Hallo!

Just Keep Running Hallo hardloper! Leuk dat je op Just Keep Running een kijkje komt nemen! Wij zijn een groep enthousiaste lopers van elke niveau. Voor ieder wat wils! Heb je vragen, wil je iets weten van ons? Neem dan vooral contact met ons op!

We run, we succeed and yes, sometimes we fail. Let’s not forget that we are just humans. We all share the same passion. We love running. How about you?

Social Media

Wedstrijdverslag: Zélia Dam tot Damloop 2015

Zoals je eerder kon lezen, sliep ik zaterdag na de Vredesloop redelijk snel voor mijn doen. We hadden een hotel geboekt in Den Haag en dat was nog geen 500 meter van de start/finish. Ideaal! Ik had er ontbijt bij geboekt en zo konden we om half 9 ons bed uit rollen om aan te schuiven aan het ontbijtbuffet. Daarna was het klaarmaken voor de Dam tot Damloop, waar zowel mijn vriend als ik aan meedeed. Lees mee! 

Na ons ontbijtje gingen mijn vriend en ik ons klaarmaken. Welke hardloopkleding trekken we aan? Mijn vriend twijfelde nog tussen een t-shirt en een hemd. Voor mij was het heel makkelijk, ik had een driekwart hardlooplegging en een t-shirt die ik gekregen had omdat ik via een bedrijf loop. We maakten onze droptas klaar en om half 11 vertrokken we weer naar de auto toe die geparkeerd stond in de straat waar Eveline woont. Eveline stond om 11 uur klaar om mee te rijden naar Amsterdam. Wel zo gezellig, toch?

Iets voor 12 uur kwamen we aan op Amsterdam CS. Het was wel even wennen, want de tassenafgifte was nu ergens anders. Mijn vriend ging door naar Zaandam om daar de auto te parkeren. Eveline en ik liepen samen naar de vrachtwagens om mijn tas te droppen. We moesten allebei plassen en vergeleken met vorig jaar leek het wel alsof ze een stuk minder dixies hadden! Iets voor 13 uur kwam ook Josianne aan in Amsterdam. Wij waren aan het wachten voor het centraal station. Ik zag alleen maar hardlopers lopen met tussendoor een verdwaalde en verbaasde toerist. Ik voelde me ook wel behoorlijk overdressed met mijn camelbag/vest. We maakten nog een groepsfoto en daarna had iedereen andere verplichtingen. Eveline moest naar het Runner’s World-standje omdat ze ging hazen en zowel Josianne en ik rende met een startnummer van een bedrijf waar een groepsfoto maken onderdeel van was. Ik riep nog tegen Josianne dat ze me toch ging inhalen, dus tot dadelijk! Of dat ook gebeurd is….

Wedstrijdverslag: Zélia Dam tot Damloop 2015

Ik ging opzoek naar het bedrijf ENRA verzekering voor een groepsfoto. Daar liep namelijk ook Rianne mee. Rianne ken ik nu al een tijdje via Instagram en ik heb haar nu ook al een paar keer gezien tijdens wedstrijden. Via Whatsapp hadden we afgesproken dat ik met haar mee zou lopen met een pace van 7’00” min/km. Mocht dat niet lukken dan gingen we zakken naar 7’10” min/km. Ik had er wel zin in en mijn benen voelden goed. Na een groepsfoto was het echt tijd om te gaan. Ik zag nog heel snel mijn vriend en wenste hem succes. Zijn allereerste wedstrijd alleen. Hij startte pas om 14:55 uur.

START

Ik begon wel wat nerveuzer te worden, maar ik had er vooral veel zin in. Ik stond samen met Rianne en nog 2 anderen (Ilse en Maika) te wachten tot we konden gaan. Rianne en ik hadden een tactiek. Langzaam starten en op de helft versnellen. HAHA. Dus. Het startsein ging af en daar gaan we! Rianne en ik gingen keurig rechts lopen zodat iedereen ons als een gek kond inhalen. I don’t care… ik wil dit gaan halen!

Wedstrijdverslag: Zélia Dam tot Damloop 2015

1-5 km

We gingen natuurlijk als eerste door de IJtunnel en net als vorig jaar vond ik hem niet erg. Ja, het zweet druppelde al van mijn gezicht af en ik verlangde naar frisse lucht, maar het ging wel. Op het moment dat we weer naar boven gingen voelde ik mijn kuiten branden. Mozes! Dat was me even heftig en de neiging om te gaan wandelen was heel groot, maar ik wilde dat absoluut niet doen. We liepen lekker en vanaf de eerste kilometer waren Rianne en ik al aan het aftellen. We liepen op een redelijk vast tempo door en ik zag elke keer iets van 7’00” min/km op mijn horloge. Soms 7’05” min/km, maar het tempo en vooral het ritme zat er goed in!

6-10 km

Ik kreeg het wel zwaarder, mijn benen voelden wat zwaar aan en ik kreeg buikpijn. Niet aanstellen Zélia, je hebt niks. Je verzint nu iets zodat je kan gaan wandelen…  Toch bleef ik pijn hebben. Ik had niet het gevoel dat ik naar de wc moest, maar echt een prettig gevoel was het ook niet. Bij 8 km brak ik bijna, maar Rianne vertelde me dat we goed bezig waren. Ik wilde sowieso de 10 km volhouden, daarna zie ik wel. Ik rende mee, maar heel veel plezier had ik er niet in. Ik bleef maar buikpijn hebben en elke stap die ik deed werd pijnlijker. Shit zeg, wat is dit? Ik zag het 10 km-punt en na de 10 km moest ik gaan wandelen. De pijn werd ondraaglijk. Ik zei tegen Rianne dat ik haar nu echt moest loslaten. Ik vond het erg jammer, maar ik wilde ook haar race niet verpesten. En daar was ik. Een hardloper die wandelde bij 10 km. En dat heeft een marathon gelopen? Ik werd echt pislink om mezelf. Maar mijn buikpijn bleef maar komen.

11-13 km

Ik kan hier heel kort over zijn. Van 10 km tot 14 km heb ik alleen maar stukjes gelopen en gerend, gelopen en gerend. Ik had hier zo geen zin meer in. Ik zag mijn gemiddelde pace drastisch naar beneden zakken. Ik besloot om een dixie te zoeken, maar ik zag 4 km lang geen dixie aan de kant. In de bosjes was ook niet echt een optie aangezien er overal mensen waren. Shit… Net voor de 14 km zag ik twee dixies.. MINE!!!

14-16,1 km

Voor ik het wist sprong ik uit de dixie en rende ik weg. Nee ik liep niet weg… ik rende hard weg. Ik voelde me ineens zoveel beter. Ik haalde mensen in die mij ingehaald hadden. Mijn snelheid zat tussen de 6’22” en 6’44”. Ik voelde me weer helemaal goed, ik rende er op los. BIZAR. Bij 15 km zag ik op mijn horloge dat ik onder de 2 uur never zou gaan halen, maar het maakte mij niet uit. Josianne vloog voorbij! Dit gaat lekker! Het lukte mij om de laatste twee kilometers te versnellen en alsnog met een big smile over de finish te komen. Ik kwam over de finish en ja hoor.. 1 min en 5 seconden van mijn PR op de 10 miles eraf.

Dam tot Damloop 2015-04

Concentratie en op naar de finish! 

FINISH

Ik kwam bij de finish Niels tegen, de vriend van Josianne, en samen gingen we naar Josianne toe. Josianne was duidelijk niet direct tevreden over haar tijd, maar ik ben nog steeds trots op jou Josianne! Het parcours van Dam tot Damloop is nou niet bepaald vlak en recht! Ik wachtte op mijn vriend die binnenkwam met een tijd van 1:24… Verschil moet er zijn. Samen liepen we naar de tassen, waar ik Rianne en Maika nog zag. Dankjewel meid dat je me door de eerste 10 km heen gesleept hebt! Volgende keer loop ik helemaal mee!

Dam tot Damloop 2015-05

Moe en voldaan reden we terug naar Eindhoven met in totaal 4 medailles en per persoon 26,1 km in de benen, binnen 24 uur. Ik ben tevreden maar toch spookt er wat door mijn hoofd:

Wat nou als ik geen buikpijn had gehad? Wat nou als ik niet naar de wc moest? Ach… shit happens. Volgende keer beter! Ik kan dit, ik ben sneller geworden. 

Volg je ons al?

Instagram, Facebook, Twitter

In 2012 begon Zélia met hardlopen. In eerste instantie om af te vallen maar al snel merkte ze dat het verslavend werkte. Begin 2013 liep ze haar eerste halve marathon en sindsdien is lange duurlopen haar favoriet. Afvallen deed ze niet zo snel en dat had een reden, eetverslaving. Nu is Zélia bezig om gezond en goed te eten. Met ups and downs maar de wil is er. In 2015 liep ze haar eerste marathon in Parijs en in 2016 haar tweede die anders verliep dan gehoopt. Nu is ze moeder van een prachtige dochter en is nu bezig met het vinden van een ritme want in 2019 wil ze opnieuw de marathon van Parijs lopen. Of zal ze toch in 2018 een marathon lopen....? Naast hardlopen heeft Zélia een eigen interieurontwerpbureau Studio ZLwaar ze interieurontwerpster en interieurfotograaf is.

4 Comments

  • Hedwig

    23 september 2015 at 16:51

    De reacties zijn altijd zo leeg hier, maar ik vind de raceverslagen altijd superleuk om te lezen! En kom op, zelfs met deze tegenslag alsnóg een PC verbreken: project snelle Zélia is onnn 😀 Vet goed gedaan.

    Beantwoorden
  • anke

    23 september 2015 at 17:36

    Stel dat je nog eens een keer tien EM loopt en de dag daarvoor niet eerst je PR op de 10KM verbetert?
    Stel dat je niet nog eens naar de toilet hoeft onderweg en dat er geen shit is?
    Stel dat je het goede plan om de tweede helft te versnellen gaat uitvoeren en daar niet pas de laatste twee kilometer mee begint?
    Dan verpulver je je PR met gemak.
    Dat weet ik zeker, Zelia, net zo zeker als dat het Project Snelle Zelia met vlag en wimpel geslaagd is!
    Gefeliciteerd, hartstikke verdiend die medailles.

    Beantwoorden

Geef een reactie