Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Wedstrijdverslag: Ronde van Nedstaal Special steel run 10 km

Een jaar geleden kwam ik huilend over de finish bij de Ronde van Nedstaal. Niet omdat ik laatste was want met een tijd van 1:03:58 was ik enorm blij maar omdat er zoveel pijn was in mijn arm. Een paar dagen voor de run had ik de diagnose zenuwpijn gehad en dat sloeg in. Een jaar later sta ik er weer en ga ik weer lekker lopen. De pijn in mijn arm gaat niet weg maar ik blijf lopen en kijken wat ik kan.

Het is zaterdagochtend dag van de Nedstaal run en ik kom enorm stijf uit mijn bed rollen. Mijn arm doet pijn en mijn onderrug doet niet wat ik wil. Aan mijn arm kan ik niks doen dus laten we die onderrug maar eerst eens wakker maken. Matje op de grond en wat oefeningen doen. Na een half uur sta ik weer op en het voelt wat soepeler. Ik heb het gevoel dat mijn lichaam erg moet wennen aan het kouder worden.

Wedstrijdverslag: Ronde van Nedstaal Special steel run 10 km

Tijd om aan het ontbijt te gaan. Natuurlijk een boterham met vlokken, die kan ik niet overslaan. Een glas water en omdat het weekend is een glas cola. Later volgt nog een eierkoek een boterham met avocadocreme en genoeg drinken.

Wedstrijdverslag: Ronde van Nedstaal Special steel run 10 km

Half 2 staan mijn ouders voor de deur aangezien ze met me meegaan. Echt super leuk vind ik dit. Al drie jaar staan ze bij deze run erbij, mijn steun. We halen mijn startnummer. Ik zie dat er maar zeven vrouwen staan ingeschreven. Daar schrik ik wel even van. Uiteindelijk zijn het negen vrouwen geworden en totaal 43 mannen en vrouwen op de 10 km. We gaan zitten aan een tafeltje en daar maak ik me klaar om zo te kunnen starten. Opeens word ik aangesproken: ben jij Patricia? Zo leuk als mensen die je blog lezen je aanspreken. Mijn ouders hadden dit nog nooit meegemaakt en vonden het super leuk.

Wedstrijdverslag: Ronde van Nedstaal Special steel run 10 km

Om 5 voor 3 staan we klaar voor de start. Pang!! We zijn weg. 4x 2.5 km over het terrein van Nedstaal. De eerste kilometer word ik meegetrokken door de lopers en dat resulteerde in 5:56 in 1 km. en een max snelheid van 4:46. Veel te snel voor mij als ik nog 9 km moet. Ik probeer mijn snelheid aan te passen maar dat gaat moeizaam. We gaan het terrein af en de dijk op wat een tegenwind staat daar, dit is aanpoten. In de verte zie ik mama al staan (handig dat ze een knalgeel shirt aan heeft). De eerste ronde zit erop. De tweede ronde merk ik pas hoe warm ik het heb, maar ik zal zo wel weer afkoelen met de tegenwind. Deze ronde ervaar ik het parcours beter en merk ik hoe hobbelig en ongelijk het is de kleine steentjes zijn heel irritant. Geef mij maar het asfaltgedeelte.

In de derde ronde (zo rond de 7 km) weet ik dat mijn arm steeds meer pijn gaat doen. Er zijn op dit punt nog lopers achter me maar niet veel meer. Nog maar 3 km denk ik bij mezelf, die benen kunnen het. En die arm? Ja wat moet ik daarmee. Ik leg hem even op mijn borstkas om rust te gunnen. Dan heb ik de kans dat ik de laatste kilometer hem mee kan bewegen voor snelheid.  Op het terrein word ik ingehaald door de lopers. Ik ben de laatste maar ik heb geen millimeter gewandeld. Het laatste stukje op die stomme tegels en dan asfalt.

In de verte zie ik papa mijn kant opkomen. Die kent zijn dochters uitdrukkingen het beste. Hij gaat naast me lopen en samen gaan we richting de finish op een flink tempo. Langs de kant beneden komt nog een aanmoediging mijn kant op van Leonie die me eerder die middag begroette. Dat voelt zo heerlijk. Dat laatste stukje en dan zie ik mama en de mensen die er nog staan. Dit jaar staan er nog allemaal mensen en onder een flink applaus kom ik binnen.


Ik heb het weer gedaan. 1:06:07. Dit parcours is dus niet mijn ding. Te hobbelig waardoor ik te veel klachten krijg. Toch vond ik het weer heel leuk om gedaan te hebben. Na afloop zag ik dat mijn hartslag op zijn max 199 is geweest. Hoog, maar niet meer over de 200 zoals ik vorig jaar had toen ik begon met het lopen met hartslag. Leuk dat ik nu verbetering ga zien. Al is het langzaam, het is verbetering.

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

Patricia is Grafisch Vormgever, blogt op www.blog.donderdesign.nl, leest, fotografeert en sinds 2012 niet meer te stoppen met hardlopen. Het meer bewegen werd een passie, een moment voor haar zelf, om na te denken en te genieten. Ze begon met een 6.8 km wedstrijd gevolgd door een 10 & 15 km en in oktober 2015 liep ze haar eerste halve marathon. Haar focus is nu sterk genoeg worden om een marathon te lopen en wel die van Rotterdam

One Comment

Geef een reactie