Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Wedstrijdverslag: Josianne en Eveline – MudMasters 2015

‘We doen dit vrijwillig toch?’ lacht de man voor ons, terwijl hij zijn rechterschoen uit de bagger trekt. Jup, we hebben hier zelf voor gekozen. Maar als we even later door door de bagger tijgeren en tevergeefs proberen stroomstoten te ontwijken, vragen we ons af of we de juiste keuze hebben gemaakt. Een verslag van Mud Masters 2015.

Eveline: Of we mee willen doen aan Mud Masters in Biddinghuizen? Jahaa! Twee weken voor de halve marathon van Eindhoven? O. We hebben de keuze uit 6, 12 of 18 kilometer. ‘Laten we verstandig doen’, zeggen we tegen elkaar. We kiezen uiteindelijk voor 6 kilometer. Maar hoe verstandig is een obstacle run, twee weken voor de wedstrijd waar we zo hard voor hebben getraind?

 photo Mudmasters 2_zpstd7kys9z.jpg

Josianne: Ik typ dit verslag op zondagavond, meteen na de run, dus hoe het met m’n spierpijn is, durf ik je op dit moment nog niet te zeggen, maar als ik me op maandagochtend nog zo voel als ik me de gehele zondag heb gevoeld, dan weet ik dat ik me ga inschrijven voor een volgende Mud Masters. Wat was dit ongelooflijk gaaf! Vooraf scheet ik zeven kleuren (zegt Eveline nog doodleuk: ach, dat zie je toch niet in die bagger), maar wauw: ik ben om. Toen we het startvak ingingen, vond ik het steeds spannender worden, zeker als je dan twee mariniers voor je hebt staan die de warming-up doen. Ik was kapot! En toen moesten we nog beginnen.

 photo IMG_3507_zpsoenkumhy.jpg

Het startsein ging en weg waren we. Gelukkig zagen we vlak na de start Niels en Petra nog, zij konden mooi het armbandje van Eveline nog even bewaren. Eveline en ik zeiden nog tegen elkaar: het is best wel warm! Nog geen 50 meter later: crap, een sloot. We hoorden al flink wat gegil en toen we zelf het water in gleden, slaakten we zelf ook wel een gilletje. Dat was koud! Maar hop, we moesten door. De bagger weer in. Al meerdere malen gleden we bijna uit in de modder, maar dat was alleen maar grappig om te zien haha. De obstakels volgden elkaar vrij snel op waardoor we al snel door de modder moesten kruipen, met prikkeldraad boven ons. Nu hebben Eveline en ik van die fijne Hollandse billen en waren we vooral heel bang dat onze billen bleven hangen, maar alles ging goed! Snel door naar de volgende: of we even een stukje wilden zwemmen. Ja joh, geen probleem in dat ijskoude water!

 photo IMG_3506_zpscwhppwxu.jpg

Niet veel later werd het toch wel even spannend: er stond namelijk een nogal hoge muur recht voor ons. Hoe gingen we daar overheen komen? Gelukkig waren er een aantal sterke mannen die ons wel wilden helpen. Ze hielden hun handen klaar en daar konden we mooi bovenop klimmen. Vervolgens op hun schouders en we waren zo het muurtje over! Zo ging het een tijdje door: door modder rennen, door het water zwemmen en kruipen met netten boven ons en over muurtjes heen zien te komen.

En toen was daar het gevreesde modderpad, waar we in de intro al over schreven. De modder zo diep en zo dik dat je echt moest uitkijken waar je je voeten neer zou zetten zonder je schoenen kwijt te raken. De beste tactiek: er zo hard mogelijk doorheen rennen. Durfden we dat? Nee. Althans, ik niet! Maar dan denk je het heftigste gehad te hebben, en dan komt het: trenches.

 photo Mudmasters 4_zpsmyrpo42j.jpg

Eveline: Sommige lopers hadden tot de trenches het hoofd droog weten te houden. Hoe? Geen idee. Josianne en ik zaten al vrij kort na de start onder de bagger: de spetters zaten op onze gezichten en ons haar was nat. Maar eenmaal bij de trenches, een soort sloten of geulen, moest iedereen kopje onder. Tot ons nek in het water kropen we onder touwen door. Gevolgd door een rits boomstammen waar we overheen of onderdoor moesten.

 photo IMG_3510_zps5e6v2qzn.jpg

Elke bocht stond ons weer een ander obstakel te wachten. En elke keer waren we weer blij verrast. Apenkooien voor volwassenen.

Na zo’n 10 obstakels waren we alle besef van tijd of afstand kwijt. Hoeveel kilometer hadden we inmiddels afgelegd? 1,5? 4? Hoe lang waren we al onderweg? Voordat we een voorzichtige schatting konden doen, doemde het volgende obstakel al voor ons op. Modder. Heel. Veel. Modder. Dunne, zachte modder. We klauterden over heuvels van bagger, glad als ijs. We lieten ons elke heuvel op onze billen naar beneden glijden, om uit te komen in een dunne plas bagger. Vreselijk zeg je? We vonden het geweldig.

Het voordeel van Mud Masters? Je blijft nooit lang vies. Na elk modderig obstakel volgt een zwempartij of een sprong in de sloot. Na ons avontuur op de heuvels renden we richting het startgebied. Nu wisten we dat het niet lang meer kon duren. Het einde was in zicht.

 photo IMG_3511_zpsgh7sjkv8.jpg

De modder op ons gezicht en lichaam droogde inmiddels langzaam op. Ons kleimasker vertoonde al barstjes. ‘Gelukkig’ mochten we toen naar het meer in het midden van het terrein. Daar klommen we in een metershoge stellage. Ai. Hier moesten we van afspringen. Loodrecht het water in. Kriebels in mijn buik. We keken elkaar aan: ‘3, 2, 1…’ AAAAAAAAAAAAAAAAAH!

Eenmaal aan de waterkant was de finish in zicht. We renden door, langs een enorme waterglijbaan. Ik keek Josianne aan: ‘Shit, deze route gaat niet via de glijbaan!’ We wisselden een blik met de beveiliging en sprongen over het hek. Ha! Eenmaal boven krabden we ons nog even achter de oren. De glijbaan was nog hoger dan de stellage. En de onderkant van de glijbaan liep een beetje omhoog, zodat je werd gelanceerd en meters verderop in het water terechtkwam. Niet nadenken… ‘3, 2, 1…’

En toen was daar het allerlaatste obstakel. Tijgerend door een modderige geul. Met. Freaking. Stroomdraadjes. Modder? Prima. Klimmen? Kunnen we. IJskoud water? Geen probleem. Maar elektrische schokken? Euh. Hier stonden we even te drentelen. Maar we waren al zo ver gekomen? ‘We doen het gewoon, snel!’ riep Josianne. Zo snel als we konden kropen we op ons buik door de bagger. Om de paar seconden kregen we een schok, als een prik van een enorme kwal. AU! AUAUAUAUAU!

Maar… We hadden het gehaald! YES!

 photo Mudmasters 3_zpseopbdtas.jpg

Conclusie

Wat was dit ongelooflijk gaaf! Het is zó anders dan een standaard hardloopwedstrijd door de straten van een bepaalde stad heen. Dat is natuurlijk ook heel tof, maar dit heeft echt onze verwachtingen overtroffen. De eerste stap in het water is spannend en koud, de eerste keer dat je handen de modder raken is even vies, maar als je daar eenmaal doorheen bent dan geeft het helemaal niks meer. Je gaat gewoon door, met z’n tweeën of met een hele groep. Je helpt elkaar er doorheen, en dat je van onder tot boven en weer terug volledig onder de modder zit, boeit niet.

Wij zijn de volgende keer weer aanwezig! Doen jullie mee? De inschrijvingen zijn alweer begonnen…

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

2 Comments

Geef een reactie