weg gaan. Het viaduct kwam eraan.

16-20 km

Net voor 16 km gingen we onder een klein viaduct/tunnel, hoe je het ook wilt noemen. Naar beneden gaan is nooit een probleem, maar naar boven gaan wel! Ik had weer energie gekregen door Eveline en rende naar beneden waar ik ineens Maaike zag samen met de Half Crazy Runners Crew. Ik was haar bijna voorbij, maar ook hier ging ik even kriskras door iedereen heen om naar links te gaan. Ik voelde me voor de 3e keer wel even een badass zeg! Ik zwaaide naar haar, zij schreeuwde met een speaker en zoef… weg was ik. Op naar de laatste kilometers! Ik moest wat gemiddelde tempo inleveren want mijn voet deed zeer. Niet van een blessure of iets. Nee, die blaar. Ik had echt het idee dat heel mijn ondervoet een grote blaar was. Ik probeerde af en toe 100 meter te lopen maar het leek net alsof ik op water liep. Doorbijten en gaan Zélia. Ik keek bij 19 km op mijn horloge. Dit wordt niet onder de 2:30 (mijn gemiddelde was op dat moment 7’07” min/km maar ik zakte af) maar het wordt sowieso hoe dan ook een PR!

20 km – FINISH

OH FUCKING HELL YEAH! Ik werd helemaal gek. IK WIST HET! IK WIST HEEEEEEET! ZIE JE WEL! Dat is wat ik 1 km lang in mijn hoofd heb geschreeuwd tegen mezelf. Ik zag het stadion, mijn horloge gaf al aan dat ik een halve marathon had gelopen, maar ik moest nog even. Een bochtje om en daar is de finish. Ik zag de boog al. Helaas bleek dat niet DE finishboog te zijn. Nope, dat was gewoon een boog midden op het veld. Moet ik serieus nog 300 meter rennen? Goed, dan doen we dat maar! 300 meter klinkt lang, en het is ook lang op dat moment. Ik heb gehuild, geschreeuwd als een vent, deed ook nog heel elegant van die vuisten in de lucht. Damn… ik heb gewoon een PR gelopen! En wat voor een!

halvemarathonamsterdam06

Wat een week eerder klote ging, ging nu super. Ik heb gewoon een halve marathon gelopen in 2:31:31. Dat is 10 minuten en 54 seconden van mijn vorige PR af. Bijna 11 min. Had ik graag onder de 2:30 gewild? Natuurlijk! Maar dat komt wel. Ik ben zo blij dat ik voor mezelf heb kunnen bewijzen en laten zien dat ik echt wel sneller ben geworden. Dat project Snelle Zélia echt wel werkt. Het was weliswaar de bedoeling om in Eindhoven dit te halen, maar door een stomme fout van mezelf heb ik het niet kunnen laten zien. Nu, 1 week na de halve marathon van Eindhoven heb ik het wel geflikt. Op schoenen waar ik nooit meer dan 15 km heb gelopen in een training en binnen een week na een andere halve marathon. Ja! Ik ben trots op mezelf!

Iedereen heel erg bedankt voor jullie leuke en lieve reacties op ons Instagram-account en op Facebook, maar ook op mijn persoonlijke Instagram-account. En iedereen die de 8 km, de halve of de hele heeft gelopen: KANJERS! 

P.S. die blaar hè, dat was een miniblaar hahaha! Duidelijk dat ik het niet gewend ben!

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

12 Comments

  • Maaike

    20 oktober 2015 at 18:23

    Kanjer! Ik zit met kippenvel je verhaal te lezen. Heerlijk en wat een emoties. Super! Ik wist dat je het zou kunnen, je kan zoveel meer dan je denkt! Ben trots op je topper. X Hoop tot snel!

    Beantwoorden
  • Anneloes

    20 oktober 2015 at 18:30

    Wauw zelia! Wat een prestatie! Ik zei het al eerder diepe respect voor jou! Die gewoon 2 halve in een week rocken!!!! En wat schrijf je motiverend!! Ik twijfelde of ik ooit nog een halve zou gaan rennen..maar na het lezen van je verslag heb ik er helemaal zinin!!!!
    Dankjewel dat ik (wij) mee mogen kijken/ en meeleven met je hardloop avonturen!

    Je bent echt een topper!
    Liefs anneloes

    Beantwoorden
  • Suzan Haring

    20 oktober 2015 at 19:09

    Ohhh, geweldig!
    Ik wist dat ik begon met lezen natuurlijk de uitkomst al maar ik zat op het puntje van mijn stoel te lezen.
    Zou ze de (magisch) 2.30.00 halen?
    Met je verslag loop ik gewoon 21,1 km met je mee.
    Super gedaan!
    Kanjer ?

    Beantwoorden
  • Caroline

    20 oktober 2015 at 22:16

    Wat een mooi artikel Zelia. En wat mag je trots zijn op je PR en je tweede halve marathon in één week. Zelf ik heb ook afgelopen zondag de halve marathon in Amsterdam gelopen (in 2:36:25) en dit was mijn eerste halve marathon. Leuk om te lezen dat je tegen dezelfde dingen bent aangelopen als ik, bijvoorbeeld het viaduct bij 15km. Ooh wat was ik kapot toen. Onder de 2:30 bij de CPC gaat je zeker lukken!

    Beantwoorden
  • Veronique

    20 oktober 2015 at 22:45

    Zoooo leuk om te lezen, Zelia! Ik vind het echt zo onwijs knap van je hoe je dit allemaal maar even doet. Nogmaals gefeliciteerd met je mooie tijd! Hoop je binnenkort weer ergens onderweg tegen te komen hoor, dan blijf ik wel wat langer hangen 🙂 liefs!

    Beantwoorden
  • Mieke

    21 oktober 2015 at 10:25

    Heel erg knap wat je gedaan hebt! Lekker blijven lopen en vooral in jezelf geloven.
    Zelf liep ik zondag mijn eerste hele marathon. In een van de eerste kilometers moest ik aan je denken, ik hoorde namelijk 2 meiden die mee deden tegen elkaar praten over de maat van de officiele marathon t-shirts. Zij vonden het maar belachelijk dat die in XL verkrijgbaar waren, want ‘die mensen’ liepen toch geen marathon. Het was dat ik mijn energie wilde sparen voor de lange weg die nog voor me lag, maar ik wilde heel graag een reactie geven. Nee, het zijn niet alleen maar super slanke mensen die mee doen, kijk een beetje meer om je heen…

    Beantwoorden
  • Sonja Diane

    21 oktober 2015 at 12:23

    Ik heb zelf de 8 gelopen zondag, het was fantástisch! Bij het lezen van je verhaal krijg ik helemaal kippenvel, vooral het laatste stuk naar de finish. Eerlijk is eerlijk, ik kom maar moeilijk uit de roes van zondag, hahaha.

    Beantwoorden

Geef een reactie