Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

marathon rotterdam

Wedstrijdverslag Marathon Rotterdam 2016 – Eveline

Een race met twee gezichten. Van euforie naar bittere teleurstelling in een fractie van een seconde. Rotterdam, wat heb je me aangedaan?

 De avond voor de marathon heb ik een bruiloft. Twee goede vrienden geven elkaar het ja-woord en dit wil ik absoluut niet missen. Maar na de ceremonie, een glas champagne en twee danspasjes trek ik mijn jas aan. Naar huis, spullen klaarleggen en naar bed. Om half elf knip ik het licht uit.

Na een beetje onrustige maar evengoed goede nacht slaap word ik vlak voor de wekker wakker. RACE DAY! Ik bereid een enorme bak havermout, gooi er een banaan bij, zet een dubbele espresso voor mezelf en klok nog een flesje AA naar binnen. Ik twijfel: ga ik voor de korte shorts, of toch voor de langere legging? Mijn vriend komt met het antwoord: ‘Je hebt het tijdens een wedstrijd nog nooit koud gehad.’ Korte shorts it is.

Hoewel mijn vriend, Marc, wel tot de late uurtjes op de dansvloer heeft gestaan, komt hij ook uit bed. Samen reizen we af naar Rotterdam. Bij de tramhalte staan enkel hardlopers – als door een lokroep komen uit alle hoeken lopers in tenue aangewandeld. Mijn schoonzusje Maayke is er een van. Wat toevallig! Met zijn drieën pakken we de trein naar Rotterdam.

 photo mr 16 5_zpsswkhi2yb.jpg
In de trein komen de kriebels pas echt. Vorig jaar was het vooral spannend omdat het de eerste keer was. Nu hoop ik dat ik kan bewijzen dat mijn trainingen door weer en wind zijn vruchten hebben afgeworpen. Ik kan dit. Ik wil dit.

Eenmaal in Rotterdam nemen we afscheid van Maayke. Zij start om tien uur op Blaak voor de kwartmarathon. Marc haalt een ov-fiets – zo kan hij bijna het hele parcours bij mij in de buurt fietsen om me een hart onder de riem te steken.

 photo mr 16 3_zpsbczdwgkm.jpg

De stad trilt van enthousiasme. Overal staan, zitten, liggen en hangen lopers. Terwijl ik me omkleed komt Zélia langs. JA!!! Wederom zonder dat we dit hebben afgesproken. Het doet me goed, nu al al die bekende gezichten. Na een praatje, wat aanmoedigingen en – uiteraard –  een foto begeef ik me naar het startvak. Daar staren honderden mensen naar de ramen van het Hilton. Niet zo verwonderlijk, aangezien er een poedelnaakte vrouw voor het raam een showtje weggeeft. De mannen zijn in ieder geval al warm.

Zo’n 20 minuten nadat Lee Towers zijn laatste tonen heeft gezongen, komt het derde startvak in beweging. In de verte zie ik de pacers van 4 uur. Ik hoop dat ik ze straks voorbij loop, meelopen kan altijd nog. Naast me loopt een groep mannen. Ze dragen shirts met ‘3.59.59’. Ik vraag ze of ze inderdaad deze tijd voor ogen hebben. Jazeker, en wat blijkt, ze hebben ook nog een haas bij zich. Ik twijfel: aansluiten?

Het is loeidruk de eerste kilometers. Ik zigzag en loop veel mensen voorbij. Vorig jaar genoot ik zo van deze meters. Over de brug, de Laan op Zuid over. Dansend op het ritme van de drummers. Dit jaar ben ik alleen gefocused op mijn snelheid. Die zit wel snor, zie ik. Niet te snel, niet te langzaam. Dit voelt aangenaam. Na zo’n 6 kilometer zit ik lekker in de wedstrijd. Ik durf vertrouwen te hebben. In de bocht naar de 7 km haal ik wat mensen in. Ik ren bijna tegen mijn vader aan die daar in de berm staat. Wat fijn! Het eerste bekende gezicht is gespot!

Hierna wordt de weg wat smaller en algauw kom ik de ploeg mannen weer tegen. Ze lopen een stuk voor de pacers van vier uur. De groep die met de officiële pacers meeloopt is waanzinnig groot en het tempo wisselt. Ik haak aan bij ‘mijn’ mannen. Dat blijkt een gouden greep. Ze lopen stabiel, we kletsen wat af en de haas haalt bij elke post water voor alle lopers. De kilometers vliegen voorbij. Voor ik het weet rennen we die ellendige lus op 15 km. Marc is nooit ver weg.

De tranen schieten in mijn ogen als ik achtereenvolgens mijn schoonouders en Pieter en Inge, twee goede vrienden zie staan. Mét een bord: RUN EEF RUN. Vorig jaar stonden ze er ook, dit jaar gewoon weer. Wauw.

Het volgende stuk moet ik even op mijn tanden bijten. Het stuk naar de Brielselaan is niet mijn favoriet. Het is warm, veel warmer dan ik had gedacht. Wel staan er veel meer mensen dan vorig jaar. Toen was het hier uitgestorven. Nu staan er rondom metrostation Maashaven tientallen mensen.

Gelukkig, de Erasmusbrug is in zicht. De brug luidt het laatste (en zwaarste) deel van de wedstrijd in. Bocht om, tunnel onderdoor. In de tunnel verlies ik ‘mijn’ groep. Ze gaan sneller dan ik nu wil lopen. We naderen Blaak en ik kijk goed om me heen. Hier zouden de meiden van JKR moeten staan. Ik zie ze helaas niet. Oud-JKR’er Wendy zie ik gelukkig wel! Ik zwaai enthousiast. Na de bocht misschien dan? Ook niet. Maar daar staat mijn vader weer met zijn vriendin! Ik nader de 30 km. Mijn zus had afgesproken op dit punt te gaan staan met haar gezin. Ik zie haar nergens. Kijk ik niet goed genoeg? Ik baal. Shit, ik had mijn nichtje zo graag willen zien. Verderop dan? Ook niet. Ik pep mezelf op. Mijn tempo is in orde, de pacers van 4 uur lopen al geruime tijd een flink stuk achter me. Sub 4 zit er in! En een PR sowieso.

BAM. Bij de drinkpost van de 30 km kom ik abrupt tot stilstand. De weg is smal, te smal voor de vele lopers. En de meeste mensen stoppen met rennen om wat te drinken. Door mijn plotselinge stop wordt het ineens zwart voor mijn ogen. Alles draait. Shit. Ik grijp met mijn hand naar een hek.

Even later kom ik weer bij, dubbelgevouwen over hetzelfde hekje. Waar ben ik? Ik kijk naar beneden. Ik sta gewoon in mijn broek te plassen! Wat. De. Fuck. Gebeurt me nu?! In paniek kijk ik om me heen en ik probeer mijn ogen scherp te stellen. Dan realiseer ik: ik ben zojuist flauwgevallen. Die gedachte doet mijn hoofd weer tollen. Mijn handen grijpen naar het hek als ik mijn evenwicht dreig te verliezen. Wat nu? Uitstappen? Doorlopen? Ik wacht (5, 10 minuten?) tot ik weer enigszins stabiel op mijn benen sta. Dan begin ik te wandelen.

Gekkenwerk natuurlijk. Ieder ander had ik aangeraden om direct uit de wedstrijd te stappen. Maar ik ken mijn lichaam en ik ken mezelf. Ik ga deze wedstrijd uitlopen. Ik adem langzaam in en uit.

Ik bel mijn vriend om hem de plotselinge verandering in tempo uit te leggen. Dan bel ik mijn vader voor advies. Hij blijft heel rustig: ‘Eef, dit kan gebeuren. Wandel rustig door. Neem veel suiker en water. Als je je weer goed voelt, kun je altijd nog gaan dribbelen.’ Ik neem zijn advies ter harte. Eerst die hartslag op orde krijgen, dan zien we wel verder.

Ik stap in grote passen door het Kralingse Bos. Hardop vloekend. Ik liep een toprace. Hoe kan dit? Waar ging het mis? Flauwvallen is me niet vreemd, maar tijdens hardlopen is dit me nog nooit overkomen. Dertig kilometers vliegen door mijn hoofd. Ik kom er niet uit, er was geen enkele aanwijzing. Halverwege het bos tref ik mijn vader en ik drink gulzig van het water dat hij me aanbiedt. Hij spreekt me moed in. Na een paar kilometer durf ik weer rustig te gaan rennen, maar ik vertrouw mijn lichaam nog niet helemaal. Ik besluit wandelen af te wisselen met dribbelen. Dat gaat beter. Met mijn benen is niks mis.

Terwijl ik stevig doorstap zie ineens weer dat bord: RUN EEF RUN. Daar staan ze weer! Een betere plek hadden ze niet kunnen uitkiezen. Half huilend loop ik op Inge af en in mijn tempo stampt ze met me mee. Na een korte uitleg van mijn kant en wat knuffels zwaai ik haar gedag. I’ll see you at the finish line.

Ik ren weer! En daar staan de Crazies! G*dverd*mme ik ga deze marathon gewoon uitlopen! Dan maar geen PR. Dan maar geen geweldige run. F*ck it. Dit is hardlopen. Júist dit is hardlopen. Dit is waar het om draait. Dit is waarom ik hardlopen zo vervloek en waarom ik niet zonder kan. Mijn vriend belt ondertussen met Maayke. Die laat alles uit haar handen vallen en spoedt zich naar het parcours. Bij 39 km staat ze me op te wachten. Samen rennen we verder. Weer slik ik mijn tranen weg. We zijn nog maar een paar meter op weg en dan zie ik ze eindelijk. Mijn crewmatties. Op de app zagen ze al dat het niet goed ging. Patricia en Zélia (in spijkerbroek!) sluiten bij ons aan. Met zijn vieren rennen we richting de Coolsingel. Vlak voor de bocht worden we nageroepen door Lindsey. Weer prikken de tranen in mijn ogen, maar nu van geluk. Wat een geluk dat ik deze meiden ken.

 photo mr 16 6_zps6ptdodbz.jpg
Het is razenddruk met supporters, maar ik zie ze niet meer. Ik hoor ze niet. ‘WAAR IS DE FINISH?!’ schreeuw ik naar Maayke. Ze wijst: ‘Je bent er bijna!’ Ik geef gas. Ik durf mijn lijf te vertrouwen. En godzijdank laat mijn lichaam me nu niet in de steek. De laatste kilometer loop ik weer op marathontempo. Ik trek een sprintje, de finish is nabij. Met Zélia en Patricia achter me en Maayke naast me ren ik langs mijn trouwste supporters. Nog 20 meter…. Nog 10… Ik pak Maaykes hand. We gaan dit samen doen. Het voelt alsof we de hele race samen hebben gedaan. Dit is een teamprestatie. Hand in hand rennen we de finish over. I DID IT!

Daar zie ik Ramiro staan, en Rob, mijn trainer. Met Ramiro had ik de afspraak dat hij me na de finish op zou vangen. Lachend, was de bedoeling. Huilend val ik in zijn armen. Alles komt eruit. Frustatie, teleurstelling. Trots, ook. Toch. Want het zat erin, het zat er zó ontzettend in, maar het kwam er helaas niet uit.

 photo mr 16 1_zpsunxlkrqm.jpg
Na de eerste meters volgen nog veel meer wangen, armen en schouders. Ik maak een diepe buiging voor de man die me een medaille omhangt. Een beetje voor hem en een beetje voor mij.

Na de finish, wat gevloek en tranen (en bier!), kijk ik met een glimlach terug op de marathon. Ik heb met een eindtijd van 4.23.23 geen record gelopen, verre van. Maar mijn kans komt nog wel. In september loop ik Berlijn.

Zowel mijn trainer als mijn vader waren van mening dat ik niks verkeerd heb gedaan. Ik had elke 3 km een gelsnoepje genomen, ik had bij alle posten braaf wat gedronken. Mijn lijf voelde goed, mijn tempo was in orde. Voor de abrupte stop was er geen enkel signaal. Dit was gewoon dikke vette pech. Het was alsof ik ineens te snel opstond. Mijn vader heeft eens hetzelfde gehad op de racefiets, een vriendin tijdens de Vierdaagse. ‘Dit gebeurt gewoon. Als je geluk hebt is het eens en nooit meer,’ aldus mijn nuchtere pa. Ik hoop het. Maar geluk, dat had ik zondag al. Met al die mensen langs de kant, via de app en op het parcours. Bedankt voor al die liefde.

 photo mr 16 7_zpsnocaj9l3.jpg                 Foto: Ramiro Ameneiro

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

16 Comments

  • Miranda

    12 april 2016 at 15:38

    Super! Ondanks het ‘zwarte gat’ toch maar mooi uitgelopen! Gefeliciteerd!

    Misschien kwam het flauwvallen wel van het abrupt stil staan. Wanneer ik hardloop en plots stil moet staan, wordt ik hier altijd misselijk van en voelt het alsof ik tegen het flauwvallen aanhang… Hopelijk was dit voor jou eenmalig!

    Nogmaals gefeliciteerd!!

    Beantwoorden
  • Wendy

    12 april 2016 at 16:25

    Jeetje meid! Ik schrik me kapot. Toen je op 29k langskwam zag je er zo fit en happy uit, ging helemaal goed dacht ik. En toen zag ik de dip voorbij komen in de app, dus ik maakte me al zorgen.

    Wat een bikkel dat je hem uitgelopen hebt, en ja, juist DAT is hardlopen. Hulde hoor!!!

    Beantwoorden
  • Mieke

    12 april 2016 at 16:34

    Jeetje, de tranen schieten in mijn ogen op het einde van je verhaal. Mooi geschreven! Helaas werd het niet de tijd waarop je gehoopt had, en waar je zo hard voor getraind hebt. Maar dat is misschien ook wel de charme van de marathon, hoe wrang het ook is. Je hebt in ieder geval het idee gekregen dat je het kan, en dat geeft hopelijk moed voor in september!

    Beantwoorden
  • anke

    12 april 2016 at 16:40

    Beetje late reactie op de champagne? Of was het toch die naakte vrouw 😉 Zie je iets raars terug in de hartslag? Of kwam het door de plotselinge stilstand? Was het de warmte? Gelukkig is Berlijn in het najaar! Dan ga jij nergens stilstaan en hartstikke goed door in je tempo! Dan ga jij onder de vier uur finishen, zeker te weten. Wat een karakter, petje af. Diepe buiging.

    Beantwoorden
  • Aurelie

    12 april 2016 at 21:51

    Topper! Veel mensen zouden na die terugval en dat ‘zwarte gat’ uit de race gestapt zijn, maar jij hebt dapper doorgezet en hebt de finish gehaald. Je hebt dan misschien geen recordtijd gelopen, maar je mag echt ontzettend trots zijn op jezelf. En die marathon van Berlijn ga jij sowieso super goed doen!

    Beantwoorden
    • Eveline

      16 maart 2017 at 19:32

      Hey! Nee helaas loop ik dit jaar niet mee, al kriebelt het wel… Rotterdam is namelijk te gek om te lopen – dat zul je gaan beleven. Ik sta trouwens wel langs de kant om iedereen aan te moedigen. Heeeel veel succes met de laatste loodjes en: GENIET!

      Beantwoorden

Geef een reactie